Archive | juni, 2013

Musical!!!

27 Jun

En inderdaad, ieder nadeel heb zo z’n voordeel. Want vandaag waren wij bij de uitvoering van de musical Take Off waarin onder andere Emma een erg leuke hoofdrol speelde. En dat allemaal tussen andere, veelal toch wat meer op leeftijd zijnde, opa’s en oma’s 😉 Yep, er is een uitvoering voor de schoolklassen, ouders en grootouders, vier in totaal.

Het ging over de kleine airport Sneek International welke mogelijk werd overgenomen door een grotere, een gezin dat op vakantie ging naar Aruba, én een love story die ontstond tussen de twee andere hoofdrolspelers. Het decor was ook al erg mooi gemaakt. Het werd een groot zangfestijn waaraan iedereen luidkeels deelnam. En toen computer met daarop de muziek even uitviel, werd daar door groep 8 leuk op ingesprongen om de stilte te verbreken. Er werden gewoon Sinterklaasliedjes gezongen, dit tot grote hilariteit van de aanwezige opa’s en oma’s! Hij bestaat echt niet hoor. Of zou je daar later als je oud bent weer in gaan geloven?

Joop van der Ende, eat your heart out!

Ingestraald

26 Jun

Vandaag was het dan eindelijk zover. Na een aantal nieuwe onderzoeken in het Vumc kreeg ik de bestraling voor in mijn hoofd. Link gebiedje zou je zeggen, temeer ook omdat anderen wel eens tegen mij zeggen dat daar een schroefje los zit. Maar niets is minder waar. Zij doen dat met een zeer nauwkeurige precisie. In feite stralen zij alleen dat wat zij willen. Zij lieten mij de kamer zien waar een stuk of 10 monitoren staan en vanuit waar zij de apparatuur besturen. Daarna werd ik via een gang naar de kamer gebracht waar het bestralingsapparaat staat.

Ik kreeg het al eerder vorige week vervaardigde masker op mijn hoofd geplaatst (mij staat ook alles hè), en dat werd nogal behoorlijk strak vastgezet. Ik voelde alle drukpunten op mijn hoofd van dat masker in mijn gezicht. En dat was echt een erg naar en pijnlijk gevoel. De bestraling vond plaats in twee sessies waarbij er vanuit vier verschillende posities bestraald wordt. Af en toe zag ik wat blauw en wit licht flitsen, maar van de bestraling zelf voelde ik niets. Ik mocht tussendoor even pauzeren van het team als ik het niet meer zou trekken. En dat vroegen zij dan halverwege ook. Ik antwoordde door mijn duim op te steken, en zo aan te geven dat alles goed ging. “Wat een bikkel!” hoorde ik één van die meiden tegen de ander zeggen…. Hahhaa.. 😉 en het instralen bestralen ging verder.

Met de minuut nam de druk van het masker toe en het bezorgde mij al met al een aardige hoofdpijn. Maar na een 20 minuten was de ellende voorbij en liep ik naar mijn dushi die in de gang stond te wachten. Samen gingen wij naar buiten en namen plaats op een bankje. Even bijkomen. Ik vertelde Marjan dat dat klote masker zo ontzettend strak zat. “Had je wel het goede masker dan, en niet dat van iemand anders…..?” We schoten allebei bij hard in de lach….. Ja joh…. De humor blijft er bij ons altijd in!

Volgende week begint het grote werk. De operatie staat gepland op woensdag…….

Silence of the Lambs

23 Jun

Donderdag waren wij weer in het VUmc. Deze keer voor de voorbereiding van de bestraling die komende woensdag plaats vindt. Er hoeft gelukkig maar één keer bestraald te worden, dus dat valt weer mee. Oh ja, mocht ik daarna rare dingen doen, dan hebben ze waarschijnlijk wat goede hersencellen geraakt en kan ik mij daar altijd achteraf op beroepen, toch? 😉
Nee hoor, het is een precisie bestraling waar speciaal een soort van ‘Silence of the Lambs’ masker voor is gemaakt. Ik lag daar op de tafel en er kwam een warm plastoform ding over mijn hoofd en nadat ik daar 20 minuten had gelegen was het uitgehard. Ondertussen hoorde ik Marjan en Tom, diegene die het masker maakte, gesprekken voeren over Curaçao. Ik wilde hieraan ook even deelnemen maar dat kon dus niet door dat masker mij de mond snoerde.

Daarna door naar de afdeling radiologie waar op dat masker precies werd uitgetekend waar er moet worden bestraald. Waarschijnlijk volgt kort daarop de operatie. Daarna nog even 5 weken rondzwerven in Nederland en dan eindelijk weer naar Curaçao!

We mogen het masker na gebruik mee naar huis, en Marjan heeft er gelijk al weer een leuke bestemming voor. Zij laat er een plantje uitgroeien zegzuh……hahaha! Maar ik gebruik ‘m gewoon voor het carnaval 2014. Als jullie andere leuke ideetjes hebben dan horen we dat wel …..

Vette jus!

20 Jun

Of het dan nu weer over eten moet gaan? Ja wat mot dat mot, wij kunnen d’r ook niets aan doen. Na al die lekkernijen vergeten wij zomaar grootmoeders tot bijna moes gekookte groenten, met gaar van het bot afvallend vlees en vette, ja ontzettend lekkere vette jus!

Sommige zijn daarmee opgegroeid. Vroegah had je ook van dat vieze gore vlees met die drillende vetrandjes rond het vlees en ook nog er tussendoor. Bah, puke en getverdegetver. Dat lag gewoon een uur of vier te sudderen in een grote braadpan. Mijn vader was er gelukkig gek op, dus hij graaide dat zo met een grote haal van mijn bordje. Die vieze zachte doorgekookte spruitjes waarvan ik moest kokhalzen, ja die liet die lullo gewoon liggen ;-). Dat waren de mindere maaltijden zeg maar, maar wij herinneren ook allemaal die overheerlijke ouderwetse maaltijden. En daar hebben wij al een aantal keren van mogen genieten.

Fennalda’s moeder heeft ons inmiddels een aantal keren uitgenodigd om te komen eten. En dat is eten waar je van op blijft scheppen. Gewoon de ouderwetse pot van vroegah. En dat was toch erg lekker. Aardappelen met lekkere gare groeten, een mega bal gehakt of een lekker stuk vlees (beetje vet eraan maar). En alles doordrenkt met vette jus. Dan alles prakken totdat het helemaal tot een grote egale smurrie is. Heerlijk!
En tot grote ontsteltenis van Fennalda, wordt alles van de pan eerst overgeschept in prachtige schalen. Fennalda’s moeder houdt van een mooi gedekte tafel, Fennalda denkt wat een extra afwas. Normaal gesproken eten zij ook met een bord op schoot, maar sinds wij zijn aangeschoven komt dus het lang niet gebruikte servies weer achter uit de kast. Net als bij Marjan’s moeder overigens. Toen Ad de eerste keer kwam mee eten werd ook alles overgedaan in schalen en stond Marjan met grote ogen te kijken waar al die zooi vandaan kwam, want dat was jaren niet uit de kast geweest. En ook Marjan dacht, wat een extra afwas.
Vandaag konden we Fennalda bijna opdweilen, want naast alle schalen, kregen we nu zelfs een servetje onder ons bestek. Het wordt steeds deftiger, maar ook steeds leuker. Hoewel Ad juist vandaag lekker aanschoof op z’n Almeloos, in zijn joggingbroek ;-).
Maar we hebben er ontzettend van genoten, en willen dan ook Fennalda’s moeder echt super bedanken voor deze heerlijke etentjes.

Mag ’t een ‘onsje’ meer zijn

18 Jun

Ik begin zo links en rechts wat opmerkingen te krijgen over de zichtbare toename van mijn gewicht. Een paar kilootjes erbij zou voor de operatie die ik moet ondergaan alleen maar goed zijn. De ontstekingsremmer die ik neem werkt extra eetlust op dus is het geen enkel probleem om die kilo’s eraan te eten.
Bovendien ben ik gek op lekker eten én voert iedereen mij hier aan een stuk door. Het lijken wel van die feeders 😉 En als ik niet op tijd word gevoerd dan weet ik mijn weg naar koelkasten, snoep- en koekjestrommels wel te vinden. No problemo!

Kan ook geen ijssalon meer voorbij lopen. “Mag ik van u een grote hoorn met softijs én slagroom.” Heerlijk man, écht! Het houdt niet op….. ben de hele dag door gefocust op lekkere snacks. Het snacken en het extra opscheppen van de gewone maaltijd heeft er inmiddels wel toe geleid dat ik er 7 kilo bij heb. Heb nu al zo’n grappig bol boeddha buikje en een bolle toet. Ach zeg maar gerust een plofkop. Trouwens, terwijl ik dit schrijf zit ik naast de snoeppot van Fennal…… en is het deksel er al weer een paar keer af geweest. Erg ik weet het, want het is nog maar half zeven in de ochtend.

Ondertussen blijf ik de camera’s tegenwoordig behendig ontwijken. Voorheen sprong ik zelfs er nog wel eens voor. “Oh dat staat je goed joh!” zei Mirjam, de buuf van Fennalda toen zij hier net was, refererend aan mijn plofkop. Jajaja 🙂

Ach als alles achter de rug is en ik hier nog zes weken moet blijven hangen omdat ik dan nog niet mag vliegen, duik ik de sportschool wel in……

Scheetje Beef

16 Jun

We hebben zaterdagavond doorgebracht in Bentelo. Hans, de vader van Natas, en zijn vriendin Gerrie zijn 12 en half jaar bij elkaar. En dat moest uiteraard gevierd worden!

De locatie: een boerderij achtig iets met bijgebouwen midden op het platteland. Het heeft ook een functie als buurthuis waar de clubs uit de dorpjes hun avondjes vieren tegen waarschijnlijk zeer schappelijke prijzen. En geef ze eens ongelijk met de horecaprijzen tegenwoordig!
Toen de meute binnen was nam de eigenaar even kort het woord en heette ons allen welkom: “Allemaal welkom bij Scheetje Beef. Wij hebben het zo maar genoemd omdat alles hier zo’n beetje scheef staat, werkelijk niets staat recht.” Wij wierpen een blik op de nog volle glazen, en inderdaad de inhoud daarvan was niet waterpas. Jaja, wij bevonden ons in dè Villa Volta (Efteling) van het Twentse land zeg maar ;-).

Het was zelfbediening. Kijk daar houden wij van. Niet wachten op obers, maar gewoon zelf de tap bedienen. Klein nadeeltje is echter wel dat je dan ook van die mensen voor je hebt die zelf een biertje willen tappen, voor het eerst in hun leven. En na tien keer na tappen zit die schuimkraag er dan nóg niet goed op! En dit altijd onder het toeziend oog van vrienden die daar dan weer altijd opmerkingen over maken. “De druk is te laaaaag…….” wordt er dan quasi professioneel terug geroepen. Yeah man, whatever 🙂

Maar het was een super gezellig avondje. Met een ontzettend lekker koud en warm buffet. En altijd als het buffet wordt geopend, staat Ad vooraan. Da’s inmiddels traditie geworden. Op dit moment heeft hij een zelfs een sterk gewijzigd eetpatroon. Er is maar één soort eten: veel, heel veel. Een echte kiloknaller is het geworden sinds hij er een paar kilo’s (7 kilo. red) moet aankomen voor de operatie. Ja bij hem lopen de verhoudingen ook een scheetje beef. Maar daarover later meer.

The zookeepers

10 Jun

Inmiddels beginnen wij het donkerbruine vermoeden te krijgen dat onze zeer geliefde dierentuin ons compleet is vergeten. Worden wij straks door Flep en Cojac als een wildvreemde benaderd die binnen probeert komen? Wij vrezen het met grote vrezen.
Komen de katten nog wel de porch op en zo ja, willen zij dan nog wel worden aangehaald?

Marjan gaf Dikkiedik altijd een sabbelzakdoek als hij bij haar op schoot kwam stempelen. Maar natuurlijk er is weer eens een baas boven baas: José die stelt gewoon haar hele jurk ter beschikking aan hem. Ja hallo zeg, da’s toch ongehoord. Wij hopen dat Dikkiedik er flink wat gaatjes in klauwt en kauwt 😉

En Pino, die laat zich overdag aaien door Ronald, ongekend want overdag wilde zij dat nooit!….. Het moet toch niet gekker worden! Het laatste nieuws van vandaag was dat Dikkiedik zelfs bij Ronald op schoot ligt. Heeft Ronald dan ook misschien een jurk aan? Dat vragen wij ons ondertussen wel af 🙂

Maar wij zijn echt super blij dat alles zo goed gaat, óók als Kunnie er is. Zij beet het spits af door als eerste in ons huis op te passen, dus de dierentuin moest daar wat aan wennen maar dat ging ook perfect na een paar dagen.

Anyway….. wij zijn zo ongelofelijk blij dat jullie dit voor ons doen!!!!! Marjan hield haar hartje al vast toen wij vertrokken naar Nederland.

Masha masha danki lieve allemaal ….