St. Jorisbaai

24 Feb

In het weekend ben ik zaterdag eerst lekker uitgebreid en luxe wezen lunchen met Henriette, een nieuwe vriendin, waar ik super blij mee ben. We kennen elkaar via wederzijdse vrienden en proberen vaak in het weekend wat af te spreken. Zaterdag dus uitgebreid aan de wijn en hamburger bij Pirate Bay. Lekker loom naar huis, en voor de rest eigenlijk niet zoveel meer gedaan.
Daarom maar actief de zondag begonnen. Vroeg eruit, honden in de auto en lekker een eind lopen bij St. Jorisbaai. De honden hebben weinig hiervoor nodig, als zij de riemen zien, zijn ze al niet meer te houden. En St. Jorisbaai is een natuurgebied, wat op zich prachtige stukken heeft, echter wat ook gebruikt wordt als illegale vuilnisbelt, en dat is echt zonde. Alles vind je er, van oude wasmachines, tot bankstellen, vuilniszakken en noem maar op. Maar daar moet je dan maar een beetje doorheen kijken, anders kom je helemaal nergens.

Flep en Cojac vinden het geweldig, maar omdat het lopen zich vaak wel beperkt tot de weekenden, is het wel lastig. Juist in de weekenden is het overal super druk, maar deze ochtend had ik mazzel, of is gewoon 0900 uur een perfekte tijd. Jammer dat ze daar niet kunnen zwemmen, maar dat scheelt wel een wasbeurtje daarna.

Ik heb ze in ieder geval plechtig toegezegd dat we dit minimaal 2x per maand gaan doen, concreet zal het wel zich beperken tot 1x per maand, maar dat is ook nog vaker dan nu. Iedereen blij!

dag lieve Nina

20 Feb

Gisteren heb ik helaas Nina moeten laten inslapen. In augustus was zij aangevallen door de honden van de buren, en deze bijtwonden zijn uiteindelijk haar fataal geworden. Maandenlang hebben we er alles aan gedaan, antibiotica, spuiten, zalf, maar uiteindelijk bleek het niet meer te helpen en is de ontsteking gaan inkapselen. De dierenarts had mij al gewaarschuwd dat Nina dit uiteindelijk niet zou gaan overleven, en het was meer een kwestie hoelang ik het nog zou uithouden om voor haar te zorgen.

Tot het laatst heb ik het geprobeerd, gisteren samen met de dierenarts besloten dat het genoeg was. Het zou lijden gaan worden, en dat gun je haar niet. Dus toen het onvermijdelijke spuitje. Nina is super rustig ingeslapen, maar ik zal haar heel erg gaan missen.

Dag lieve Nina… je was een prachtige poes!

Een weekje verder

25 Jan

Een week verder. De eerste week echt alleen. En het ging best goed, vooraf had ik echt geen flauw idee hoe ik dit zou doen. Maar het blijkt dat als je dag voor dag pakt, de dag vanzelf voorbij gaat. En ik red me best in mijn uppie. Het koken heb ik nog niet helemaal onder controle, kan soms doelloos in de supermarkt staan, en er komt geen gerecht naar boven poppen waar ik zin in zou hebben. Dus dat heb ik anders opgelost. Chef Hendrik kookt voor mij, een soort tafeltje dekje, waar ik 3x per week mijn maaltijden bestel, na het werk ophaal en ’s avonds oppiep in de magnetron. Super lekker, super vers, en erg gevarieerd. De rest van de dagen kook ik wel zelf, maar dat beperkt zich dan wel tot een pan nasi of pasta. Maar dat aten we normaal toch ook wel eens, dus ben best trots op mezelf.

Op het werk is het mega druk, dat loopt vanzelf en ik merk dat ik me kan verheugen op een avondje tv kijken, met de hondjes aan mijn voeten en de katten veilig opgeborgen in de kattenkamer. Ik red me best en dat voelt goed.
Verder zit ik natuurlijk nog wel in de hele financiele afwikkeling, en mijn hemel… dat valt nog niet mee, maar ook daarvoor heb ik een draaiboekje, net als de maaltijden, 3x per week stort ik me erop, en de andere dagen laat ik de financiele boel lekker de financiele boel.

Deze week hapje gegeten met een oud collega en dit weekend ga ik lekker gezellig borrelen met een nieuwe vriendin, die ik pas heb ontmoet, en daar heb ik ook zin in. Even vreemd om alleen ergens naar toe te gaan, maar na mijn eerste aarzeling heb ik mezelf een schopje gegeven en ben ik gewoon gegaan. Dit weekend stort ik me ook vol overgave op het onkruid in de tuin, zodat Frank straks in mei geen hartverzakking krijgt. Nu alleen nog een handige tip hoe ik leguanen en hagedissen uit het zwembad krijg, want daar ben ik geen ster in, en de honden bakken er ook niets van.

Thanks Fennalda

17 Jan

En toen was ze echt weg. Een dagje later dan gepland, maar ze zochten op de KLM van gisteren een vrijwilliger om eraf te gaan, overboekt. Nou, daar was Fennalda wel voor in, en ik heb haar dan ook maar direct aangemeld. Avondje langer is nooit verkeerd toch? Maar vandaag ging Fennalda dan toch echt. Geen roltrapfoto deze keer, Fennalda moest alleen naar boven, ik was nog aan het werk. Maar uiteraard heb ik haar tot in het viegtuig gebracht. Het was ook geen vakantie, het waren 2 heerlijke weken samen, waar ik Fennalda eeuwig dankbaar voor ben, want ik voel me iets minder ellendig dan 2 weken geleden alweer, en een beetje sterker ook. Dus Fennalda… uit mijn hart: dank je wel dat je gelijk in het vliegtuig bent gestapt, je hebt me geen groter plezier kunnen doen. En met de cheque van de KLM op zak, weet ik ook zeker dat je binnen een jaar nog een keer terugkomt. Dag lieve vriendin… fijne vlucht en happy landings op Amsterdam.

Hilton Hotel

15 Jan

Rond half drie vertrokken we zondagmiddag naar het Hilton. Over een prachtige oprijlaan met waaiende palmbomen kwamen we bij de portier aan. “We’ve got a reservation” en hopla de slagboom ging omhoog. We meldden ons keurig bij de receptie en ik vroeg of het gelukt was met de upgrade voor een suite. Ja hoor zei de receptioniste vriendelijk. Wow, yes, toppie, super… we hebben een suite.

U heeft suite 437 op de 4e etage met zeezicht. Daar waren we ook vanuit gegaan toch? Er is een Happy Hour van 17.00 tot 19.00 uur vertelde de receptioniste ons nog maar ja… wij hadden onze eigen fles Baileys en blikjes fris nog bij in de koffertjes gepropt. Oh ja en natuurlijk een XXL zak Cheese Union chips met bakje knoflooksaus. Gniffelend liepen we naar de lift op weg naar onze suite.

De douche met een mega douchekop en warm water zag er uitnodigend uit. Hier konden we ons wel vermaken. Het balkon was mega groot en met een peukje en een kopje koffie zetelden we ons op de stoelen. Het uitzicht was super en we zagen de vliegtuigen landen op Hato in de verte. De bikini’s werden aangetrokken en nadat we onze badlakens hadden opgehaald hebben we heerlijk zo’n twee uur liggen relaxen op het strand.

En dan verheug je je daarna alleen nog maar op die mega douche. Toen het mijn beurt was en ik net de kraan had opengedraaid begon de ellende. Brandalarm in het hotel. Fennalda tikte al eens op de douchedeur dat toch het halve hotel inmiddels buiten stond en het maar beter was dat ik eronder weg kwam. Grrrr… Druipend in een handdoekje ook maar de gang op, maar daar stond inmiddels ook iedereen elkaar vragend aan te kijken, en ik voelde me behoorlijk bekeken in m’n handdoekkie. De receptie maar gebeld. Vals alarm… Aha, in dat geval ga ik gewoon verder douchen. Net ingezeept ging het weer mis. Opnieuw brandalarm, en toen was ik er wel klaar mee. Zo douchen is niets, dan ga ik thuis wel onder de koude kraan, word ik tenminste niet gestoord. Super geslapen en rond half acht gingen we naar de Exclusive Lounge voor het ontbijt. En na het super ontbijt zat het er al weer op… koffertjes ingepakt, uitgecheckt en richting huis. En als je dan thuiskomt en de diergaarde is door het dolle heen dat je er weer bent dan is één overnachting in het Hilton lang genoeg!!!

Rommelhok

15 Jan

We zijn de zondagochtend lekker relaxed begonnen met een uitgebreid ontbijtje. Fennalda had de tafel gedekt, eitjes gekookt, broodjes gebakken. Heerlijk wakker worden zo. En dan komen we gelijk een beetje in de sfeer voor het Hilton later die dag. Vorig jaar had ik een overnachting in het Hilton gewonnen, en het werd tijd deze maar eens in te wisselen. Maar voordat dit gaat gebeuren moeten we onze afspraak nakomen om het jacuzzihok ofwel het “dumphok” ofwel het “waar zal ik het laten hok” op te ruimen en schoon te maken.

Tjonge jonge, wat kan een mens een zooi bewaren. Er werd direct gesorteerd wat weg kon met als resultaat dat we van de week nog naar de stort moeten want de groene container is niet groot genoeg, gek he! En die van de buurman hadden we ook al ingepikt, sorry Rombout. Zo’n anderhalf uur later ploften we met rode konen en een bezweet gezicht neer maar het resultaat is dan ook toppie. Opgeruimd staat netjes en laten we hopen dat het zo blijft!!!

Toch verder

12 Jan

Ik heb besloten voorlopig toch verder te gaan met de weblog. Wij hebben er altijd zoveel plezier aan gehad, en uiteraard stond het de laatste tijd wat stil, toch probeerden we er nog het beste van te maken. Eigenlijk zou ik het zonde vinden om nu te stoppen, daarom doe ik toch maar weer een poging het op te pakken. Maar misschien zijn de verhalen de eerste tijd wat anders van aard.
Heel langzaam probeer ik het leven maar op te pakken, en hoewel het nog maar net 3 weken geleden is, ben ik op 1 januari maar weer aan het werk gegaan. Ik ben heel dankbaar voor al jullie lieve woorden, berichten, telefoontjes, zonder jullie steun ga ik het niet redden. De eerste week met Chris, Frank en Natas, Jose en Ronald was heel bijzonder. Vriendschappen zijn zo mogelijk nog hechter geworden, en nu is Fennalda bij me, en die afleiding doet me heel erg goed. Ben ook wel beetje huiverig hoe het gaat als Fennalda straks weggaat, maar dan zijn we weer wat weken verder, en moet ik de draad ook weer oppakken. En ik kan het ook wel, dat weet ik wel, hoewel ik op dit moment nog niet zo goed zou weten hoe.
Ik ben van plan om in het voorjaar naar Nederland te gaan, zodat we met elkaar een soort afscheidsdienst kunnen organiseren. Suggesties zijn meer dan welkom. Via Imco hoorde ik over het Wilhelminabos, en dat is misschien wel een optie. Een bos, waar je de as kunt verstrooien, maar waar je ook Ad’s naam op een gedenkteken mag laten zetten. Ik zou het wel mooi vinden als er iets blijvends zou achterblijven, en dat spreekt me wel aan. Maar nogmaals, ik zou het graag met jullie allemaal doen, en als jullie een idee hebben…. Laat het me gewoon weten.
Vandaag zijn Fennalda en ik naar de St. Jorisbaai geweest met de hondjes, lekker door de blubber lopen en de hondjes door het water laten rennen. Dat hebben we geweten, de auto is een complete drekzooi geworden, maar aangezien we nog wel wat vaker willen binnenkort, laten we het maar even zo.