Archief | juli, 2013

Kitten Raisa

28 Jul

Raisa de lapjespoes is de nieuwste aanwinst van Natascha en Frank. Echt lachen met zo’n wild jong poesje. Rent als zij wakker is non-stop de hele toko door. En het speelgoed dat is aangeschaft moet Raisa’s wildste dromen toch écht overtroffen hebben. Een driedubbel dikke krabpaal tot aan het plafond, nog een klein extra krabpaaltje in de buurt. Een draai carrousel, sleeptouwtjes katten kussens en nog veel en veel meer ander kattenspeelgoed….. Geen wonder dat de 11-jarige huiskater Nelix die het eerst volledig voor het zeggen had nu kijkt met een blik van: WTF is going on over here! 😉

Zij blijkt bovendien een notoire lekkerbek. Snaait (lees rooft) van alles en nog wat…… en lust ook gewoon alles! Snacks die op tafel staan of op het aanrecht, op de eetkamertafel of salontafel…etc etc… niets maar dan ook niets is veilig voor haar. Vanmorgen nog zat zij nog aan een lekker stuk extra belegen kaas te likken dat klaar stond voor het ontbijt…… En ondanks alle luid en duidelijke FOEI’S en NEE RAISA die je hier met grote regelmatig hoort, leert zij dat nu waarschijnlijk ook niet meer af…… En inmiddels is de eerste ontsnappingspoging van Raisa een feit, vanmiddag ontsnapte zij naar een van de omliggende percelen. En ach en wee, Frank kreeg op zijn kop, alsof hij er iets aan kon doen. Tja hij stond er naast toen zij door de heg verdween. Maar na even rammelen met wat snoepjes kwam de ondernemende rakker weer net zo snel terug als zij verdwenen was.

Ach ja katten zijn nu eenmaal stronteigenwijs, maar dat maakt ze dan ook zo waanzinnig leuk 🙂

Update-tjuh

28 Jul

Maandagochtend hebben wij Marjan afgezet en uitgezwaaid op Schiphol. Frank en Natas waren al rond 6 uur ’s morgens bij het gastenverblijf van het VUMC om ons op te halen. En zit nu al de hele week bij hen in huis. Zij moesten werken dus ik had het rijk alleen. Lekker aan het bijkomen van alle beslommeringen. Verder word ik ook hier volledig gepamperd en hoef niets toe doen, toppie! Moet wel oppassen dat ik niet tè lui word.

Van de operatie heb ik nagenoeg geen last, maar het effect van de eenmalige bestraling valt wel wat zwaarder dan verwacht en niemand die ons daarvan van te voren over heeft geïnformeerd. “Nee, hoor, krijg je geen last van de bestraling.” Man, ben gewoon vaak bekaf. En da’s voor iemand die normaal gesproken van ’s morgens tot ’s avonds laat rondspringt mooi bagger. Bekaf alsof ik een triathlon volbracht hebt zeg maar. Heb ik dat dan ooit? Nee, maar als ik die gasten over de finishlijn zie komen dan weet ik wel genoeg! 😉 Maar het gaat heel langzaam maar zeker de goede kant op. Donderdag aanstaande een CT-scan en een laatste gesprek in het VUmc. Als ‘toetje’ volgt er dan nog een preventieve chemokuur op Curaçao zelf.

De laatste twee logeer- pamperpartijen zijn bij Fennal en Jan en Chris en Manon en kids. Daarna richting Curaçao rond 12 augustus….

PC Hooft

18 Jul

Woensdag werd het een rustig dagje. Weer op de tram gestapt. Marjan leert snel, zij vroeg aan de trambestuurster hoe het kaartje werkte, en stopte ook gewoon deze keer het kaartje expres NIET in de cardreader. Hoppaaa, alweer een gratis ritje!

Wij zijn alleen maar in de PC Hooftstraat geweest. En dat was op zich nog wel leuk ook. Je ziet altijd die PC Hooft Tractors op tv waar die Celebs van Nederland dan uitstappen, dus daar waren wij ook wel benieuwd naar. Nadat wij halverwege op een strategisch punt een leuk terrasje zagen namen wij daar plaats en bestelden koffie. Maar helaas, onze VIP’s sliepen waarschijnlijk nog, óf waren nog bezig met het dicht plamuren van rimpels.

Deze winkelstraat is mooi en alle topmerken kleding zijn er verkrijgbaar maar, tegen wel érg hoge prijzen. Ad was in stijl gekleed met zijn Ralph Lauren shirt dat hij gisteren nog aangeschaft op de Albert Cuyp……. voor een TIENTJE  Hoor je d’r toch een beetje bij, al zal het dan wel namaak zijn 😉

Toeristen!

17 Jul

Dinsdag hebben wij ons de rol van toerist maar weer eens aangemeten. Vanaf hier de tram genomen richting de Albert Cuyp. We hadden gelijk de alleraardigste en leukste trambestuurder te pakken en hij de leukste toeristen deze dag 😉 Hij legde ons met zijn onvervalste Amsterdamse humor uit hoe een en ander werkte met de tramkaartjes. En bij het verlaten van de tram zei hij: “De volgende keer wel laten in en uit scannen hè, deze rit krijgen jullie van mij!”

Het was nog rustig op de Albert Cuyp. Een paar locals en toeristen die daar tussen het inruimen van de marktstalletjes wat rondscharrelden. Tijd voor het eerste bakkie koffie dan maar. We zouden poko poko aan doen want de twee dagen daarvoor lag het tempo toch wat aan de hoge kant.

Pfff… natuurlijk ook nog een aantal andere high lights bezocht: Paleis op de Dam, Kalverstraat, Rokin etc. En zo ineens liepen wij over de Wallen. Lekker blote kontjes voor de ramen, life show etc….. En na daar even gelopen te hebben, kregen we ineens een behoorlijke trek. Op zoek naar een restaurantje dus maar 😉
Na heel veel pizzeria’s voorbij te zijn gelopen en restaurantjes met liflaf hapjes vonden we de tent van onze keuze waar zij ook patat hadden. Heerlijk lang gehangen en daarna weer terug met ons favoriete vervoermiddel: DE TRAM!

Afbouwschema….. oké!

14 Jul

Zo, het belangrijkste zit er weer op. De operatie is achter de rug en zo ook de bestraling. De ‘probleempjes’ die ontstonden na de bestraling hadden te maken met de afbouw van de medicatie, dat was tè snel waardoor Ad tot twee keer toe helemaal ingestort is en met spoed terug moest naar het VUmc. Een keer vanuit Sneek en een keer vanuit Oostvoorne mét een ambulance. En nee hoor Almeloooo….. als hij daar straks weer is bij jullie is, no way dat het nóg een keer gebeurt!

We hebben ons de laatste keer niet laten wegsturen zonder een verantwoord afbouwschema. “U wordt ontslagen, bel uw vrouw maar dat zij u kan komen halen.” Maar deze keer lieten wij ons niet wegsturen. “Nee, u gaat eerst maar eens even overleggen met alle betrokken specialisten, en daarna komt u terug met een schema waarin wij wat meer vertrouwen hebben.” zeiden wij tegen de neurologe. “U hoeft niet te dreigen hoor.” was haar antwoord. “Dat doen wij niet, we gaan alleen niet eerder weg 🙂 ” Twee uur later hadden de specialisten onderling overleg gehad en konden wij vertrekken.

Ad heeft nog een hese stem, écht zo’n maffia stem die je wel eens in films hoort. Klinkt wel stoer en hij heeft soms het idee dat mensen met een slecht geweten angstvallig achterom kijken, gna gna 😉 Don Ad, capo di tutti capi.

Met de conditie gaat het ook beter. Al weer aardig wat gelopen en vandaag zelfs een stukje gefietst. Maar zolang Ad de vele verkeersdrempels in Amsterdam nog steeds ziet als bergetappes, blijven we gewoon doorgaan 😉

Verlossende telefoontje

4 Jul

Vanmorgen mocht ik om 10.00 uur nog even naar Ad, nog voor de operatie, en dat was best even lekker. Ad in zijn operatiehemd geholpen en samen besloten we dat blauw met een geel biesje niet echt zijn kleur is, we hopen dan ook dat het nooit weer aanhoeft.

En toen begon het lange wachten, tegen 11.00 uur werd Ad opgehaald en de operatie begon om 12.00 uur, het zou een uurtje of 3 duren, en vanaf 15.00 uur zit je dan ook echt te wachten op het verlossende telefoontje. Dat kwam uiteindelijk om 18.00 uur. Maar alles is super goed verlopen.

De rechterlong was ontstoken, en het was voor de chirurgen niet duidelijk of het tumorweefsel was of niet, daarom is een plakje van de luchtpijp gesneden en direct onderzocht door de patholoog. Maar alles bleek schoon te zijn rondom de tumor. Alleen bleek de tumor wel veel forser dan wij wisten, maar goed, hij is eruit. De chirurg vertelde dat het echt uitstekend was verlopen, Ad had zich heel goed gehouden en was al aan het bijkomen op de medium care. De verwachting is dat hij vanavond nog naar de afdeling gaat en als dat voor 19.30 uur is, mag ik nog eventjes snel langskomen.

Ik ben super opgelucht en wil iedereen bedanken die mij vandaag de dag heeft doorgeholpen met berichtjes, lieve knuffels en heerlijke onzinverhalen. Het heeft echt geholpen.

Verder wil ik graag even doorgeven dat iedereen die op bezoek wil, super welkom is, alleen even nog niet morgen. De bezoektijden zijn van 11.00 tot 13.00 uur en van 16.00 tot 19.30 uur. Maar omdat iedereen een vreselijk stuk moet rijden, laat even weten als je komt, dan kunnen we het een beetje monitoren zodat straks niet meerdere mensen op de stoep staan en je niet naar binnen mag, het is echt maximaal 2 personen op bezoek.

Het VUMC, dag 1

4 Jul

Het was een hectisch dagje gisteren, en nog hectischer vandaag. Vandaag zal Ad worden geopereerd, eindelijk! Lang op gewacht, veel gebeurd, maar het VUMC voelt heel vertrouwd aan. Super aardige mensen allemaal, we hebben er alle vertrouwen in. Dinsdagavond zijn we vrij onverwachts vertrokken, Chris en ik, met Ad op de achterbank. Door de bestraling was er een vochtophoping in de kleine hersenen ontstaan waardoor Ad doodziek werd en de operatie alsnog in gevaar kwam. Maar door deskundig en snel ingrijpen van de Sneker huisarts, kon Ad ’s avonds nog worden opgenomen in het VUMC, en kon ik direct terecht in het gastenverblijf. Gelukkig is Ad voldoende opgeknapt en gaat de operatie alsnog door.

Het gastenverblijf is een service die het VUMC heeft voor patienten en familieleden die van ver komen, en wij komen nogal van ver zeg maar. Het draait volledig op vrijwilligers, en ik heb de beschikking over een mega slaapkamer met eigen badkamer, toilet en balkon. Daarnaast is er een gezamenlijke keuken met verschillende kookunits, woonkamer, dakterras en weet ik veel. Omdat het gisteravond erg laat werd, lag de hele meute die logeert in het gastenverblijf al op bed, en heb ik niemand ontmoet. Tot vanmorgen bij het ontbijt. Ik begon me maar eens voor te stellen aan iedereen die ik tegenkwam, ben netjes opgevoed uiteindelijk. Na 12 personen, bleek ik nog steeds alleen maar vrijwilligers ontmoet te hebben, maar in de keuken stiefelde een oud dametje, en dat leek niet op een vrijwilliger. Aha, mijn eerste lotgenote. Een grijs dametje met een duidelijk zelf verknipte pony en 2 mega lange, grijze vlechten. Een soort van overjarige Pippie Langkous zeg maar. Maar ze bood mij gelijk een bammetje aan, want ik moest natuurlijk nog boodschappen doen. Het gastenverblijf voorziet je in alles, behalve in bammetjes en een warme maaltijd.

Maar die kreeg ik dus keurig aangeboden en zo begon mijn eerste ontbijt met deze dame, met de prachtige naam Nolly. Ze was in de heere, dat kwam na de eerste hap eruit, en bij de 2e hap werd ik uitgenodigd om haar tentoonstelling mandela’s te bekijken op haar kamer. Ik moest eerst opzoeken wat Mandela’s waren, maar na enig speurwerk heb ik besloten dit bezoek zolang mogelijk uit te stellen, maar uiteindelijk is er geen ontsnappen aan, dat weet ik nu al. Drie weken zit ze hier al, en dame nummer 2, minstens net zo oud, die ik daarna tegenkwam, zat hier al 3 maand. Verder zitten hier mensen uit Argentinie, Amerika, Den Helder of all places en een Hindostaanse familie. Een mooie mengelmoes zeg maar. Maar wel heel gezellig, we zitten allemaal in het zelfde schuitje, en iedereen helpt elkaar.

Maar na de boterham dus eerst op zoek naar de supermarkt. De dichtstbijzijnde was op 2 km afstand.. Okay, okay, dat kan lopend, maar toen ik eenmaal de pas erin had, kreeg ik bui nummer 1 op mijn kop. Druipend was ik bij de supermarkt, een Aldi helaas. Maar de volgende supermarkt met een groter en beter assortiment was nog eens 2 km verder, dus voor vandaag vond ik het prima. Snel van alles in de geleende rugzak van Pippie gepakt, en terug, wederom door de stromende regen, het liep werkelijk mijn broekspijpen uit. Terug bij het gastenverblijf bleek ik natuurlijk het belangrijkste ingredient van de maaltijd te zijn vergeten, dus ik kon me verheugen op nog een gang naar de supermarkt later die dag. Maar eerst maar eens op bezoek bij Ad. Gelukkig is er een binnendoor weggetje van het gastenverblijf naar het ziekenhuis, dus daar was ik zo. Ad was super opgeknapt en had inmiddels bezoek gehad van het voltallige medische team wat de komende tijd aan zijn bed zou komen, en iedereen gaf groen licht voor de operatie.

Na het bezoekuur dacht ik slim te zijn, want je kan een fiets lenen in het gastenverblijf. Een terugtrappertje, en dat is even wennen, dus na 2x de bosjes van te dichtbij te hebben gezien en natte takken gevoeld te hebben, kreeg ik de smaak te pakken en bedacht ik de verder gelegen supermarkt dan maar te bezoeken. Bui nummer 2 werd een feit, wederom kletsnatte broekspijpen en de rest. Tussen de tramrails terug naar het gastenverblijf, bui nummer 3. Snel gekookt, en wederom bij Ad op bezoek want het avondbezoek uur begint al om 16.00 uur. Helaas gaat het binnendoor weggetje dicht om 1800 uur, dus toen ik na het bezoekuur naar ‘huis’wilde, wist ik dat ik om het ziekenhuis heen moest lopen. En waarom ik nou rechtsaf sloeg, snap ik nog steeds niet. Twintig, ja 20 minuten later, bleek ik nog steeds niet eens in de buurt van het gastenverblijf te zijn en stond ik plots in de tuinen van Hortus, in de broeikas…. Tja, hoe ik daar terecht kwam, geen idee. Terug dan maar, weer naar het ziekenhuis, en dan linksaf proberen. Bui nummer 3! Joepie!! Hoeveel regen kan je op je hoofd krijgen op een dag? Bij aankomst in het gastenverblijf bleek ik mijn zelfgekookte maaltijd vergeten in de koelkast te zetten, wel had ik keurig, volgens de regels mijn kamernummer erop geplakt, maar sommigen snappen dat kennelijk niet zo goed, want het halve gastenverblijf zag braaf aan mijn pasta maaltijd. Ach… ze maakten het goed met overgebleven toetjes en een halve komkommer, dus nu heb ik opeens hele andere dingen op mijn koelkastplankje. En ik had toch al besloten dat dit koken voor 1x was, en ik daarna mooi op de kant en klaar maaltijden zou overgaan, of het personeelsrestaurant eens van binnen zou gaan bekijken.

Morgen spannende dag, we zien er tegenop en we zijn blij dat het eindelijk zover is. Fingers crossed, maar we hebben vol vertrouwen in het VUMC.