Archief | november, 2013

Jingle bells…

30 Nov

Gisteravond belde Jose. Of ik al een idee had waar ik de kerstverlichting wilde hangen. Niet of ik het wilde ophangen, maar waar? Op mijn gestamel van euh, ja, mmmm kwam direct het voorstel: morgen thuis? Dan komt het mobiele kerstversierteam even langs. Te gek zeg, ik zat er toch een beetje mee in mijn maag. Tuurlijk wil je het ophangen, maar omdat Ad altijd mega uitpakt met kerst, zag ik mij er gelijk ook geen heil in. Wat een gedoe, en ik heb genoeg ‘gedoe’ aan mijn hoofd de laatste tijd.

Vanmorgen om 0900 uur waren ze present, Jose en Ronald, en voordat wij de koffie ophadden, de kerstverlichting hadden opgescharreld en eindelijk eens iets gingen doen, was de halve ochtend natuurlijk alweer voorbij. Maar gezellig aan de keukentafel uitgebreid zitten koffie leuten met vrienden is ook super gezellig. En Ad kon gelukkig lekker meedoen, met de nieuwe medicatie gaat het wat beter, en dat was onverwachts super gezellig!

Tegen de middag dan maar de eerste slinger ophangen, Marjan ging op jacht naar een paar extra verlengkabels en voor we het wisten, zaten we aan de pizza en bleek de klus alweer geklaard. En dan maar wachten tot het donker wordt, en dat duurt opeens super lang.

Maar het hangt, het brandt, het staat super gezellig en we zijn er ontzettend happy mee. Jingle bells all the way! Laat kerst maar komen dit jaar!

lampjes1 lampjes2 lampjes3

Bye bye

26 Nov

Soms hebben wij best bijzondere passagiers die wij vervoeren. En sinds wij op Curacao wonen heb ik Willem Alexander en Maxima al vaker gezien dan ooit in Nederland, namelijk daar helemaal nooit en hier nu al 2x. Toch blijft het leuk, ook al ben ik op zich niet zo’n fan van het Koningshuis, er echt op tegen ben ik ook niet. En het is toch een stukje Nederlandse traditie, zwaaien naar Willempie… Nou dat deed ik, en hij zwaaide nog terug ook.

wa2

wa1

Ing and Norbert have left the building

22 Nov

Ingrind and Norbert have left the bulding.

Na een korte vakantie heeft Marjan Ing en Nor weer afgezet op Hato. Dat het een beetje een andere vakantie zou worden hadden we ons allemaal wel gerealiseerd, maar dat we het ook onverwachts ook nog zo leuk hebben gehad, hadden we alleen maar op kunnen hopen. En Ingrid heeft natuurlijk altijd al het SEHOS van binnen willen zien, en toen Ad redelijk onverwachts werd opgenomen, ging dat ook nog door. Norbert raakte er niet over uitgesproken, zo schokkend vond hij het. En Ingrid besloot ter plekke een brief te schrijven aan het Koninklijk Huis, omdat Ingrid redelijk over de zeik was, dat Willem Alexander wel de leuke plekken van Curacao te zien kreeg, maar niet het SEHOS, terwijl dat volgens haar (en ons trouwens) absoluut een aandachtspunt van Curaçao is. In negatieve zin helaas. We gaan er helaas van uit dat een bedankbriefje alles zal zijn, dat zij gaat ontvangen, maar het scheelt als je je frustraties eens lekker van je af kunt schrijven.

We hebben heerlijk met elkaar gegeten, en Ingrid toverde de lekkerste maaltijden op tafel. De dierentuin is helemaal vertroeteld en arme zieke Nina kreeg zoveel liefdevolle aandacht, wasbeurtjes en elk half uur een lekker hapje voorgeschoteld, dat we goede hoop hebben dat zij het weer gaat redden.
Verder is het zwembad weer eens volop gebruikt en hebben zij volgens ons toch ook nog kunnen genieten van deze week. Wij in ieder geval wel. Het kan zijn dat jullie ze in Nederland niet meer herkennen, want ondanks dat er geen strandje is bezocht, hebben beiden een super lekkere kleur opgelopen. Alleen zal het morgenvroeg wel verstopt zijn onder dassen en mutsen, want ze zagen aardig tegen de kou op.

Wij vonden het geweldig dat jullie er waren, wij hebben echt genoten van de tijd samen en kijken ernaar uit dat jullie snel weer terugkomen. En Ing… het is gelukt, ondanks het ontbreken van een fototoestel, hebben we dan toch eindelijk de verrekte trapfoto van je!
Nor en Ing

Ing & Norbert back on the rock

15 Nov

Donderdmiddig was het dan zover: Ingrd en Norbert zijn aangekomen. En wat gebeurt er dan na de koffie….. KADOOTJES UITPAKKEN! Een grote zak HEMA ROOKWORSTEN. En het niet leuke was dat de HEMA deze niet sealt. Maar dat was voor Ing geen probleem want zij liep naar de plaatselijke slager die ook rookworsten verkoopt. De man keek enigsinzs verebrouwereerd want ook hij verkoopt rookworsten…..”HEMA rookworsten in mijn zakjes, ik verkoop ook rookworsten hoor, het moet toch niet gekker worden hè! Maar nadat Ing het even had uitglegd kon hij er ook nog wel om lachen, al was het dan een schaapachtig lachje denk ik dan maar dat lachje tellen we wel gewoon mee.

Daarna kwam er nog een mega verreassing uit de tas, een fles Cuarente y tres!!!! Hmmmm, ik heb weer heerlijk geslapen 😉 En een Boedah beeldje, dat brengt geluk (daar kunnen we nog wel wat van gebruiken zeg maar)
En als klap op de vuurpijl had Ing nóg een kadootje. EEN COMPLETE VERPLEEGSTERS OUTFIT! (en dat ook nog eens van dat lakleer, ik vind alleen dat hartje met wit kruisje iets te hoog geplaatst maar voor de rest: hoppa hoppa hopaaaaa 🙂

Ondertussen keek ik met groot genoegen naar onze medewerkers: de schoonmaakster, de poolgirl, Ingrid die veegt bij de pool en last but not least Norbert die de golven in de pool probeert glad te strijken met grote slagen. Heerlijk is dat met mijn bakkie koffie d’r bij. Life’s Good!

We gaan er weer een leuke vakantie van maken. Zo, dan ga ik nu maar eens de rest van Ings kleding verstoppen!

Fun met morfine

5 Nov

Gisteren waren wij voor een controle in het ziekenhuis. Het ging onder andere over de pijnbestrijding, want die is ondanks de morfine en andere pillen nog niet helemaal onder controle. Of beter gezegd: helemaal nog niet. “U praat een beetje met een dubbele tong.” zei Dr. Schnog. “Ja dat klopt, soms is het zo erg dat het lijkt alsof hij gedronken heeft.” Vertelde Marjan hem. En wij schoten alledrie in de lach. “Oh, nemen jullie dat spul ook al?” vroeg ik nog even tussen neus en lippen door.

Maar goed, het blijkt waarschijnlijk te komen doordat de arts die werkt in de pijnkliniek hier er nog eens een lading van een andere zware pijnstiller aan toegevoegd heeft. Dus ter plekke werd besloten om er daar dan maar eentje vanaf te halen.
Maar dat bleek achteraf weer niet zo’n goed idee want de pijn nam weer behoorlijk toe. Dan maar weer de volle lading aan medicatie naar binnen. Gewoon lekker dom lullen. Ach en laten we eerlijk wezen, dom lullen zijn de mensen toch wel gewend van mij 😉