Archive | januari, 2013

Grote Knip

27 Jan

Zaterdagavond belde Ro op om te vragen of wij zin hadden om zondag te gaan bbq-en op Grote Knip. En uiteraard zijn wij dan van de partij dat hoef je ons maar een keer voor te stellen. Grote Knip daar waren wij toch al zeker twee jaar niet meer geweest. De eerst indruk was destijds niet super. Bedjes verhuur was gesloten, en op het zand liggen daar hebben wij een tering hekel aan. Eigenlijk waren we daarna er nooit meer geweest. Het is net als met goede restaurants, je hebt de neiging een beetje te blijven hangen op je favoriete plekken. En dan kom je dus op de andere plekken niet zo heel veel meer. Het was dan ook nog even zoeken waar het nu precies was.
Tijdens dit zoeken waar het precies was reed Ad nog even over een mega drempel. Marjan riep nog, maar het was al te laat. Met een grote klap vlogen wij bijna tegen het plafond aan, de bbq en koelbox vlogen ook omhoog om daarna op een andere plek terecht te komen. Tja, hier geven ze niet altijd aan dat er drempels zijn en bovendien zijn ze net zo donker als het wegdek zelf. Conjo’s.

Op dit strand waren wij ruim voordat Ro, Lucilia, Boris, Luis, June en Violet aankwamen aanwezig. Maar….voor ons doen waren wij laat. Wij hebben eerst een uitgebreid ontbijt op bed genomen en wij moesten nog tanken onderweg. Ach, ook maar even langs de Centrum supermarkt voor wat voer onderweg. Het is per slot van rekening een uur rijden. Dan gaat er onderweg wel een broodje en wat te drinken in. Ja, alles na de brug vinden wij al vrij snel ver. En zo aten wij rond een uurtje of tien in de auto een heerlijke pizza! Jawel, ingeburgerd, echt wel.
Rond 11-en waren we er dan. Oke, vooruit, eerst het verkeerde strand gezien, toen toch eindelijk Grote Knip. Wij scoorden nog precies de laatste 2 bedjes en nestelden ons onder de laatste vrije boom. Tuurlijk is het al weken droog, en kregen wij een uurtje later nog precies een plensbui op ons hoofd, maar gelukkig werd het al vrij snel weer droog en bleef het ook droog en zonnig de rest van de dag.
Lucilia had zich mega uitgesloofd en droeg even later dozen vol met vlees aan. Heerlijk, karbonades, schrimps, spareribs, sateetjes en als toetje nog een Hollands broodje hamburger, met ui, mayo en ketchup. Waarom dat trouwens een Hollands broodje hamburger heet, moeten die Brazilianen en Mexicanen ons nog maar eens uitleggen, met veel ketchup is het volgens ons nog eerder Amerikaans. Maar het smaakte perfekt. Wij hadden alle drank bij ons. Toen de koelboxen leegwaren en wij propvol waren van al het vlees, was het tijd om naar huis te gaan. Een heerlijk dagje, en wij vragen ons nu af waarom wij Grote Knip eigenlijk niet leuk vonden? Het is een prachtig baaitje en wij hebben dan ook besloten om de komende tijd eens wat meer, voor ons nieuwe, baaitjes te gaan ontdekken.
Grote Knip

De ober-kok

25 Jan

Wij maken al een tijdje gebruik van Dushi Deals. Zij sturen per mail uitnodigingen om tegen een korting van 50% aankopen te doen. We hebben er ons nieuwe servies al mee aangeschaft, en zijn al naar een aantal restaruantjes geweest. Het zijn steeds verschillende restaurants dus je moet er snel bij zijn. Dit is zo leuk, dat we sinds kort zelfs in het bezit zijn van de Dushi Vip Card. Voor nog leukere, exclusievere aanbiedingen, en voor de korting van 20% bij de Wine Factory. En ja, wij zijn grootgebruikers daarvan zeg maar.

Gisteren zijn wij gaan eten bij restaurant Het Kunstkwartier. Een klein achteraf ding in een landhuisje midden in Salina. Toen wij kwamen aanrijden hadden we echt zoiets van mwahhhh…. Het restaurant heeft maar 6 tafeltjes en vanuit iedere hoek heb je zicht op de keuken. En in die keuken stond al een grote pan aardappels op met nog wat andere dingen op het vuur en de heerlijke geuren kwamen ons tegemoet. Je kon trouwens ook in de keuken eten, maar dat was ons wat te dicht bij het vuur zeg maar.

Wij hadden gereserveerd voor half 7 en waren de eerste. Grappig, het hele restaurant heeft dan wel 6 tafels, maar die zijn wel allemaal verschillend, en alle tafels hebben dan ook nog eens verschillende stoelen. Een soort samengeraapt zooitje zeg maar, maar dat maakte het wel weer leuk. Een Colombiaanse man heette ons op een leuke manier welkom, en kwam even later terug met de door ons bestelde wijn. Dank je wel ober!
Na het serveren van de wijn verdween de ober om even later in een koks oufit de keuken in te stappen, inclusief koksmuts. Wij schoten even in de lach omdat wij dat nog niet eerder mee hebben gemaakt. Wij kletsten wat en ineens stond de kok-ober weer voor ons met het Dushi menu van die avond, en drie gangen keuze menu. Het stond geschreven op een krijtbord van een meter hoog. Ook dat was weer zo’n gniffel momentje.

Even later stopte er een auto waar drie personen uitkwamen met boodschappen tassen, zij liepen direct de keuken in. Nou verser kun je het niet krijgen, toch? Het waren familieleden die kwamen helpen, zo bleek achteraf. En dat was maar goed ook, want de rest van de tafels waren inmiddels ook bezet. Wij zaten buiten bij het keukenraam, en dat was voor de bediening makkelijk want sommige dingen kwamen gewoon door het raam en werden bij ons op tafel gezet. Hilarisch!

Het heeft wel wat, zo’n klein restaurantje. Je zit er gewoon erg lekker relaxed terwijl de Zuid-Amerikaanse deuntjes over het terras klinken. Wij namen de Griekse salade, de beef wokschotel en de creme brulee als toetje. En eerlijk is eerlijk, het was allemaal ontzettend lekker! Hier gaan wij zeker weer een keer naar toe! Een super leuke avond, en het restaurantje is echt zo’n verborgen pareltje, waar je anders nooit was terechtgekomen. En laten we eerlijk zijn, 15 dollar voor een 3-gangen diner? En dan hebben we ook nog super lekker gegeten. Dit restaurant heeft er 2 nieuwe klanten bij.

De pups van Carf en Guilie

24 Jan

Guilie, een vriendin van ons, houdt zich bezig met hondenopvang voor de stichting Carf Curaçao. Een soort van dierenbescherming maar dan 10 keer beter. Toen wij hier op deze rots kwamen ruim vier jaar geleden had Guilie één hond. En die was komen aanlopen waar zij destijds werkte. En in de loop der jaren is dat aantal langzaam gegroeid. Tot voor kort had zij 6 honden rondlopen. De laatste hond die zij in huis nam bleek drachtig en wierp en er nog even gezellig 7 puppies bij. Bij Guilie thuis is plek zat want zij woont samen met Cor in een mooi groot huis met voldoende ruimte om het huis.

Dat zij die niet in huis kan houden, dat behoeft geen nadere uitleg. Twee pups is zij inmiddels kwijt, maar de andere 5 zoeken nog een leuk onderkomen. En om het plaatsen nog makkelijker te maken geeft de stichting Carf een puppiecursus. Guilie zocht dus nog een paar vrijwilligers die met deze pups de cursus willen doen. En wij hebben ons daarvoor spontaan aangemeld.

Gisteren was het dan zover, wij hadden afgesproken bij Guilie thuis om vandaar naar het trainingsveld te rijden in Julianadorp. Nadat alle pups na enige inspanningen in de auto waren gezet en wij weg wilden rijden, braken alle andere honden uit en vlogen de straat op. En wij er achteraan……. gelukkig kwamen zij een voor een weer het terrein op. Met uitzondering van Panchita, onze favoriet. Zij heeft toen wij hier net woonden 4 maanden bij ons gelogeerd en heeft toen Flep nog een pup was hem het een en ander geleerd.

Op het trainingsveldje dat voorzien was van allerlei attributen kregen wij eerst uitleg over hoe het de komende weken zou verlopen. Eerst stelden wij ons aan iedereen voor. Er was ook een vrouw die zich voorstelde als ‘zweefteef’. Hahahaha….zij vliegt voor de KLM. Dat woord houden we d’r in! Marjan kent Esther uiteraard, en Esther schoot gelijk in de lach: “ook gestrikt door Carf?”.
Goed, Marjan koos voor Sam en Ad voor Zorro. De puppies kozen ons niet, verre van dat. Ze waren zo bang, dat we wederom met 2 bange pups zaten, een flashback naar de tijd dat Flep naar cursus ging.
Maar het zijn wel twee poeppies van puppies, net als de rest trouwens. Sam zeek Marjan nog even lekker onder toen zij hem oppakte, dus zij moet met een natte plek op haar schirt verder. Zorro is de meest donkere en stoerste puppy, en Ad dacht hiermee een macho puppy te hebben waarmee hij de show wel even zou stelen. Maar helaas, Zorro ging liggen aan het begin van de cursus en de enige manier waarop hij zich verplaatste, was als Ad hem optilde. Goed, we moesten de puppies op plastic leren lopen, maar dit roedel was zo bang, dat aan het eind van het liedje alle Carf-vrijwilligers, inclusief wij, op het plastic zaten met een bange pup op schoot. Het is trouwens ontzettend leuk om deze curus te volgen en wij hopen dat aan het eind alle puppies geplaatst zijn.

Marjan heeft plechtig aan Ad moeten beloven na deze training Sam weer keurig naar zijn tijdelijke huis te laten gaan, niet verliefd te worden op Sam, Zorro, Bennie of Remie. Wij zitten vol, 2 honden, 3 katten, wij vinden het wel genoeg. Maar we zullen er alles aan doen deze super leuke pups te helpen, en vooral een leuk permanent huis voor ze te zoeken.
Vijf stuks ingepakt Kom er nou uit! Marjan en Sem Zorro!

Tsss…..Ennia!

22 Jan

Vandaag moest ik ‘even’ en verzekeringspolis ophalen bij de Ennia. Bij binnenkomst kreeg ik een nummer en nam plaats in de wachtruimte. Ik had nummer 404. De man die na mij kwam had nummer 405 (jaja uiteraard).

In de wachtruimte zaten inmiddels zo’n 8 personen. Normaal gesproken verschijnt je nummmer op een bordje aan het plafond, maar vandaag was dat anders. Na drie kwartier te hebben gewacht verscheen er een medewerkster van de Ennia die je kwam halen als je aan de beurt was. En ach wat leuk nou, zij kende toevallig de man die achter mij kwam, de man met nummer 405. Ik weet dat want zijn nummer lag, net als die van mij, op tafel. Zij maakte een praatje en nam de man mee. En daar werd ik dan best pissed of van. Ik zat mij daar dus redelijk te ergeren!

Even later kwam zij weer terug, en zag mijn nummer. “U bent aan de beurt.” zei zij met een glimlach. Ik ga staan en vraag hardop: “Wilt u niet eerst even rondkijken of er misschien nog wat familie, vrienden of kenissen zijn die u voor wilt laten gaan?”

Als blikken konden doden 😉

Zeg maar confetti

21 Jan

Vanmorgen was ik bij de bouwmarkt, Kooyman. Ik moest er even zijn om een paar lampen te halen voor de slaapkamer. En Kooyman heeft weer een actie. Als je wat koopt dan mag je jouw naam op een formuliertje schrijven en raden wat het gewicht is van de gekleurde snippers die in een bak zitten. En ik vulde dus mijn naam in. Zo Marjan eat your heart out, dacht ik nog. Zij is vanaf nu niet meer de enige die prijzen naar binnen sleept! Maar hoe ik ook keek, ik zag nergens de bak met de gekleurde snippers staan. Navraag bij een van de security guards leerde mij dat deze bij de klantenservice stond. Niet zo slim dacht ik nog, maar ik heb hier wel gekkere dingen meegemaakt. Nee, hier op deze rots verbaasd mij echt niets meer.

Ik gaf mijn gekochte spullen in bewaring aan de security guard en ging op zoek naar de bak met de gekleurde snippers. Maar het blinde paard zag wéér niets! Ik liep op de klantenservicebalie af en vroeg aan een glimlachende dame: “Bon siman dushi, waar hebben toch jullie die gekleurde snippers verstopt waarvan ik het gewicht kan raden?” Zij schoot in de lach en zei: “Die heb ik niet verstopt, die staan schuin achter mij, kijk maar.”
Ik liep er naar toe, keek, en wist ’t direct. “Nou, wat denk jij dat die weegt schatje?” vroeg zij. “Een kilootje of 5!” zei ik heel zelfverzekerd. Lacherig schudde zij langzaam haar hoofd heen en weer. Zij begon ineens te fluisteren. “Dat is niet goedhoed……..” En nog zachter begon zij te fluisteren, bijna onhoorbaar (en ik hoor al niet optimaal)…… “Kijk naar mijn handen, kijk hoeveel vingers ik opsteek!” En daar was het antwoord, direct voor mijn neus. Ik pakte haar hand vast en gaf er een kus op. “Bedankt dushi!” Maar nou ben ik alweer vergeten wat ik kan winnen. Ouderdom komt met gebreken 😉

Gaatjes

21 Jan

Koud hè in Nederland. Het zal misschien schokkend overkomen, maar wij houden daar niet zo van. Ad heeft zelfs al met 24 graden ’s morgens sokken aan. Maar het zijn toch wel verschrikkelijk mooie plaatjes die je ziet op Facebook of bijvoorbeeld op het journaal.
Deze week word er hier begonnen met schilderen, de hele buitenkant. De boeiborden wordt eerst geschuurd en de muren schoongespoten met een hogedrukspuit. Iedere keer loop je er langs en denk je van: we moeten het een keertje schilderen. Wij zijn nu dan een jaar verder en hebben gisteren eindelijk verf gekocht. En terwijl Ad op de verf stond te wachten, liep Marjan even door de Kooyman en zag een paar leuke nieuwe lampen voor de onlangs feestelijk heropende televisiekamer.

De televisiekamer….pffff. Voordat wij er kwamen had er al een flatscreen gehangen, de gaatjes zag je nog. Wij hingen onze flatscreen daaronder. Dus wij keken tegen een paar gaatjes aan. Ach, een paar gaatjes. Maar toen wij een tijdje geleden weer een nieuwe kochten, en deze weer iets lager hing dan de vorige exemplaren, keken wij tegen nog meer gaatjes aan. En daar ga je je toch aan ergeren. En ook aan die draaden die achter zo’n tv vandaan komen. Dus wij hebben de tv maar op een standaard gezet. Met als gevolg….. juist, nóg meer gaatjes. Hahaha….. Die gaatjes hebben we gedicht en de muur geverfd, en ……. de nieuwe lampen hangen ook al! Het ziet er nu weer als nieuw uit!

1 op 250 miljoen maar

13 Jan

We hebben vandaag de kokosnoten uit de boom gehaald. Nah jah, alleen die gevaarlijk boven het pooldek hingen. Het zal je maar gebeuren dat er een kokosnoot op je knar valt. Fennalda kreeg er laatst bijna eentje op haar hoofd, en meter bij naast haar kwam de kleine kokosnoot met een harde klap op de grond. “WAZDAHDANNN EEEE?” Lachuhhh!

Maar hoe groot is de kans dat je er een op je hoofd krijgt? Dat hebben we opgezocht: een kans van 1 op 250 miljoen. We hoeven ons dus niet direct zorgen te maken. Bovendien tellen we de bijna hit van Fennalda gewoon mee, en zijn wij voorlopig van het gevaar af 😉

De palmboom wordt al aardig hoog, en als de ladder er helemaal uitgeschoven tegenaan staat, dan staat Ad bovenin en Marjan onderaan de ladder om ‘m een beetje stabiel te houden. De kokosnoten worden er dan vervolgens een voor een afgedraaid en van bovenaf de pool in gelazerd. Alle honden en katten op veilige afstand graag. Vandaag was de score een stuk of 30, maar er hangen er zeker nog een stuk of 75 in, die moeten er ook nog een keer uit. Maar het is wel genoeg voor vandaag. Eerst verder met Fringe, onze favoriete serie op dit moment!
Hopi veel swa! Kokosnoten bad