Archief | februari, 2013

Special cargo

24 Feb

Dat er ook nog wel eens gewerkt wordt, blijkt hier wel uit. Afgelopen week hadden wij op het werk wel een heel bijzonder transport. Normaal draaien wij onze hand niet om voor dik 400 passagiers, pallets vol vracht en hopi veel koffers. Nu stonden er zeeleeuwen te wachten. En dat is geen dagelijks werk voor ons, dus wij moesten ook even kijken wat nu de beste methode was.
Vier stuks moesten op transport van het Sea Aquarium Curacao naar Nassau op de Bahama’s. De rammelkist die ze moest gaan vervoeren was uit 1957 en trok bijna net zo veel belangstelling van ons als de oversized leeuwen. Tjonge, met respect vroeg ik aan de piloot of hij wel een beetje een leuke vlucht had gehad. Normaal doet dat stukje zo’n 2 vlieguren denk ik, deze kist was ruim 5 uur onderweg. Hij ging ook niet zo hoog, vermelde de piloot nog, en dat leek mij een zeer verstandig besluit.

In alle vroegte kwamen de zeeleeuwen op de vrachtwagen aan. Na een hoop gepuzzel hadden wij de juiste heftruck te pakken voor dit vrachtje. Een voor een de gingen de briezende en stinkende zeeleeuwen eraf, zij hadden er overduidelijk geen vertrouwen in. Wat kunnen die beesten grommen overigens, en bijten! No way dat ik mijn hand door de kooi zou steken om het mannetje even een kroel achter zijn oren te geven. Het mannetje had het voornamelijk op een van de piloten voorzien, en ik fluisterde hem nog toe, dat ik iets aardiger zou zijn tegen deze man. Hij legde namelijk zijn flappoten wel in handen van de captain voor de komende uren.

Na een dik uur hadden wij de zeehonden aan boord en konden wij nog even met bewondering kijken in het vliegtuig. Volgens mij hadden de zeeleeuwen het mooiste plekje aan boord. De rest van de crew zat namelijk gewoon op de laadvloer, tussen de kisten vol dooie vis, zich vasthoudend aan de tralies. Fijne vlucht allemaal!

Advertenties

Sara!

24 Feb

De decoraties op het Sara feest van Lucilia zagen er perfect uit. En dan kan natuurlijk ook niet anders want ik heb die mee helpen bouwen, samen met Ronold op zaterdag. Lucilia had voor de kleinere dingen een interieur styliste ingehuurd. Zelf had zij in de twee weken voorafgaand aan haar verjaardag al het nodige werk verzet. Het maken van speciale lampen, versieringen, cupcakes etc etc.

De styliste was diezelfde ochtend druk met het aanbrengen van kleedjes en versieringen aan tafels etc. Alles werd vastgeniet in verband met de harde wind. Lucilia was vertrokken naar de kapper. De styliste was al een tijdje weg toen Lucilia terug kwam. Zij bekeek de tafels en …… liet alles er weer afhalen. Het was niet helemaal naar haar zin. Tjakkaaaa, het was háár feestje! De band de Crazy Peanuts kwam alvast de apparatuur installeren en testen, het is op dit moment dè band van Curaçao! Ook een top DJ kwam zijn spullen vast brengen.

Wij hebben het inmiddels onder de knie. Niet meer tè vroeg naar een feestje. Niet meer als eerste binnenkomen. Het zou om acht uur beginnen, dus wij vertrokken om kwart over acht. Een half uurtje rijden en wij zouden er dan niet als eerste zijn. Op de parkeerplaats stonden zelfs security guards om de auto’s te bewaken. Is dat nou écht nodig, vraag je je af. Ja dus, hier wel 😉 Wij liepen naar de ingang en schreven onze naam in op een soort van leuke gastenlijst. Door naar binnen en jaaaa…… gelukt! Wij waren niet de eersten deze keer. Zucht, wij waren tweede. Volgende keer nog maar iets later van huis!

De Crazy Peanuts speelden echt helemaal te gek, wat een waanzinnig goede band. Alleen maar Latin American muziek. Aan de ene kant wel wat jammer, want wij hebben niet van die los zittende heupen en gaan dan ook zeker niet tussen al die mensen staan dansen die dat wel in de genen hebben zitten. Nee joh, dan val je zo op hè 😉 En ook als de DJ het overnam, liep het allemaal qua muziek super door.
En toen was daar ineens een Sara pop die op een stoel naar binnen werd gedragen. Wij wisten eerlijk gezegd niet of dat hier ook een traditie is. Ach ja, de Sara pop. In Nederland staan die in de voortuintjes en toeter je omdat dat op een bord staat naast de pop. Maar de Sara poppen hier hebben het echt veel leuker! Deze Sara werd de dansvloer opgesleurd en werd door iedereen in de arm genomen, jaha daar wordt gewoon lekker mee gedanst en gerost! Hahaha…..gaaf!

Tussendoor konden wij langs het rijkelijk gevulde buffet. De vier koks, twee bartenders en twee chica’s in de bediening maakten het feest echt helemaal af.

De hersteldag

17 Feb

Vandaag hebben wij een hersteldag. Tja, wij zijn toch een beetje uitgeblust na drie feestjes. Het weekend begon vrijdagavond bij de Golden Sea Horse samen met José en Ronald. Een snèk aan de Caracasbaai waar wij zo nu en dan wat bij tanken.

Deze keer hadden José en Marjan onderling besloten al dat wij daar ook zouden gaan eten. En wij mannen volgen dan gewoon trouw. De meiden lieten na de eerste twee glazen wijn direct een fles aanrukken, en wij mannen dronken Polar. Wij zaten gelukkig direct in het pad van de serveerster en hoefden alleen maar een arm uitsteken om haar te laten stoppen en te attenderen op een lege fles Polar. Life is simple and we just love it 😉
Na het eten bleven wij hangen, kletsen en drinken. Maar zo rond een uurtje of 11 kreeg Ad weer trek en bestelde een broodje hotdog, de rest nam chickenwings. Heerlijk! Toeterend reden we na middernacht richting huis. Altijd super gezellie met die twee!

Zaterdag moesten wij rustig aan doen en begon de dag met de gebruikelijk hoeveelheid aspirines. Wij waren net op tijd weer hersteld toen Kunnie kwam, een ex collega van Marjan. Zij kwam de hele dag lekker chillen bij de pool. Nadat zij vertrokken was maakten wij ons klaar voor het volgende feestje. Nu van Wereldstage, een zakenrelatie van Marjan.
Alles was gratis en daar houden wij wel van. Wereldstage had naast de zakenrelaties ook de stagiaires uitgenodigd om te komen feesten op Kokomo beach. Zij stonden in een apart stuk gescheiden van de zakenrelaties, maar voor hen was de drank niet gratis. Verschil moet er zijn nietwaar? De muziek kwam van een soort van wannabe Armin van Buuren….. Man o man wat een tering herrie was dat! Dit feestje duurde maar twee uur en vertrokken wij rond een uurtje of 10 naar de verjaardag van Guilie.

Guilie, een vriendin ons hield haar verjaardag niet thuis maar in het Miles Jazz Café in Punda. Na enig zoeken hadden wij eindelijk de locatie gevonden en konden gelukkig ook nog dichtbij parkeren. Het is algemeen bekend, wij houden niet zo van lopen. En wat een super leuke tent is dat! Het was er druk, de mensen stonden zelfs buiten gezellig te drinken en te luisteren naar een live optreden van een één of andere jazz artiest. Guilie en haar select groepje vrienden zaten buiten en wij schoven aan. En alweer was het een topavond waarbij wij om middernacht Guilie feliciteerden met haar 40ste verjaardag. Daarna zijn wij nog doorgegaan tot in de laten uurtjes…….

Terrazza

9 Feb

En dan was het vandaag de beurt om weer eens een nieuw restaurantje te bezoeken. Terrazza, een ontbijt/lunch restaurantje. Marjan was deze op het spoor gekomen via de Facebookpagina van Dushi eten & drinken.

Wij moesten vandaag naar twee supermarkten, en da’s toch al snel teveel van het goede 😉 Vandaar dat Marjan deze stop had ingelast. Mijn dushi verzint echt gewoon iedere keer weer een goed doordacht excuus om ergens te gaan eten. En ik…….ja ik trap daar maar al te graag in!

Het restaurantje staat in Zuikertuintje, boven een een of andere winkel. Het is klein maar erg gezellig. Wij kozen voor de wentelteefjes met geitenkaas, bacon en en kaneel siroop, koffie en jus d’orange. Heerlijk, maar wel aardig aan de prijs. Na het ontbijt reden wij richting AH voor de inkoop louter en alleen maar lekkere dingen, dit in verband met het 3-daagse weekend! En als straks iedereen weer naar het carnaval gaat……liggen wij bij een één of ander baaitje!
terrazza terrazza

Paint it!

6 Feb

Het werd hoog tijd dat de woning aan de voorkant geschilderd moest worden. Wij wonen hier straks vijf jaar, en de jaren daaraan vooraf was er zichtbaar ook al niets aan gedaan. De achterkant heb ik al een jaar of twee eerder in de verf gezet. ’t Is de zon man, die brandt de hele dag op de woning en de verf blijft niet echt heel lang mooi.

En net als andere, vaak wat kleinere klusjes, schatte ik de tijd die ik dacht daarmee bezig te zijn compleet verkeerd in. Ik dacht een week, maar ben er nu al ruim twee weken mee bezig. Marjan lacht altijd als ik zeg van: mwah…. paar uurtjes of een paar daagjes. Zij kent mij. Met name de boeiborden waren slecht in de verf gezet. Anderhalf jaar geleden heb ik dat door een Antilliaanse schilder laten uitvoeren. En de slechte plekken moest hij eerst in de plamuur zetten. Hij dacht dat het waaarschijnlijk met kit ook wel kon, maar dat bleek een misvatting. Gelukkig heb ik de rekening van dat schildersbedrijf nog steeds niet voldaan want ik zag de bui al hangen.

Ro heeft eerst nog een paar stukjes boeibord vervangen, nam daarna een drankje en zei: eerst goed schuren en plamuren en ayo! Hatsikidee…. daar ging ik, ladder op en ladder af met plamuur en daarna met de schuurmachine. En elke meter de ladder opschuiven. De woning is aan de voorkant ongeveer 22 meter lang dus tel maar uit. Daarna de hele boel in de verf, en tel maar weer uit! Het is gewoon een soort van topsport! Oh ja haha, toevallig had ik wel een sportbroek aan 😉
Tijdens het uitharden van de plamuur, heb ik de muren gedaan, want die plamuur moest eerst 48 uur drogen. En écht, hier verven is gewoon bagger. De verf droogt namelijk al als je 10 centimeter verder bent.

’s Avonds boent Marjan ‘liefelijk’ de verf van mijn lichaam, want ik zit er altijd onder. Maar goed, nog een paar dagen zwoegen en dan is het leed geleden en zit alles weer strak in de verf. Yep, vandaag heb ik een snipperdag 😉 De rest van de foto’s volgen als alles klaar is……

Feessieeee!

4 Feb

Zomaar even wat rare foto’s van Marjan. Afgelopen donderdag had zij een nieuwjaarsborrel van het werk, en op de foto’s is wel te zien dat de drank rijkelijk gevloeid heeft. Een dolle boel, veel te veel wijntjes, veel te veel rare foto’s. Toen ze thuiskwam tegen middernacht kletste zij Ad de oren van het hoofd, ondertussen steeds maar weer opnieuw vragend of ze niet teveel kletste. Een niet te stoppen ratel. Maar we zijn bang dat er nog wel meer rare foto’s gaan volgen, want samen met haar collega’s hebben ze afgesproken dat ze dit veel vaker moesten doen, zooooooo gezellig was het. De foto’s zeggen genoeg.
Feest2 Feest3 Feest4 Feest5 Feest6