Archive | maart, 2014

6-Pack

30 Mrt

Na maanden van ergernis heb ik vorige week doorgepakt, ik heb de tuinman ontslagen. Heel hip per sms, en ik kreeg niet eens een antwoord, maar hij begreep de boodschap wel, want hij kwam niet meer opdagen. Maar uiteraard had ik wel eerst een andere tuinman aangenomen. Dennis, maar ik noem hem 6-pack. En waar ik vorige week nog dacht, ach al die tuinmannen zijn hetzelfde, ze bakken er toch niets van, dan huur ik gewoon de lekkerste in… ben ik daar nu wel een beetje van teruggekomen.

Gisteren is 6-Pack begonnen. Keurig om 10.30 uur, en ook niet op je vrije zaterdag om 0800, heerlijk is dat. Een man die mij begrijpt. En waar de vorige tuinman alleen een hark had als materiaal, komt deze man met een complete aanhangwagen achter zijn truck, vol met hypermodern gereedschap. Ik keek mijn ogen uit, ook over het tempo trouwens, want alleen een bakje koffie zetten, hield al in dat mijn halve tuin gesloopt was. We hadden een duidelijke afspraak dat alle cactussen eruit zouden gaan, behalve… juist. De 4 meter hoge, zeer bepalende, prachtige cactussen in de voortuin. Helaas, te laat, ze lagen al in stukjes in de tuin.

Beetje jammer trouwens dat 6-pack zijn prachtige lijf verstopte achter beschermde kleding, beenkappen, oordoppen en weet ik veel, maar echt tijd voor een praatje had hij toch niet. Wat een tempo heeft die man. We zijn nu anderhalve dag later, 4 pick up’s verder met tuinafval, en nog is hij niet klaar. Vanaf overal heb ik nu vrij uitzicht, naar Ronde Klip, de kerktoren van Sta Rosa, de woonkamer van mijn buurman… Ja, dat laatste is wat jammer, maar 6-Pack had al aangegeven dat alles drastisch eerst gesnoeid moest worden, voordat het weer kon uitgroeien tot planten zoals ze ooit waren bedoeld, met een model en bloemen.

Dennis, ik zal maar Dennis blijven zeggen, komt vanaf nu elke maand, en ik verheug me er al op. Vanmorgen niet mijn standaard loopje met bezem langs de poolrand, voor alle afgevallen blaadjes, maar even 6 (!) ielige blaadjes oprapen, that’s it. Wat een verademing, zelfs planten water geven is nu leuk, ik zie nu wat een plant is en geen Surinaams oerwoud meer, waar toch geen doorkomen aan is.

Trouwens de laatste foto is geen boom die nu midden op de weg groeit, maar volgens Dennis kon er best nog wat op de pick up, voor het laatste ritje naar de stort.

Volgens mij is Ad best trots op me!

Boos!

22 Mrt

Hoe druk kun je nog worden met een paar nieuwe handgrepen voor je keuken? Nou op Curacao heel druk. Dit is de 3e week dat ik op jacht ben naar die dingen, en ik begin het mega zat te worden. Voor me ligt nu een hele stapel handgrepen, dus het is uiteindelijk gelukt. Maar ik zal jullie eerst vertellen hoe het gegaan is.

Als je nieuwe handgrepen zoekt ga je al snel naar de Kooyman, echter die had echt helemaal niets. Ja een paar zielige, lelijke, en vervolgens ook nog eens veel te dure. Die wil ik niet. Vervolgens naar de wat kleinere bouwmarkten zeg maar als Gomez en Marchena. Ook niets… En dan gaat het lastig worden natuurlijk, want veel meer keus is er niet. Omdat ik echt een bloedhekel heb aan shoppen, tenminste op Curacao, dacht ik, WTF, ik ga gewoon naar Brugman Keukens, hoe duur mogen handgrepen zijn uiteindelijk. Nou daar ben ik nooit achtergekomen, want bij Brugman hadden ze een hele wand, met de aller- allermooiste handgrepen, kon niet eens kiezen zoveel mooie. Gelukkig hoefde ik ook niet te kiezen, mocht er namelijk alleen maar naar kijken. Kopen kon niet, alleen als ik er een hele nieuwe keuken bijnam.. Zucht!

Dan zit er nog maar 1 ding op: naar de Chinees. De Chinezen hier op het eiland verkopen van alles, van bami tot chloor, van autobanden tot.. juist handgrepen. En ook daar een wandje vol, nou ja, oke, keus uit stuk of 10. Maar laat daar nou precies de handgreep hangen die ik zocht. Ook nog voor een lullige prijs, het zal ook wel een lullige handgreep uiteindelijk zijn, maar voor die prijs verwacht je ook niet meer, toch? Maar ik heb wel de policy, bij aankoop van meer dan 1 ding, dan wil ik korting. Dus bij 13 handgrepen verwacht ik echt niets anders. Nou, korting kon uiteindelijk. Na een half uur babi pangang taal en een hoop handgebaren en getik op rekenmachines, kon ik de handgrepen krijgen zonder OB. Parrdon? Zonder OB? Sinds een aantal maanden zijn alle winkels verplicht op Curacao de prijzen te vermelden inclusief OB. Oke, misschien had het dan gepubliceerd moeten worden in de Chinese staatskrant of zo, want Chinezen doen daar niet aan natuurlijk. Die hebben volledig hun eigen beleid. Maar ik zie dat niet als korting. Want de prijs die ik zie, is inclusief OB (voor mij dan). Goed, de deal ging niet door, Chinees boos, ik nog veel bozer, en de deur uit, zonder handgrepen.

Maar ja, ik zei al, veel keuze hebben we niet op het eiland, en ik haat verliezen, dus al snel Ronold gevraagd 13 van die dingen voor mij te kopen, liefst met korting, ook al is het maar een klein beetje. Maar die kwam gisteren ook zonder handgrepen terug. De Chinees is redelijk volhardend, geen korting. En toen zat er niets anders op, dat ik voor de 4e keer inmiddels terug moest op hangende pootjes, de handgrepen halen.

De Chinees was mij dik zat volgens mij, want waar ik vorige week nog 6% OB eraf kreeg, moest ik nu het volle pond betalen. En dat vertikte ik toch echt. Kortom, het werd een mega ruzie, de Chinees kreeg wangen zo rood als de Babi Pangang saus, de rekenmachine werd over de toonbank gesmeten, ik boos, de andere klanten op een afstand, gniffelend waarschijnlijk wie dit zou winnen.. En ze vroeg me hoeveel klanten er deze week nog zouden komen, die ook geen OB wilde betalen? Ja weet ik veel, van mijn vriendenkring komt er niemand meer hoor dushi. Kortom, ik heb de handgrepen, zonder OB, maar met een hoop nieuwe Chinese scheldwoorden in mijn vocabulaire.

Arrestaties

19 Mrt

Het gaat er op het moment best heftig aan toe op Curacao. Waar ik vandaag in de Telegraaf lees dat wij een tekort hebben aan muntjes, had ik liever andere dingen gelezen. Bijvoorbeeld over de moordpartijen van de afgelopen maand. Alleen al deze week 3 slachtoffers, en onlangs met Carnaval is ook een jongen doodgeschoten. Nu is het vaak in het drugscircuit waar het zich afspeelt, en daar blijf ik ver uit de buurt van, af en toe komt het ook heel dichtbij. Zoals gisteren.

Ik zit keurig op mijn kantoor op de airport, wordt er opeens een geblinddoekte en geboeide man voor mijn deur gezet. Kennelijk een passagier met iets op zijn kerfstok, en het kantoor van de airportpolice is recht tegenover mijn kantoortje. Toch is het heftig, zeker als blijkt dat deze man is opgepakt vanwege betrokkenheid bij een dodelijke schietpartij tijdens Carnaval.
Even later, een 2e geblinddoekte man, ook in de boeien. Ik heb mijn deur maar dichtgedaan, en kon alleen maar hopen dat het rustig zou blijven. Het lijkt erger te worden de laatste tijd, en de criminaliteit neemt flink toe. Wij kijken amper nog op als er een lijk in de bosjes wordt gevonden, lijkt het. Toch is het niet zo. Ook veel mensen op Curacao maken zich zorgen over deze toenemende criminaliteit.

Grappig is wel dat privacy hier niet telt. Je komt, na willekeurig welke misstap, volledig in kleur in alle kranten, zonder bekend balkje, met naam en toenaam, met geboortedatum en liefst ook nog met adres. Dan weten we in ieder geval zeker dat we het over dezelfde hebben, toch? En zo nieuwsgierig ben ik dan ook wel weer, vanmorgen tijdens mijn rituele kopje koffie, even snel de kranten doorgespit op zoek naar nieuws over deze arrestaties.

Het leven is best mooi

17 Mrt

Gisteren hoorde ik op tv, iemand een hele treffende uitspraak doen: in tijden van intens verdriet, gebeuren er ook wel mooie dingen, je moet ze alleen beter zoeken. En zo is het maar net.
Zo ervaar ik het ook wel. Iedereen vraagt natuurlijk hoe het gaat, en dan durf ik nu best oprecht te zeggen: goed.. Het naar omstandigheden, laat ik dan nu gewoon lekker weg, want het gaat best goed. Tuurlijk voel ik me af en toe hopeloos alleen, maar net zo vaak geniet ik ook wel van kleine dingen. Van de dierentuin die weer een ondoordachte aktie doet, van een spontane ontmoeting met iemand waar je dan zomaar een leuk gesprek mee hebt, van een verjaardag afgelopen zaterdag van Hans, die ik altijd opa vliegtuig noem. De beste man is 80 geworden en wilde heel graag dat ik zou komen op zijn verjaardag. Nou, ik vond het een eer Hans, het was super gezellig.
Opa vliegtuig is iemand die mij in de beginjaren bij AFS het vak heeft geleerd, en ik kijk er nog steeds heel dankbaar op terug.

Mijn cheffie, waar ik 3x in de week mijn maaltijden haal, en die altijd even vriendelijk op mij staat te wachten met de meest zalige maaltijden. Collega’s op het werk, de een meer als de ander, maar waardoor ik altijd met een glimlach naar mijn werk ga iedere dag. Henriette, een super leuke vriendin die ik heb leren kennen en waar ik heel veel aan heb. Maar ik geniet ook van kleine dingen, een prachtige maan die ondergaat, de bananenbomen bij mijn slaapkamerraam die proberen in leven te blijven in deze droogte en bij gebrek aan water. Een heuse tuinman ben ik nog niet echt en een kolibrie die uit de poten van mijn katten probeert te blijven en vervolgens op een afstandje ze gewoon zit uit te lachen. Ja hoor, er gebeuren nog steeds best mooie dingen, en ik zie ze ook heus wel.

Lekkage

1 Mrt

Een druk weekje achter de rug. De buitenlampen besloten spontaan hun schroeven en pluggen uit de spugen en hingen aan de electriciteitskabels bungelend aan de muur. Zelfs ik snap dat het zo niet kan. En natuurlijk kan ik keihard hellup roepen, ik kan ook gewoon eerst eens een trap en schroevendraaier halen. En na een aantal keren de trap op en af, had ik eindelijk het juiste gereedschap en hangt de hele handel, wel aan 1 plugje, inmiddels weer aan de muur. Geen tijd gehad om extra pluggen te halen, maar dat komt wel, ik snap de theorie van een lampje ophangen inmiddels.
Vervolgens bleek het zwembad er ook mee op te houden, misschien omdat het denkt: ik word toch niet gebruikt, dan kap ik ermee… Dinsdag eerst een lek in de pomp, vervolgens het zwembad weer gevuld, en donderdag weer half leeg, nu een gat in de skimmer. Tjonge.. Aqualectra gaat blij met mij zijn, dat wordt een duur water-maandje.

En na al die aandacht voor het onderhoud, bleek mijn eigen lijf ook aan een controle toe. Een zere plek die eigenlijk al weken af en toe opspeelt, bleek uiteindelijk de ziekte van Tietse te zijn. Met grote ogen keek ik mijn dokter aan, of wilde al met mijn vinger naar mijn voorhoofd wijzen. Maar ik kon me nog net inhouden en liet de beste man maar eerst eens uitspreken. Tietse? Daar heb ik toch nog nooit van gehoord, trouwens die zere plek had ik ook nog nooit gehad, dus wat dat betreft, kon hij wel gelijk hebben. Goed, het is een ontsteking van kraakbeen, daar waar je kraakbeen aan je borstkas zit, bij mij dus onder mijn sleutelbeen. Niets ernstigs, wel mega pijnlijk en vervelend.

Dit weekend staat in het teken van Carnaval, en misschien dat ik dinsdagavond naar de afscheidsparade ga kijken, als ik tenminste aan die kant van het eiland kan komen, want volgens mij wordt het halve eiland afgezet. En dat zal dan ook de eerste keer zijn, Ad en ik zijn nooit samen geweest, en besloten de hele handig vanuit bed op tv te bekijken. Maar voor alles moet een eerste keer zijn toch? Allemaal een fijn weekend!