Archief | oktober, 2013

Eindelijk weer lekker eten!

20 Okt

“Uhmmm schatje, het is 10 uur.” Ik doe mijn ogen open en zie mijn dushi naast het bed op de stoel zitten. We schieten allebei in de lach. Dat zal toch niet waar zijn. Het was de eerste keer dat Marjan eerder wakker is dan mij. Zij was ook nog maar net wakker. We hebben allebei in coma gelegen. Na een lekker ontbijtje waren we al snel weer bij onze positieven.

De afgelopen twee weken in het ziekenhuis was het eten ook deze keer weer van ongeëvenaarde klasse: witte rijst met boontjes of wortelschijfjes en daarbij vies vet vlees. Deze niet te vreten teringzooi heb ik dan ook vaak laten staan. De soepjes gingen nog wel. Alhoewel ik bij de vissoepjes wel eerst goed keek of er geen visseoogjes in dreven. Maar gelukkig nam Marjan iets lekkers mee van de een of andere fastfood ketens. De thuis bereidde salades en andere lekkere dingen ginen er dan ook in als koek.

Maar nu ben ik dan toch weer lekker thuis en liggen we met grote regelmaat op bed onze favoriete series te kijken en vraag ik ook met steeds grotere regelmaat of er nog wat lekkers te snaaien is. Gaat goed toch? Voorlopig laat ik het bedje in SEHOS graag aan iemand anders over en geniet ik weer samen met mijn dushi thuis.

Advertenties

Naar huis en gelijk weer terug

15 Okt

Maandagavond, na nog een lange dag mocht Ad dan toch uit het SEHOS weg, naar huis. Helemaal blij natuurlijk, onze favoriete serie op tv, kopje koffie erbij, helemaal goed. Tot vanmorgenvroeg…. Ad verstapte zich, ging gelijk door zijn rug en kon niet meer op of om. Er zat maar 1 ding op, een ambulance bellen, want met geen mogelijkheid kon hij nog overeind, laat staan een auto in. En een ambulance die heb je niet zomaar op Curacao blijkt. Eerst 912 gebeld, maar die gaf aan alleen op doktersverzoek ambulances te mogen sturen. Het was 06.30 uur en onze dokter begint om 08.00 uur. Maar volgens het alarmnummer kon je toch gewoon de dienstdoende dokter bellen? Twee bandjes later kwam ik bij de dienstdoende arts uit, maar die adviseerde om gewoon om 08.30 uur op het spreekuur te komen en hoe ik ook beweerde dat Ad goed ziek was en met geen mogelijkheid naar welk spreekuur dan ook te kunnen komen, bleef zij voet bij stuk houden. Vervolgens de 1e hulp gebeld, die adviseerde wederom eerst naar de dokter te gaan. Het alarmnummer weer gebeld, enzovoort. Maar omdat ik kennelijk redelijk wanhopig begon te klinken greep de 1e hulp toch in.
Zij hebben de dienstdoende arts gebeld en een redelijk verwijt gemaakt dat zij niet wilde komen. Vervolgens greep de noodkamer in en kwam alsnog tegen 0800 uur de ambulance. Het was nog een hele toer om Ad om de brancard te krijgen, maar toen ging het met gillende sirene’s richting SEHOS.
De artsen stonden klaar, en eerst zijn er foto’s gemaakt, want iedereen hield zijn hart vast dat er wederom een rugwervel zou zijn gebroken, maar dat bleek niet zo te zijn. De spieren zitten muurvast, in een grote knoop of zijn erg opgezet, zoiets was het. Maar het geeft mega veel pijn. Zoveel pijn dat ze met 3 morfine spuiten gedurende de dag geprobeerd hebben Ad pijnvrij te krijgen, wat niet helemaal gelukt is, maar Ad wilde zo graag naar huis dat het hem lukte om tegen 16.00 uur toch zelf de brancard af te klauteren en zo mijn auto in. Op naar huis dus, met voldoende pijnstillers en de hoop dat we dan nu alsnog het SEHOS even achter ons kunnen laten. Een hektische dag, een nare dag, met veel pijn en verdriet, maar ook opluchting dat we dan wederom samen thuis zijn.

Morgen naar huis?

13 Okt

Omdat de artsen eigenlijk een beetje met de rug tegen de muur stonden en de koorts maar niet echt wilde zakken bij Ad, is er vrijdag drastisch ingegrepen. Ad kreeg zoveel medicijnen en antibiotica, dat het zo maar zou kunnen dat je daar ook koorts van krijgt. Afgesproken werd dat er vrijdagavond gestopt werd met alles, met antibiotica, met paracetamol, alleen nog pijnbestrijding. En omdat de arts zelf weekenddienst had, gingen we er maar voor. En dat was best even spannend, je moet je behoeden dat je niet elk uur zelf de koorts gaat meten. Zaterdag had Ad nog wat verhoging, maar in de middag trok deze weg en ook vandaag amper nog koorts. Als dat de komende nacht en morgen zo doorgaat, en dat verwachten we wel, mag Ad morgen naar huis. WHOEHOE, eindelijk na dik 2 weken. Morgen nog een MRI scan en nog een bloedonderzoek, maar zoals het eruit ziet krijgt hij zijn ontslag.
En dan naar huis, en tot rust komen, daar hebben we echt ontzettend veel zin in. SEHOS, we hopen dat we voorlopig even de deur achter ons dicht kunnen trekken, hoe lief iedereen daar ook was.

Nog paar dagen

11 Okt

Helaas is er behalve een longontsteking weinig nieuws te melden bij Ad. Er komt gewoon niets uit de testen en kweken en de artsen staan ook voor een raadsel. Op zich gaat het niet eens zo heel slecht, maar nog niet goed genoeg om naar huis te mogen, want Ad wordt nog volgepompt met antibiotica. Daar wordt nu mee gestopt. Vanaf nu moet Ad 72 uur koortsvrij blijven, zonder medicijnen, om dan maandagavond naar huis te mogen. Wellicht geeft het vele medicijngebruik ook een vertroebeld beeld en soms komen ze er ook gewoon niet achter wat de ontsteking nu precies is. De bestraling heeft inmiddels al wel plaatsgevonden, en we hopen dan maar dat het dan voorlopig even genoeg is. Een chemo kuur zou eventueel nog tot de mogelijkheden gaan behoren, maar dan moeten er wel uitzaaiingen zijn waar dan wel op getest kan worden of de kuren zullen aanslaan, en die zijn er op dit moment niet. Uitzaaiingen in wervels zijn geen testmateriaal, dus daar kunnen ze niet zoveel mee. Medisch verhaal, maar onderhand zijn we halve doktoren geworden.
We hopen maar dat Ad lekker naar huis kan maandag, en daar houden we maar even aan vast. Twee weken is ook meer dan genoeg, of niet?
Iedereen trouwens bedankt voor alle lieve aandacht, mails, whatsapp-jes en telefoontjes en bezoek hier op Curacao. Het doet ons echt goed!

Bolletjes en strepen

3 Okt

Vanmorgen zou de uitslag van de MRI van gisteren komen, en vanmorgen vroeg stonden er een arts of 5 bij Ad aan het bed, inclusief nog wat co-assistenten en co-co-assistenten. Ad schrok zich gelijk een hoedje, vooral toen het gesprek natuurlijk weer ging over mogelijke uitzaaiingen en dat de MRI niet zoveel aantoonde, behalve iets bij de geopereerde long. En of ik ook kom komen om 11.00 uur. Nou, dan heb je het weer even niet hoor, het is alsof je naar de slachtbank gaat. Met bibbers in de benen ging ik dan maar naar het SEHOS. Daar moesten we natuurlijk nog weer een uur wachten en dat zijn dan wel de langste uren uit je leven. Ad had flink de pest erin, want naar huis gaan zat er niet in, dat begrepen wij ook wel.
Maar het gesprek met de oncoloog ging toch wat beter. Bij de vorige MRI scan bleek Ad een soort van confettie in de longen te hebben, bolletjes zeg maar, heul veul bolletjes, en dat kan of een infektie zijn, maar helaas ook een waaier van uitzaaiingen. Echter uit alle testen toen, 2 weken geleden, kwam eigenlijk niet. Daarom hebben ze het maar behandeld als een infektie. En op de MRI van gisteren bleek dat ze gelijk hadden, want alle bolletjes zijn nu weg, en nu zijn het een soort van strepen. Tja, wat moet je daar nu mee? Het kan wederom wijzen op een infektie, alleen uit alle bloedtesten komt weer eens helemaal niets, alleen dat Ad wel nog wat lichte verhoging heeft af en toe. Toch een infektie? Om het helemaal zeker te weten hebben ze nu de 3 longartsen erbij gehaald, en moet Ad helaas morgen weer een biopsie ondergaan, de 4e of 5e inmiddels, we raken de tel kwijt.
Ja het kan, het kan iets van de longkanker zijn, echter streepjes wijst meestal op een infektie, zucht! Wat ons wel gelukkig stemt is dat ze nu ook contact hebben gezocht met de behandelend artsen van het VUMC, maar dat had ik vanmorgen natuurlijk zelf ook al gedaan per mail. De artsen hier willen uitsluiten iets over het hoofd te zien, en 6 zien er meer dan 4, zullen ze gedacht hebben.
Maandag verwachten we de uitslag van de biopsie, maar vooralsnog halen we toch wel weer een beetje opgelucht adem, en weten we dat we de komende dagen even geen nare uitslagen meer hoeven te verwachten. Wat wel ronduit vervelend is, is dat Ad dus niet naar huis mag, dit heeft gewoon geen zin zo. Nu maar eerst echt weten wat het is. Ondertussen zijn ze vanmorgen een andere antibiotica gestart en het lijkt wel of Ad zich wat beter voelt. Ook de dexamethason zal nu verder afgebouwd gaan worden na 0.5 mg om de dag. En op die dag hebben we heel lang gewacht natuurlijk. Tevens zal Ad op ons verzoek naar de fysiotheraptie gaan om te kijken of zijn conditie wat vooruit kan. Want je ligt er maar te liggen.
En kan de dag dan helemaal niet meer stuk? Zelfs het eten was vandaag echt lekker in het SEHOS en als ze elke dag nu eens zo zouden gaan koken, zou het vanzelf wat minder ellendig gaan worden allemaal.
Ad heeft trouwens wel aangegeven nu het toch wel heel leuk te gaan vinden om in het weekend of zo bezoek te gaan ontvangen. Hij kan er weer tegen, heeft ook geen vervelend nieuws deze keer, dus mochten er nog mensen zijn op Curacao die zich vervelen? Jullie zijn meer dan welkom deze dagen.
Maar niets hoeft, en niets is verplicht!

Update

2 Okt

Het was even stil op onze site, Ad krabbelde langzaam overeind, en de afbouw van de verrekte dexamethason ging goed.
Er is nog een scan gemaakt vorige week en daarop was de 2e uitzaaiing helemaal verdwenen en de 1e helaas nog wel aanwezig, maar wel aan het krimpen. Totdat Ad vorige week vrijdag plots erge rugpijn kreeg. Wederom naar het SEHOS, weer een foto en door de medicijnen heeft hij ernstige botontkalking waar helaas op dit moment niet zo heel veel aan te doen is. Toch enigszins opgelucht weer naar huis, tot afgelopen zondag. Toen Ad wakker werd had hij al over de 40 graden koorts, en dat was het teken dat we weer richting het SEHOS moesten. Helaas is Ad toen wel opgenomen, en daar ligt hij op dit moment nog steeds. Het vermoeden is een infektie in de longen, echter er komt weer eens niets uit de kweek. Ach ja, waarom zou het bij ons ook een keer normaal gaan? Dus toen wij al zo’n beetje de tas hadden gepakt om naar huis te gaan, had Ad afgelopen nacht geen leuke nacht. Hij was ook benauwd vanmorgen en vanmiddag hebben de artsen besloten alsnog een MRI scan te maken van de longen. Tuurlijk verwacht je dan de uitslag nog, maar tuurlijk kwam deze niet. Dus nu wachten tot morgen. Donderdag had Ad toch al een afspraak staan bij de oncoloog, nou, die verplaatst zich dan maar naar kamer 3 op interne vrouwen. Geweldig hoe dat hier werkt, Ad ligt op interne vrouwen, maar wel op de mannenzaal, is dat ff jammer. Dat hij flink de smoor erin heeft mag duidelijk zijn, binnen 3 weken twee keer in het SEHOS liggen, gun je eigenlijk niemand. En hoe zeer iedereen misschien ook zijn best doet, het SEHOS begint ons danig de keel uit te hangen, het eten ook trouwens. Vanmiddag een smakeloze hap koude witte rijst, koude groene (dat dan weer wel) doperwten (sorry mam), een stukje vlees met meer vet dan vlees en een smakeloze soep. Jaja, dat is wel het hoogtepunt van zo’n dag hoor, de maaltijd. En ik snap het niet, het is zo warm op Curacao dat mijn eten nooit afkoelt, alleen in het SEHOS krijgen ze het voor elkaar de maaltijd koud te serveren. Toch eens vragen hoe ze dat doen. We hopen toch dat Ad morgen of uiterlijk vrijdag naar huis mag, en dat we dan voorlopig geen ziekenhuis meer hoeven te zien.