Archive | mei, 2013

Heen en weer

29 Mei

We hebben van Manon en Chris een ontzettend leuk kadootje gekregen. Een High Tea in Landhotel Legemeer.

Na een korte routebeschrijving vertrokken wij en al snel zaten we midden in de woeste weilanden van Fryslân. En overal van die zwart witte beesten, koeien links en rechts van ons. En gras, heel veel gras. En natuurlijk ook nog sletjes (slootjes) links en rechts. Ja man, water, héél veel water.

Na dat wij een poosje door het landschap hadden gereden kwamen wij bij een pontje! Het was een kanaaltje waar wij over moesten, een meter of 15 breed. Op de pont gingen max twee auto’s en een paar fietsers. Maar wij waren op dat moment de enige. Drs. P kwam afrekenen: Euro 1,80. Koopje dus. Het pontje vertrok, en nog geen minuut later stonden wij al aan de overkant. ‘Heen en weer, heen en weer’…..etc. Dat nummer van Drs. P zongen wij spontaan in de auto.

Daar lag het landhotel Legemeer, tussen het hoge gras in zeg maar. Een leuk ding om te zien. Toen wij kwamen aanlopen werd zowaar de deur voor ons open gedaan door een van de personeelsleden. Wij werden officieel welkom geheten. Nog nooit meegemaakt zeg. De jassen werden aangenomen en wij mochten plaatsnemen in de lounge waar wij een kopje koffie kregen aangeboden.
Het zag er gezellig uit in de lounge, en dat zeiden wij dan ook tegen de ober. “Oh dank jullie wel, dan zal ik de openhaard ook nog even aansteken.” Hallo dachten wij, er zijn grenzen, het is al bijna juni! Ondertussen werd de tafel gedekt en alles op tafel gezet. Zo’n driedelige etagiere met allerlei lekkere hapjes en broodjes. En thee….. oké, dan maar thee. Gewoon 5 scheppen suiker erin drinken maar. Het smaakte allemaal heerlijk, en wij waren bommetje toen wij het landshotel verlieten.

We kwamen weer bij het pontje, en Marjan rekende af. “Als ik jou nou een tientje geef, kun je dan niet hier gelijk rechts af en een stukje verder varen over de Friese meren?” Drs. P keek Marjan aan en er verscheen zowaar een glimlach om zijn mond. Ach ja joh, een beetje humor hebben die Friezen nog wel.

Slapen!

29 Mei

Daar zaten we dan weer op het VUMC, ’s morgens om zeven uur. Deze keer op tijd vertrokken vanuit Almelo, dit om eventuele files voor te zijn. Rond negen uur was Ad aan beurt voor een bronchoscopie onderzoek.

Er waren drie erg leuke verpleegsters die erg veel lol hadden. Daarbij kwamen later nog twee artsen. Op de vraag hoelang het onderzoek zou gaan duren, antwoordde een van hen anderhalf uur. Pfff.. dat was een uurtje langer dan in het SEHOS, waar er eerder twee van dit soort onderzoeken hadden plaats gevonden, maar die naar achteraf bleken niet goed waren gegaan. Prutsers!

Ik kreeg een soort van kleine verdoving waardoor ik vrijwel direct onder zeil was. “Nou u heeft in ieder geval lekker liggen snurken het eerste uur.” zei een van de verpleegsters. Ik werd naar de kamertje gereden waar ik nog even kon bijkomen, maar ook daar sliep ik gewoon weer een uurtje verder. We mochten weg, maar ik mocht zelf niet rijden.

Wij waren net Amsterdam uit, toen wij bij een BP tankstation stopten voor een broodje en wat te drinken. En echt, de Deli France is er niets bij. De lekkerste broodjes kun je daar krijgen. En van de ongeveer 30 auto’s die er bij het tankstation stonden, waren er slechts 5 aan het tanken. De rest van de chauffeurs die stonden daar gewoon lekker te snaaien!

Onderweg naar Sneek, yep wéér slapen! Vlak voor Joure werd ik weer wakker. Verder thuis op de bank, slapen! Man o man… wat heb ik geslapen. De hele dag!

Donderdag krijgen wij te horen wat de bronchoscopie heeft opgeleverd…..

Superrr update!

24 Mei

Gisteren achter in de middag, we reden net in Sneek en zouden net een hapje gaan eten samen, toen er een telefoontje kwam van het St. Antonius ziekenhuis. Het medisch team daar had de medische gegevens van het SEHOS beoordeeld en besproken. Zij kwamen tot de conclusie dat er wél goed kan worden behandeld met zelfs een kleine kans op genezing. Helemaal heppie dus weer.

Toen wij weer thuis waren opende wij onze mailbox. En daarin stond ook de uitslag van de PET scan van het VUMC met daarin de melding dat er verder geen uitzaaiingen zijn geconstateerd en dat ook zij een soortgelijke behandeling met hetzelfde resultaat voorstaan! En dat was natuurlijk ontzettend goed nieuws!
Een reden om een extra glaasje te nemen vanavond.
Maandag of dinsdag moet er nog wel een biopsie worden gedaan en krijgen wij meer details over het voorgestelde behandelplan.

Gescand

23 Mei

Vanmorgen vroeg om vijf uur zaten wij in de auto naar VUMC Amsterdam. We hadden een afspraak om kwart voor acht en in een file terecht komen was gezien het belang geen optie. Wij waren dan ook al rond half zeven in het VUMC….. vroeg man!. Zelfs de parkeergarage gaf nog geen kaartjes vrij, dat moesten wij via de intercom regelen.

De parkeer garage was leeg, plek zat voor het uitzoeken. Toen wij later weer wilden rijden bleek dat onze auto precies verkeerd in het vak stond waardoor ik met veel gehannes in de tegenovergestelde richting het vak moest uitrijden…. 😉

Na de voorbereiding van een uurtje ging het de scan in. En de scan lag het nog lekker ook, moest er tegen knokken om niet in slaap te vallen. Je mag niet bewegen en als je zo half in slaap lazert, is het niet ondenkbaar dat je een keer een onverwachte beweging maakt. Maar alles ging goed en binnen twee uur stonden wij weer op buiten. Maandag krijgen wij dan van de specialist te horen hoe het verder gaat.

En het was koud…..écht koud, een graadje of vier. Marjan stond gewoon te bibberen… Wij waren eerst nog van plan om even Amsterdam in te gaan, maar daar hebben we toch maar van afgezien. En andere keer maar, als het wat warmer is…… Hebben wij dat weer, deze lente staat in de top 10 van de koudste lentes ooit 😉

Maximum snelheid…..

21 Mei

We hebben een paar dagen gezellig bij Fennalda en Jan, Frank en Natas en Gea en Erik doorgebracht, en overal werden wij gepamperd. Uitgebreide ontbijtjes, lekkere maaltijden en ’s avonds heerlijk snaaien bij de borrel!

Vandaag karren wij weer richting Sneek waar wij deze trip zijn begonnen. De Renault Megane van Chris en Manon gaat op de cruise control, want het zijn hier toch alleen maar snelwegen. En da’s wel ontzettend relaxed rijden zo. Op Curaçao heeft het bijvoorbeeld geen zin om een cruise control gebruiken. Geen snelwegen sua!
Marjan geeft voortdurend de toegestane maximum snelheid aan voor het geval ik ‘m over het hoofd zie: “Hier is het 80, 100, 120, 130.” Duzzz, er vallen straks géén bekeuringen op de mat Chris 😉 De verschillende snelheden wisselen elkaar hier trouwens in een hoog tempo af. Wat een verkeersborden hier, da’s toch echt niet normaal meer…

Donderdagochtend vroeg melden wij ons dan weer in het VUMC voor een scan. En hoe het vanaf dan verder gaat, dat zien we dan wel weer. Gelukkig heeft onze verzekeraar Ennia na veel telefoontjes en e-mails dan ook eindelijk het licht gezien en hebben zij een garantstelling naar het VUMC gestuurd. Want het voorschieten van die medische kosten, dáár word je niet echt vrolijk van 😉

Bandito’s!

16 Mei

We kregen vandaag een mailtje over hoe het gaat met onze dierentuin. Kunnie verzorgt onze ‘allerliefste’ huisdiertjes.

Maar uit een mail van haar blijkt dat onze dierentuin zich als ware bandito’s ontpoppen. Laatst kwam Dikkiedik pas rond 11 uur ’s avonds uit de beneden tuin. Maar daar moet Kunnie dan wél weer speciaal haar bed voor uit om te kijken of hij er dan al is. Wat een aristo kat hè 😉 En wij weten het ook wel Kunnie, katten kots tegen komen in de vroege ochtend, is gewoon niet ècht niet lekker……

Maar Kunnie zit ook graag buiten en heeft voor alle katten dinsdagavond een diner buiten geserveerd met een lekker extraatje. En daar trapten zij in…. Hoppa, de kattenkamer in. Wat zullen die gebaald hebben! Maar de katten waren haar overwinning van die avond niet vergeten. No way José! De avond daarop bleven Dikkiedik en Pino namelijk achter het hek in de beneden tuin, en vertikten het om naar binnen te gaan. En Nina, ja solidair! Die verstopte zich achter de wasmachine die avond.

Flep blijkt een beetje van slag want die at niet echt goed. Pas toen zijn etensbak aan de voorkant stond, begon hij aan zijn maaltjes. Maar Cojac….. niets over Cojac? Wij kunnen het ons haast niet voorstellen. Wij verwachten bij thuiskomst in de tuin diverse kraters te ontdekken, omgeduwde plantenbakken aan de zijkant etc…. Hij kan daarbij altijd zo lekker onschuldig kijken, alsof hij dan zegt van: It wasn’t me ……

Kunnie dushi…..may the force be with you 🙂

VUMC

16 Mei

Vanmorgen op tijd vertrokken vanuit Sneek naar het VU Amsterdam. Manon had voor onderweg een survival pakketje klaar gemaakt met lekkere dingetjes en wat te drinken. We zeggen niet dat wij het al op hadden toen wij Sneek uitreden, maar veel scheelde het niet ;-). Maar we zijn er achter dat Nederland een echt: Ontbijt Voor Een Euro Land is, je lacht je slap, iedereen strooit met de lekkerste ontbijtjes voor 1 eursie.

Wij waren ruim op tijd in het VU voor de afspraak, maar Ad moest zich eerst nog inschrijven en naar de afdeling debiteuren om vooraf de rekening te voldoen. Nope, onze verzekeraar Ennia heeft nóg steeds geen garantiestelling verstuurd, en helaas worden de nota’s steeds hoger, dus enige haast is onderhand wel geboden.

Maar wat een ziekenhuis, wat een service. We hadden trouwens al gemeld geen vertrouwen meer te hebben in ziekenhuizen met loshangende plafondplaten… en wat zien we als eerste bij het betreden van het VUMC? Juist.. maar hier stonden wel vaklui onder die ermee aan het werk waren. Dat scheelt.
Volgens alle berichten is dit de juiste plek met de allernieuwste technieken, het VUMC in Amsterdam en tot nu toe hebben we alle vertrouwen.
Een super service, een gastheer die je opvangt, het koffieapparaat uitlegt, ook waar de allerlekkerste cappuccino is, verontschuldigingen namens de gastheer dat de afspraak mogelijk ietsje later kan beginnen omdat het spreekuur vanmorgen wat later op gang kwam. En precies 10 minuten later dan gepland kwam dr. Smit onszelf al opvangen. Een blik op de meegebrachte foto’s en uitslagen was al genoeg. Hij vond de in Curaçao gestelde diagnose veel tè pessimistisch.
Een directe doorverwijzing voor een longfunctie, een bloedonderzoek, een hartfilmpje, gewoon even van afdeling 6 afzakken naar afdeling 4, nog even langs het ziekenhuis aan de overkant en binnen anderhalf uur waren alle onderzoeken achter de rug. Hoezo efficiënt werken? Dit hebben we nog nooit eerder meegemaakt, een geoliede machine. Dat schept absoluut veel vertrouwen. We wachten nu nog op de afspraak voor de biopsie en volgende week donderdag staat de petscan gepland.