Archief | november, 2012

No signal

30 Nov

En voor de zoveelste keer was het weer eens zover. Een storing in het tv signaal. ‘No signal’ stond er op alle zenders. En zo ook op alle andere aansluitingen. Duzzz….bellen maar weer. Drie dagen later stonden er twee monteurs van TDS voor de deur.

Toen Ad hen uitlegde dat er op alle 5 de aansluitingen geen signaal was, werden zij daar niet vrolijker van. Dat was wel heel veel werk om dat uit te zoeken lieten zij weten. En 10 minuten later vertrokken zij met de mededeling dat het kantoor wel zou bellen voor een nieuwe afspraak. En als je Ad ergens mee over de zeik kan krijgen, is het wel met zoiets. Na drie telefoontjes naar TDS en even zo vele toezeggingen terug gebeld te worden, waren we het zat. Het vierde telefoontje van Ad viel dan ook in de catagorie ik-hoop-dat-je-stikt-in-een-van-jullie-eigen-tv kabels. En dát hielp zowaar. Vanmorgen stond dezelfde monteur hier op de stoep.

Hij maakte een nieuwe las in een van de kabels en legde uit dat dat door de regen kwam. Het is een soort van open las, waardoor op de duur er weer regen doorheen sijpelt. “Moet je die dan niet afplakken?” vroeg Ad. “Nee, ik heb geen plakband bij mij. Er kan wel een soort van sok overheen, maar ook die hebben wij niet. Die moet u zelf gaan kopen.” zei de monteur. “Uhmm…. nou jullie leveren het signaal en ik ga zeker geen onderdeel kopen, ik ben jullie klant en ik betaal daar al voor.” Zegt de monteur: “Maar dan ga je weer storing krijgen!” “Nou weet je, dan bel ik je toch gewoon weer.” zei Ad verontwaardigd. “Ja bon sua, dan houden wij lekker werk.”  Pffffffffff………. moe word je er van.

Kijk zo schiet het niet op allemaal. Zo vreselijk onnadenkend en dom allemaal.

Ondertussen heeft Ad gebeld met de concurrent Flow om te informeren naar de kosten. Ook al drie keer. Hij zou worden terug gebeld, maar da’s na drie dagen ook nog niet gebeurd. Zouden zij een deel van het personeel van TDS hebben overgenomen vragen wij ons nu af 😉

Maar we hebben vanaf nu weer tv, hoewel we wel afvragen voor hoelang want we zitten ook in het regenseizoen. En elke dag valt er wel een lekkere plensbui.

 

Advertenties

Vakantie enzooooo

29 Nov

We zitten inmiddels ruim in de eerste week van de vakantie van Jan en Fennalda. Ook Marjan heeft deze week vrij en omdat ze inmiddels het hele eiland al hebben gezien, hoeven we niet zo veel. Chilluh chilluh en nog een chilluh!

Tijd om te shoppen en de plaatselijke kapper maar eens te bezoeken. Fennalda klaagde over haar veel te dikke haardos. En dat zag er ook werkelijk niet meer uit! De dames mochten op pad, maar moesten wel voor het donker thuis zijn. En om elk risico uit te sluiten dat we te laat zouden thuiskomen, gingen we ruim voor 9 uur op pad.

Eerst de kapper, en daarna op zoek naar schoenen voor bij het uniform van Marjan. Van winkel naar winkel, tegelijk ook maar wat kledingzaken vereerd met een bezoekje. Maar omdat je hier met de auto van winkel naar winkel moet, ben je dat al snel he-le-maal zat! Tijd voor een bakje koffie op het terras, even bijkomen van het geshop. Pfff….toen langs 3 dierenzaken omdat het Hill’s kattenvoer weer eens op was bij de dierenarts. Vandaag moest het dus echt gebeuren want Nina had niets meer. Gelukkig had de meest afgelegen winkel nog een zakje voer staan. We zijn weer veilig voor een paar weken.

Daarna uitgebreid de pool in en ’s avonds het Skipboo spel op tafel. Altijd weer een leuk spelletje, zeker met 4 fanatieke spelers. En het gescheld van Jan en Ad was weer als vanouds 😉

Wat elke vakantie wel op het programma staat is eten bij één van onze favoriete restaurants: La Perla del Mar. Omdat de chicken wings daar zo vreselijk lekker zijn, besloot Fennalda dit zowel als voor- en als hoofdgerecht te nemen. Een keus die iedereen daar wel eens maakt, want na een paar van die wings wil je er gewoon nog meer. Zelfs Marjan die in haar leven nooit heeft gekluifd, (vr)eet haar vingers erbij op.

En ineens stonden daar trouwens drie zwarte pieten in het restaurant. De een deed nog debieler dan de andere. Zij stoten wat macho kreten uit en droegen bovendien alle drie een zonnebril Wat het geheel volgens hen zou moeten completeren….. Over smaak valt echt wel te twisten. Ad wilde nog een foto maken, maar was daarvoor te zenuwachtig zo schatten wij in. Hij kreeg het ritsje van de cameratas niet snel genoeg open.

 

Bijna even Apeldoorn bellen

25 Nov

Terwijl de bbq party’s waar wij van afwisten allemaal werden afgeblazen, bleven wij bij ons plan dit wel te doen. Gewoon onder de palapa. Normaal kun je dit ivm brandgevaar eigenlijk beter niet doen, maar de palapa was vandaag toch verzadigd met water door de hevige regenval.

Alles verliep goed, mijn assistent Jan zat aan de tafel voor morele steun en wij hadden allebei een biertje. Een biertje om de ergste dorst te blussen. De sateetjes gingen er op, net als de worstjes. Daarna was het de beurt aan de speklapjes. Hele mooie flinterdunne speklapjes, acht stuks.  Ad legde ze op het rooster en smeerde ze in met olijfolie, tegen het vastplakken. Alles na een paar minuutjes omdraaien om verbranden te voorkomen. Jaha, Ad is een echte bbq specialist!

En zo ineens verschenen er wat kleine vlammetjes, maar da’s normaal als je speklapjes op de bbq hebt….. dan verleg je ze gewoon, no problemo. Zo ook nu. We zaten weer even aan tafel en namen een slokje bier. Ad liep weer naar de bbq en opende de klep. Daar waren ineens wel heel veel vlammen rondom de speklappies. Geloof ons, veel vlammen is niet goed. Nee, dat wil je écht niet. Jan kwam erbij staan, en zei ineens kalm maar resoluut:  “Nou……volgens mij wordt het tijd dat wij de bbq onder de palapa vandaan rijden.”  Wij pakten de bbq en duwden ‘m snel onder de palapa vandaan op het pooldek. En terwijl wij dat deden stegen er al donkere rookwolken onder palapa vandaan die uit de kap van de bbq kwamen.

Twee seconden later stond de bbq op het pooldek en sloegen de vlammen er onder vandaan. De kap werd geopend en de vlammen sloegen eruit. Een kannetje water bluste het allemaal in een keer. Als dat niet was gelukt, dan hadden we ‘m zo de pool ingeduwd. De flinterdunne speklapjes waren als zodanig niet meer herkenbaar. Helemaal verkoold. Omdat het vuur maar heel kort en hevig was, was de rest nog wel te eten. Nog net. Ach jullie kennen het wel, een beetje schrapen en wat extra saus over het vlees en het is nog wel te eten. Gelukkig hadden we nog voldoende salade en brood 😉

Cabana, gratis!

24 Nov

Man man man…..wat was het weer lekker vandaag op Cabana Beach! Samen met Fennal en Jan lagen wij daar al rond kwart voor negen. Yep, Marjan was al voor 8 uur uit bed en aangekleed. “Ik ben er klaar voor, zullen we gaan?” zei zij terwijl wij nog aan de koffie zaten. Vandaag was het voor dushi patatdag! Vandaar dat zij er zo vroeg uit was, duhhh! 😉

Wij waren vroeg op Cabana Beach en de kassiere bij wie je moet afrekenen was er nog niet. Toegang GRATIS! Yeahhhhh….. En ook de stagiaire die de strandbedjes moest afrekenen hebben wij vandaag wel een paar keer voorbij zien lopen, maar zij ging steeds aan onze bedjes voorbij. Liggen GRATIS! Yeahhhh…. En uiteraard hadden wij een ‘sneakykoelboxje’ meegenomen met daarin voldoende om de eerste uurtjes door te komen. Wij zouden tegen 12 uur patat gaan eten en de hele ochtend riepen wij de tijd om zodat Marjan, die nog steeds op dieet is, steeds wist hoelang het nog duurde voordat zij haar patatje oorlog met een bamischijf kreeg. Ja, wij zijn echt gek op haar!

12:00 Uur, eindelijk was het zover! Patatje oorlog tijd. Marjan heeft er weer héérlijk van genoten, net als de rest. Na een korte uitbuiksessie kwam Tara nog even gezellig bij ons liggen. Ook al met het boek 50 tinten grijs. Links en rechts zag je die boeken namelijk op het strand. Die mannen die bij die vrouwen horen die dat lezen, liggen vanavond allemaal vastgeketend aan het bed vast…. pfffff 😉 Marjan leest dat boek ook, maar is daarvan niet echt onder de indruk 😉

Zo rond een uurtje of 3 vertrokken wij weer richting huis. Koffie-in-de-pool tijd! Mét een stuk mounchoutaart dat nog over was van gisteren! Héééérlijk dagjuhhhhh!!!!

Helaas geen foto deze keer, want wij waren de camera’s vergeten. Maar Fennalda en Marjan konden zich nog herinneren dat iedereen dezelfde badkleding droeg als vorig jaar. Dus…..bladert u maar even terug op de log, mocht daar behoeft aan zijn 😉

Al Diwan

23 Nov

Dushi heeft onlangs weer een prijs gewonnen op Facebook. Een diner voor twee bij Al Diwan, een Libanees restaurant aan de Cas Coraweg. Woensdagavond meldden wij ons daar voor de buit en wij hadden de keuze uit alle tafels want het restaurant was verder helemaal leeg. De serveerster en de manager feliciteerden ons, zoals het hoort, uitbundig met de gewonnen prijs, not.

Het is een mooi en fris uitziend restaurant, maar met iets te weinig verlichting waardoor je amper kunt zien wat er nou precies op je bordje ligt. En terwijl de Arabische muziek lekker op de achtergrond speelde, verliep de communicatie met de serveerster niet helemaal vlekkeloos. Gewoon doordat zij vrijwel Engels of Nederlands spreekt, en dat resulteerde vervolgens in twee glazen witte in plaats van rode wijn. Maar er werd gelukkig niet moeilijk gedaan en al vrij snel hadden wij de glazen rode wijn op tafel staan. Lekker, nu eens geen broodjes maar een soort van vers gebakken stukken grote chips met twee aparte sausjes. Wij zijn helaas vergeten hoe dat gerechtje heet.

Wij zagen door het keukenraam een kok rondlopen, een gewichtig persoon van rond de 150 kilo. Nou dan zal het eten wel lekker zijn als hij er zoveel van neemt zeiden wij nog tegen elkaar. Wij bestelden als vooraf de kibbe en die was echt heerlijk! De kipshoarmaschotel volgde daarna. En helaas konden wij door de slechte verlichting niet goed zien wat er allemaal op het bord lag, dus iedere hap was weer een verrassing. Jammer dat de schotel niet helemaal voldeed aan onze verwachting. Een volgende keer bestellen we dan ook zeker iets anders.

De rekening kwam, want de drankjes waren voor eigen rekening. Maar op de rekening stond ook het diner, en dat was niet de bedoeling. De manager kwam erbij en gaf ons duizend maal zijn excuus. De drankrekening kwam dan ook te vervallen, en dat was wel weer heel erg aardig. Al met al een gezellig avondje 😉

Back again!!!

22 Nov

En daar zijn ze alweer, voor de achtste keer op rij. Vanmiddag zijn zij aangekomen, de KLM was een half uurtje later. Maar die tijd werd weer ingehaald doordat de kist half leeg was en iedereen binnen een half uurtje door de douane was en de koffers ook al op de band rondjes stonden te draaien. Ach ja, de KLM heeft ook gewoon een top afhandelaar 😉

Eerst door naar het dichtsbijzijnde terrasje voor een paar nicotine shotjes en wat drankjes. Pas als de meute van de parkeerplaatsen af is, vertrekken wij naar onze kas.

Jan’s zwembroek was door Marjan vanmorgen al op zijn bed klaargelegd, en voordat wij met onze ogen konden knipperen zat Jan al in de pool. “Fennalllll……. waor is mien shag?’ was het enige dat wij op dat moment hoorden vanuit de pool. Even later stond er een drankje aan de rand van de pool en was Jan volledig geacclimatiseerd. Fennalda was ondertussen druk bezig met het uitpakken van de koffers. En daar kwam veel uit, heel veel. Alles wat zij voor ons, al dan niet op bestelling, hadden meegenomen werd op de eettafel uitgespreid. Tevens kwam het schilderij van Marjan’s moeder mee, wat ze graag wilde hebben.

We gaan er hier weer een paar ontzettend gezellige weken van maken, en we zullen er voor zorgen dat zij weer poeppiebruin terugkomen tegen de tijd dat de vorst zijn intrede in Nederland heeft gedaan 😉

  

And the winner is….

17 Nov

We waren net onderweg naar De Heeren, maandag is salade-avond en een blaadje sla prikken met een glaasje wijn, vinden wij altijd heerlijk.

Vlak voor De Heeren zette Ad opeens de radio uit. Ik zit nog wat verbaasd te kijken, maar werd tegelijk afgeleid door mijn rinkelende telefoon. Bleek mijn naam op Dolfijn FM te zijn en Ad had al gehoord dat Dolfijn mij ging bellen. En als je dan opneemt terwijl je radio nog aanstaat, dan ga je zo lekker galmen.

Maarten… van Dolfijn FM, wat gezellig. Ik had ‘s morgens meegedaan met een prijsvraag. Deze Nederlandse zender bestaat 10 jaar en in dat kader is er elke dag een prijsvraag. En toevallig wist ik het antwoord op de vraag van deze ochtend. Nou ja, met wat hulp van google natuurlijk. De vraag was wat het recordaantal kadootjes was dat Dolfijn FM ooit heeft uitgedeeld tijdens de Sinterklaasaktie. En daar doen wij toevallig aan mee, vandaar dat ik het nog ongeveer wist. Vorig jaar en het jaar ervoor hebben wij vrij veel kadootjes naar de studio gebracht die vervolgens worden uitgedeeld aan kinderen die het stukken minder hebben. Zodat iedereen een leuke Sinterklaas heeft. Kijk, daar wordt je toch warm van, en doe je graag aan mee? Maar voor het exacte aantal moest ik wel even via google het weer even opzoeken.

De SMS gestuurd aan Dolfijn met het juiste antwoord en vervolgens vergeet je eigenlijk dat je aan een prijsvraag meedeed. Tot dus om 17.45 Maarten belde dat ik de prijswinnaar was. Gelukkig gaat het allemaal zo snel en loost Maarten je er volledig door dat je amper zenuwachtig kan worden dat je minutenlang op de radio bent. Lekker kletsen over de teksten van Blof, of je deze nu moet ontleden of gewoon maar moet ondergaan. Ze zijn namelijk meestal niet te snappen, vandaar.

Ik wist gelukkig nog wel wat de prijzen waren, want er zijn elke dag 2 verschillende prijzen waar de eerste prijswinnaar dan uit mag kiezen. En wat een mazzel dat ik als eerste werd gebeld. De prijs was namelijk een waardebon van de plaatselijke tattoe shop of 2 hoofdkussens van Swiss Sense. Omdat ik vorige week al getuige was hoe het gesprek verliep met iemand die wel voor de tattoe bon koos, hoefde ik er echt niet over na te denken. “Doet u mij maar de 2 kussens, de tattoeage heb ik al”. Waarop Maarten heel slim vroeg dat ik ook wel kussens had waarschijnlijk. En dat is helemaal waar, maar niet van Swiss Sense toch? Goed, de kussens zijn opgehaald, en ik ben er hartstikke blij mee. Toch leuk als je wat wint op de radio?

Oh ja het zijn traag foam kussens, hoe kan het ook anders op Curaçao 😉