Archief | april, 2013

Kamer 26, the great escape

30 Apr

Mijn dagen breng ik door met praatjes maken, snaaien en het lezen van kranten en tijdschriften. Kranten verslind ik tot op de laatste letter. Meridith, één van mijn dushi’s én collega van Marjan, regelt het zo dat ik die met regelmaat via haar krijg.

En toch begint het te vervelen. Sterker nog met nog een paar dagen te gaan, ben ik het al aardig zat. En mijn dushi ….. tja die voelt zoiets natuurlijk direct aan. “Ik neem je dinsdagmiddag gewoon even lekker mee naar huis, en breng je voor het volgende bezoekuur weer terug!!” Echt joh, dat lekkere ding van mij zit altijd vol goede ideeën. Een dag geen ziekenhuisvoer ook, heerlijk. En ik wist al wat Marjan klaar zou gaan maken, dus het water liep mij die dag al vanaf het moment dat ik wakker was in de mond 😉

Wij hadden al snel een ingenieus draaiboek opgesteld voor deze ‘great escape’. En hierin werd niets maar dan ook helemaal niets aan het toeval overgelaten. Wij waren er he-le-maal klaar voor. Chilluhhhh!

Niemand gaf een kik toen ik de poort van het ziekenhuis verliet. Mijn pols waaraan het all inclusive bandje hangt, had ik in mijn laptoptas laten zakken. Makkie dus!
Het werd een heerlijk middagje thuis samen en Marjan had een ontzettend lekkere pasta gemaakt. Als verrassing had Mary er voor gezorgd dat wij voldoende oranje gebak hadden, en Claudia haar dochter had die doos nog even extra afgetopt! Super lief meiden!

Time to go back. Pffff…time flies when you’re having fun! Even later stopten wij voor de poort van het ziekenhuis. Marjan hoefde nu eens een keertje niet op de grote parkeerplaats te gaan staan en een eind te lopen naar de ingang: “Bon tardi señor, even een patiënt afleveren.” Het klonk ook gewoon alsof wij dat dagelijks deden. De bewaker keek wel vreemd, maar opende toch na een lichte twijfeling de slagboom. Alles verliep conform het door ons opgestelde draaiboek. Wij zijn gewoon écht goed!

Op kamer 26 aangekomen snel mijn jeans en shirt verwisseld voor het ziekenhuis outfitje, een simpele short en T-shirt. Ja ik weet het, mij staat ook alles. We hadden van wat er nog over was van het assorti aan oranjegebak alles in hapklare brokken gesneden en in bakken gedaan. Konden we dat uitdelen. Eerst een paar stukken aan die oude knarren gegeven en toen door naar de kamer van de verpleegsters. “Kijk eens dushi’s, voor jullie. Bon dia di Reina!”

“En waaaaar was u vanmiddag?” vroeg de hoofdverpleegster onverwacht. Tja, dan voel je je toch een beetje betrapt zo ineens. “Stukje lopen, een piepklein stukje buiten de poort. Maar ik dacht tegelijk van als ik dát doe, dan moet ik wel wat lekkers meenemen voor jullie, toch? Toch zuster, dushi?” zei ik, en gaf er een ontwapenend knipoogje bij en beloofde haar het nooit meer te doen. Zij schoot in de lach maar kreeg wel van haar op een leuke manier uitleg dat zoiets toch écht niet de bedoeling was. En met een standje op zak, liep ik weer terug naar mijn kamer 26.

TOPDAG!

Kamer 26, + 2.5

29 Apr

Snickers, bierworstjes, koeken, koeken met chocola, stroopwafels, pizzabroodjes, knabbelmix, bananen, tucks, diverse soorten sap, zoute haringen, roomboter, extra bolletjes, plakken kaas, mie noodles, kleine pakjes met honing, chocopasta, jam, pindakaas en stroop, roomboter, kipsalade, milkshakes van Denny’s, en nog een paar zakken Grofgeld, van Klene licht zout

Dit om zo maar eens even een paar dingen op te noemen. Mijn dushi neemt dat allemaal voor mij mee. En ondanks dat ik vrijwel altijd nee zeg als zij mij vraagt of ik nog wat nodig heb, komt er bij het daaropvolgend bezoek toch best weer erg veel uit haar tas. Ik hoorde laatst al een opmerking van een van de bezoekers van Mr. Wilson: “Nou kijk daar dan, die man heeft gewoon een hele supermarkt naast zijn bed zeg!”

Ik ben dus een deel van de dag en avond bezig met snaaien, om zo weer wat plaats te maken voor een niet aflatende stroom van binnenkomende snacks. En dat gaat mij wonderwel goed af! Want voordat mijn dushi er is, heb ik al weer wat lege plekjes in mijn kastje.

Dat is het? Nee, er is meer. Martijn hoorde van de week dat Marjan niet echt goed eet. En da’s ook niet zo verwonderlijk want het is natuurlijk stressen op het moment. Dan heb je ook echt geen zin om alleen voor jezelf te koken. Dus kwam hij met drie grote bakken lasagne én een grote bak met geroosterde knoflookstokbroodjes van Il Forno op het bezoekuur. Aan alles had hij gedacht, zelfs het bestek, servetjes en een paar flesjes cola! Dat was mega lekker. Volgens mij had Marjan haar bak lasagne als eerste leeg. Super Martijn en Catalina, bedankt! Maaruh… vergeet de volgende keer het tafelkleedje niet hè 😉
Lucilia en Ro kwamen de avond daarop op bezoek, en zij had thuis een behoorlijke schaal met grote verse aardbeien ondergedompeld in chocola meegenomen. Zaaaaalig, gracias dushi!

Huh? Ik krijg ineens trek van dat teruglezen, ik neem zo een …… uhm mmm…. omg geen idee kan niet kiezen! Nee Ad, niet doen want Marjan komt zo, met een bak van de KFC 

Wij hadden net de bak kip op van de KFC toen José en Ronald binnen kamen vallen, rechtstreeks van een stranddagje op Playa Lagun. En wat hadden zij bij zich… een koelbox vol met allemaal lekkere hapjes: fruit, salade, kipsaté, karbonades, loempiaatjes en lomito!!!! Ik koos voor twee lekker stukken lomito en een loempia. Dan neem ik dat vanavond als snack.
Tien minuten later kwamen Dirk en Ixnoa binnen, ook rechtstreeks van Playa Lagun. Lachuuhhh… zij gaven mij twee flesjes. De een bevatte zeewater en in de andere zat wat zand, zo vers van Playa Lagun meegenomen!!

Ik hoop trouwens niet dat als alles achter de rug is, ik moet worden behandeld voor obesitas 😉

Kamer 26, Mr. Wilson

28 Apr

De doorloop is niet echt groot op kamer 26. Maar woensdag kregen wij een nieuwe patiënt binnen gereden vanaf de spoedeisende hulp, Mr. Wilson. En die lag helemaal uitgeteld op zijn bed. Yep, je hebt toch best wel veel gradaties in het ziek zijn. Maar een uurtje of zo later kwam hij in één klap omhoog toen het eten voor zijn neus stond. Hij begon zeg maar plotsklaps weer te ‘leven.’ Die zal dan thuis zeker niet al teveel eten een aandacht hebben gehad. Misschien heeft zijn vrouw wel een byside, dacht ik nog.

Veel communiceren was er nog niet bij. Maar…. de alarmknop had hij binnen het anderhalf uur toch al wel een keertje of zes ingedrukt! En ik moest gelijk even aan de uitspraak van mijn vriendin Fennalda denken als bij haar de telefoon gaat: Jááá….we hebben een bellerrrrr! Hahahah… ik schoot gelijk zachtjes in de lach :-)
Een mogelijk nadeel van zo’n zieke oude man op de kamer is dat daar dan ook nog eens diverse apparaten om het bed heen hangen die allemaal zo’n irritant piepgeluidje geven, dacht ik ineens. OMG! Maar ook dat viel achteraf ontzettend mee!

Mr. Wilson blijkt een gezellige oude man. En een dagje later al zaten we te kletsen. Hij heeft ernstige longproblemen, en hij is hier al voor de zoveelste keer opgenomen in het SEHOS. Telkens als hij erg slecht is dan komt hij hier weer terug en wordt behandeld…..dat duurt een paar dagen en dan wordt ie weer ontslagen. Een vicieuze cirkel. Je ziet Mr. Wilson met grote sprongen vooruit gaan. En echt iedere verpleegster kent hem dan ook persoonlijk. “Heee Mr. Wilsooooon, bo tin back…welcome!” Zij schreeuwen het door de kamer heen, echt lachen.
En als ik zijn naam weer eens hoor vallen denk ik weer terug aan de film Cast Away met Tom Hanks en zijn Mr. Wilson. Mooi man, ik heb er nu zelf ook eentje dus 😉

Kamer 26, iets beter goed nieuws

27 Apr

De updates volgen elkaar op dit moment in een hoog tempo op hè!. Zo zaten we gisteren nog behoorlijk in een dippie, en zo kregen wij vandaag weer een aardige opsteker gepresenteerd van de neuroloog. Alles is in kaart gebracht en het plekje in mijn hoofd dat valt mee. Dus vandaag was het gewoon een ‘heerlijk’ dagje zonder al te veel gestress……

Voorlopig is er in de situatie niet veel nieuws te vertellen, in ieder geval niet eerder dan komende donderdag nadat de specialisten met elkaar in overleg zijn geweest en alle andere gegevens ook binnen zijn. De komende week is een week met twee feestdagen, vandaar dat het iets langer duurt.

Ennuh…… rollercoaster gevoelens zijn toch nog altijd het lekkerst in een échte achtbaan hoor!

Kamer 26, iets minder goed nieuws

27 Apr

Vrijdag was het een dag vol onderzoeken, MRI, MRA, CT en een bronchoscopie. En de laatste in deze rij dat was een uitgesproken rotonderzoek. Gaan ze met een camera de longen binnen….pfffff. Geloof me, daar als je daar ligt ben je écht blij als dat onderzoek voorbij is.

Hoe dat gaat? Nah, zo! Mijn tong werd vast gepakt met een gaasje en de arts trok ‘m naar buiten. De keel wordt dan eerst ingespoten met een verdovend middel want anders kan daarna de camera met slang niet soepel naar binnen, nou da’s kokhalzen man. Na een keer inspuiten vraagt zij: “Wat voor smaak proef je?” “Sinaasappel!” antwoordde ik voor zover ik überhaupt nog enig geluid uit mijn strot kon krijgen. “Fout, steek je tong maar weer uit, we gaan net zolang door totdat je de goede smaak raad.” Pffff…. Na vier keer inspuiten vroeg zij of ik dan nu nog geen banaan proefde, en ik direct van: jajajajajaaja….dát is het!!!!! Daarna komt er een slang naar binnen met de camera waardoor je amper lucht krijgt en het gevoel krijgt of je stikt……en hier stop ik maar want aders moet ik geluid gaan toevoegen en dat is écht …….. tè goor 

In de longen waren verder na de bronchoscopie geen rare dingen te zien, dus de arts vertelde mij dat zij op het eerste gezicht schoon waren, maar dat het slijm wel op kweek zou worden gezet. Ik belde dus direct met dushi om haar het goede nieuws te vertellen, en dat zij ook wel direct naar het SEHOS kon komen voor een gesprek met de longarts om de andere uitslagen van de test te bespreken. Want die zouden ook zo binnen komen. Even later namen wij bij haar in het kantoor plaats en de foto’s kwamen tevoorschijn. Nou, dat wij liever vakantiefoto’s bekijken dát hoeven we niet verder uit te leggen.

Op de foto was namelijk in de rechterlong toch een tumor te zien, waarvan de longarts vreest dat het kwaadaardig is. Dat zou kunnen betekenen dat het plekje in mijn hoofd daarvan een uitzaaïng zou kunnen zijn. En dat de behandeling hiervan dan wel op een zeer agressieve manier zou moeten plaatsvinden. Waar weten we nog niet, liefst in Nederland. Er is een PET scan nodig om alles precies in kaart te kunnen brengen maar die kunnen ze hier niet maken, want die apparatuur is hier op ons eiland niet aanwezig. Dus hopen wij dat dat snel in NL kan. En dat de verzekering dat allemaal toelaat. Vanmiddag hebben we nog een gesprek met de neuroloog over de uitslag van de CT scan. Ach, gooi dat ook maar op de grote hoop sua! 😉

Tot zover maar weer dan. Onnodig te zeggen dat wij eventjes compleet uit het veld geslagen zijn, maar we pakken ook dit natuurlijk weer op, life must goes on! Wij zijn met z’n tweetjes vanaf het begin van ons samenzijn altijd al een super sterk team geweest. En vergeet niet dat wij jullie ook tot onze ‘team members’ rekenen door alle lieve en warme reacties en aangeboden hulp! Masha masha danki!

Ik hoop trouwens wel Hop-Sing-Ping het komend weekend vrij is, want ik eet nu al voor de vierde dag op rij rijst 😉

Kamer 26, tussendoortje

25 Apr

Het was weer een druk dagje. Vanmorgen even met Marley mee naar het Ronald McDonald huis waar de enige Wi-Fi aansluiting zit. Kon ik toch even op het internet om een logverhaaltje te plaatsen en mijn kleindochters een bedankje te sturen. De reactie staat op de log my darling girls! Ik wilde mij eerst nog als Cliniclown verkleden om niet op te vallen, maar ik was bang dat ik dan al die kindertjes zouden gaan vragen om een optreden 😉

Verder natuurlijk weer het hele SEHOS doorgelopen, want stil zitten kan ik gewoon niet. Ik draai weer voor mijn gevoel op 90% van mijn oude energie level, en probeer dan maar eens een hele dag op bed te blijven liggen of niets te doen!

Om een uurtje of 11 kwamen zij mij halen voor een longfoto. De artsen willen dan nu ook alles bekijken. Maar toen ik om kwart over 11 nog niet aan de beurt was, was ik het al zat. Om half 12 is het bezoekuur en Marjan kwam er al bijna aan. Ik heb gezegd daar bij die afdeling dat zij mij maar even onder op de stapel moesten leggen, en dat ik dan na het bezoekuur wel weer terug zou komen. No problemo, mooi! Ja je laat het bezoek dat komt toch niet voor niets komen!

Ik heb trouwens verrot slecht geslapen de afgelopen twee nachten, dus toen ik de verpleging zag van morgenvroeg heb ik direct voor de komende nacht maar een slaappil aangevraagd. Maar tot mijn stomme verbazing lag die er niet bij toen ik de kamer weer op kwam vanavond. En ik had het nog zo gevraagd aan de assistent neuroloog of hij dit wilde regelen. Zal ie dan wel vergeten zijn. BUT….joenomiehie! “Bel ‘m maar op, het kan mij werkelijk niet schelen waar die pil vandaan komt, áls ie d’r maar komt. Anders ga ik thuis slapen vanavond!” Man nog een nacht geen slaap zou ik echt gewoon niet meer trekken. Het is toch een beetje (understatement) de spanning die dit alles met zich brengt. Anyway, binnen tien minuten lag de pil op mijn nachtkastje. “Masha masha danki zuster.”

Het bezoek vanavond was weer erg gezellig! Wij zaten op een leuke patio/veranda een heel stuk bij mijn kamer vandaan. José met Ronald, Catalina met Martijn en Charley een collega van Marjan die ik natuurlijk ook ken, waren van de partij. Van Martijn vind ik het knap dat ie kwam, want hij heeft een bloedhekel aan ziekenhuisbezoeken. Maar..…. Catalina heeft hem waarschijnlijk vriendelijk doch dringend verzocht toch maar even te gaan 😉 danki dushi!

Het was zelfs zo gezellig dat wij een team specialisten hebben gemist. De neuroloog, haar assistent en de longarts, die doen dan gewoon tijdens een bezoekuur hun ronde. Ja ik weet het, ook ik vind dat ronduit debiel en dat zal ik ze dan morgen op een wat genuanceerde manier brengen. Je moet ze per slot van rekening toch een beetje te vriend houden.

Ik heb trouwens een heel erg mooi bloemstuk gekregen van Debora, Michel, Zoë en Kai ‘De Munkyes! Het staat op een tafel naast mij te pronken. Masha danki allemaal! Ik maak er van de week wel even een foto van. Marjan heeft namelijk een formulier moeten onderteken van het SEHOS dat zegt dan alles wat je kwijt raakt voor jouw eigen rekening komt. Dus dure apparatuur gaat gelijk weer mee naar huis. Klote jatmozen ook hier 😉

Kamer 26, the food

24 Apr

Over het eten in het SEHOS doen soms wat wilde verhalen de ronde. Maar niets is minder waar. Het eten is hier normaal en goed te pruimen. Ja, ik kan dat als notoire lekkerbek wel zeggen. Het is geen Marjan’s niveau, maar oké.
En als je hier wat te weinig krijgt van het een of het ander, dan vraag je gewoon om meer. En als het er is, dan krijg je het ook direct. Wat ik op zich wel vreemd vind, is dat zij hier geen mega porties serveren met al die….. nou ja, jullie weten wel wat ik bedoel 😉

Alleen de eerste warme maaltijd was wel heel spannend. Al het eten komt tevoorschijn onder zo’n grijze afdekschaal. Tergens langzaam tilde Marjan de afdekschaal omhoog…. gebakken geitepoot! Druipend in het vet?? Pfff, nee, een karbonade met spinazie en aardappelpuree.
Ja hé, ik heb wel puntje van kritiek, tóch nog eentje kunnen vinden. De maaltijden wanneer je ze krijgt: ontbijt om 08.00, warm eten om 12.30 en avondeten om 16.30. Tussen het avondeten en het ontbijt zit maar liefst 15 uur!!! Ben dan ook zooo blij dat mijn nachtkastje tot de nok gevuld is met lekkere snackies! Danki dushi… 🙂


Sehos 24 april 001</a
Sehos 24 april 002>