Archief | augustus, 2012

Gevonden!

30 Aug

Ons huis heeft een jacuzzi, in een apart jacuzzihok. Ohjajoh? Jaha, maar dat weten de meesten eigenlijk al wel. Het enige nadeel is dat er geen motor onder de jacuzzi zit. En om nou met een tuinslang in je mond bubbels te blazen, dát vinden wij gewoon te inspannend. Want als je in een jacuzzi zit moet je relaxen, en het liefst met een drankje en snakkie d’r bij.

Wij hebben geen gehoefte aan een jacuzzi en zullen hiervoor dan ook nooit een motor aanschaffen. Nope, wij gebruiken ‘m als berghok. Dat hok staat tjokvol rotzooi. Ad moest vandaag in deze rotzooi op zoek naar twee fietspompjes, en nee wij gaan niet fietsen! Het was voor de rolstoel van Dini, die gaat dienst doen op Hato. Het is een extra brede rolstoel. Dus de vetkwabbers van volgevreten dikke mannen en vrouwen hangen dan niet meer over de rand van de leuning heen. Oké oké, Dini had ook een paar aardige billen, maar die konden er dan nog wel mee door.

De rolstoel stond al zeker een jaar beneden in een berging en zag er niet meer uit. Die moest eerst schoon worden gemaakt. En bovendien waren de banden leeg. Dus vandaar dat de speciale fietspompjes tevoorschijn moesten komen!

En maar zoeken en zoeken naar die fietspompjes. En Ad vond van alles waarnaar hij eerder zocht maar nooit kon vinden!  Een warmhoudplaatje, flesje smeerolie, Jan’s duikbril, een snorkel en een paar werkhandschoenen! En gelukkig…..op het laatst dan ook nog de beide fietspompjes!!!

Heb je dat ook wel eens gehad dat je een bepaald iets zoekt en het niet kunt vinden, maar wel alles tegenkomt wat je eerder zocht en toen niet vond? 😉

Advertenties

Olie!

28 Aug

De zoutpannen van Jan Kok, een bekend natuurgebied op Curaçao, zijn vervuild met olie. Kreeften, hagedissen, vissen en vogels zitten onder de troep. De smurrie is dagenlang de lagune ingelopen zonder dat iemand er iets aan deed en heeft het unieke biosysteem in dat gebied aangetast.

De lagune van Jan Kok is de plek waar roze flamingo’s foerageren en waar toeristen mooie plaatjes van de vogels kunnen schieten. Ook de flamingo’s zijn inmiddels in aanraking gekomen met de oliedrab.

De olie komt waarschijnlijk uit een opslagtank van de olieterminal bij Bullenbaai. Die tanks moeten regelmatig worden schoongemaakt. Tijdens dat schoonmaakproces scheidt de olie zich van water en vuil. Als olie en water zijn gescheiden, wordt het water de baai in gepompt en de olie blijft achter in de tank. Dat is vorige week zondag misgegaan. De kraan is waarschijnlijk niet op tijd dicht gedraaid, waardoor de olie in de baai terecht is gekomen. Toen de wind draaide, stroomde die zo de lagune van Jan Kok in. Het duurt ongeveer 30 jaar voordat het gebied weer hersteld is!

ABBP

26 Aug

Heerlijk, daar zaten we weer aan het strand van Cas Abaou met z’n tweetjes om negen uur. Ad vierde hier zijn verjaardag! Wij hadden ons net een breuk gesjouwd aan de koelboxen vol drank en hapjes. Wij hebben meestal het plekje met parasol dichtbij de rotsen. We hadden ook een luchtbed mee om op de ligbedjes te plaatsen omdat deze ligbedjes echt rampzalig liggen. Ja, met afstand de slechtste van heel Curaçao! Maar toen wij de wilde zee zagen met golven van zo’n anderhalve meter zagen hebben we die maar weer snel naar de auto gebracht. We gaan er namelijk ook mee het water in. En als zo’n luchtbedje vanuit de zee op het strand wordt gesmeten en over de stenen schuurt, dan is ie zo lek.

Rond een uurtje of 10 kwamen Deb en Mies samen met Yvonne, een vriendin van Deb die hier op vakantie is, ook het strand opgewandeld. Samen met hun kids, vijf in totaal. Kai rende voorop en sprong met een grote duik bovenop Ad. Na het bekende verjaardags gesmak dook vrijwel iedereen gelijk de zee in. Shit dacht Ad nog, moet ik wachten op mijn kadootje.

Toen de meute de zee weer uit kwam haalden we koffie aan de bar en kamen de slagroombolletjes uit de koelbox. En daar was ook het kado, een heerlijke fles Cointreau. Kan Ad mooi weer een dag mee vooruit zeg maar 😉

Tussen de drankjes en de hapjes door zijn we veel de zee in geweest, lekker drijven op de hoge golven. Het was warm vandaag. Het in én uit het water gaan ging wat moeizaam. Het is daar wat rotsachtig en de golven die breken duwen je gewoon weer het strand op als je niet oppast. Het is ook altijd erg leuk om te zien hoeveel moeite sommige mensen daarmee hebben. Alsof ze met grote moeite op een evenwichtsbalk lopen en er dan bijna afdonderen, zo ziet dat er ongeveer uit.

Rond een uurtje op twee kwamen Lucilia en Ronold onverwacht het strand op. Zij raffelden nog even snel het ‘lang zal die leven’  af en kwamen er bij zitten. En die twee hadden we helemaal niet verwacht omdat zij naar Aruba zouden gaan. Maar zij kozen er toch voor om vandaag Ad’s verjaardag bij te wonen. Echt heel erg leuk!

Iedereen probeerde een schaduwplekje te krijgen onder de grote parasol, maar dat viel niet altijd mee. En al helemaal niet bij Marjan en Yvonne. Tja, zij hadden aan het einde van deze dag een mooi rood ruggetje. Het was weer bere gezellig, zoals altijd deze stranddaagjes.

  

             

Birthday!

23 Aug

Na het uitpakken van de kadootjes ’s morgens vroeg en het beantwoorden van alle Facebook felicitaties met tussendoor Skype gesprekken met Fennal, Jan en Gea, was het einde van de dag alweer in zicht.

Maar mijn dushi had nog een laatste verrassing in petto: een etentje bij restaurant Seasons. Wij wilden daar al eerder naar toe, maar dat kwam er gewoon nooit van. Seasons ligt aan een soort van restaurantpleintje met meer leuke vreetschuurtjes aan de Penstraat. Voldoende parkeerplaats met bewaking. Een grote donkere bewaker met een evenzo donkere hond lopen daar de hele avond rond.

Nadat de bestelde fles wijn op tafel stond en wij proostten op mijn verjaardag én op het voor ons traditionele ‘to love’ stortten wij ons op de menukaart. Ondertussen kwam de ober met een amuse, een klein glaasje van limoenchi soep met daarnaast een dadel met roomkaas. Heerlijk!

Wij bestelden allebei een soep als voorgerecht en de Kantonese Sweet and Sour Pork als hoofdgerecht. Na de broodjes met verschillende heerlijke tapenades kregen wij de soep opgediend. Allebei een verschillende, de Red Bell Peper Soup voor Marjan en pour moi de Tartuffo soup. En wij lepelen dan altijd wel wat soep van elkaars bord om te kijken wie dan de lekkerste heeft. Die van mij was deze keer het lekkerst. “Tja, dan moet je maar gewoon bestellen wat ik neem, da’s altijd het lekkerst!”  zei ik tegen Marjan. Jaaaaa, eindelijk had ik haar een keertje terug. Dat is namelijk haar slogan die zij tot op dat moment alleen gebruikte, want zij heeft écht altijd lekkerder gerechten dan ik. Ik bestel dan ook de laatste tijd gewoon wat zij kiest, behalve vanavond.

De Sweet and Sour Pork was een echte hit! We zeggen niet dat er een heel varken op ons bord lag, maar heel veel scheelde dat niet. Het geroosterd varkensvlees met de saus was heerlijk. En maar goed dat wij een behoorlijke trek hadden, anders hadden we dat nooit opgekregen. Een toetje ging er dan ook niet meer in en wij besloten een kopje koffie te nemen. De koffie stond op tafel en ons viel direct iets op: GEEN BONBONNETJE D’R BIJ! Wij zeiden nog dat dat het helemaal zou hebben afgemaakt. Maar wij waren weer eens iets te voorbarig want daar kwam de serveerster met een schoteltje met daarop twee bonbons. Wij stopten deze direct in onze mond en keken elkaar aan. Wauw….hmmm… ooo….eeee, da’s wel een héél lekker bonbonnetje. De rekening lag inmiddels op tafel en de serveerster kwam eraan. En Ad had het lege schoteltje op het mapje van de rekening gezet. “Dushi…deze bonbons zijn zoooo vreschrikkelijk lekker, mogen wij er nog twee van jou hebben?” Zij schoot in de lach en vond het erg leuk. Zouden wij dan echt de eersten zijn geweest met zo’n verzoek?  Zij kwam terug met nog twee van die heerlijke bonbons!

Thuis aangekomen direct de kleren uit en de pool in. Maar eerst even twee van mijn super-de-luxe whiskey glazen gepakt en gevuld met Cointreau en de andere met Baileys. Maar ik ken de maat van de glazen nog niet zo goed, dus er zat een mega lading drank in. Ach ja, dat kon er ook nog wel bij.

Hordeur blijft heel

20 Aug

Wat wij nog vergeten waren over Bonaire: wij moesten vreselijk lachen toen Marjan bijna door de hordeur liep na een paar wijntjes. En er werd natuurlijk ook weer gelachen toen Ad een uurtje later hetzelfde deed. Ook bij het afscheid liep Ad weer bijna door een andere hordeur heen. Lachuhhh…

Die dingen zijn een beetje donker en vallen niet zo op omdat het daar niet zo uitbundig verlicht was bij Marianne en Frans, vandaar. Gelukkig maar dat die horrren goed in die deuren vastzitten 😉

Bonaire vervolg

19 Aug

Na een heerlijk ontbijtje waren wij helemaal klaar om Bonaire op de scooter ontdekken. Blikjes drinken, koeken, badlakens en zonnebrandcrème mee in de buddy seat. We hadden ons eerst nog even goed ingesmeerd voordat wij vertrokken. Ja joh, je kon je bijna spiegelen in onze bodies zó mooi glommen wij.  Zonnebrillen op, starten en wegscheuren. Alsof wij nooit anders dan op scooters rijden. Onvoorstelbaar, Marjan reed nu ook in één keer de goede kant op. Ad heeft blindelings vertrouwen in haar kaartlees kwaliteiten. Dat heeft hij al sinds zij met de kaart op schoot aanwijzingen gaf van Almelo naar hartje Parijs. Zonder ook maar één keer verkeerd te rijden stonden wij daar voor het hotel.

Wij reden langs de zoutwinningsgebieden, of zoutpannen. Grote bergen zout liggen daar klaar om door locals in kleine zoutvaatjes geschept te worden te worden verscheept. En vervolgens kwamen wij aan bij de slavenhuisjes. De slaven sliepen daar alleen maar in hoorden wij. En veel meer hoeven wij daarover ook niet meer te weten, wij zijn nu eenmaal cultuurbarbaren. Toen wij voor het eerst naar Egypte op vakantie gingen vroeg iemand ons of wij ook de pyramiden zouden bezoeken. En Ad antwoordde dat hij die al gezien had, op Discovery Channel!

  

Wij kwamen verderop nog een vaag soort strandje tegen, maar omdat het er niet uitzag, bleven de handdoeken in de scooter. Even een sigaretje en een blikje cola en toen weer verder. Marjan was ook niet meer te houden joh, die wilde eigenlijk alleen maar op dat ding scheuren. Gelukkig was er nergens een drive thru McDonald oid dus konden wij door rijden naar een leuk terras waar wij een uitgebreide lunch hebben genomen. Daarna het andere deel van Bonaire door gecrossed.

  

Raar, Bonaire telt zo’n 7.000 ezels (nee, niet de inwoners) en wij  hadden er tot op dat moment nog niet een gezien. Pas aan het einde van onze rit zagen we er eentje dood liggen aan de kant van de weg. En even verderop nog vijf levende. Nada mas. En ook zo tegen het einde van de rit kregen we een regenbuitje over ons heen, gelukkig konden we nog net een tankstation indraaien waardoor wij niet helmaal tot op het bot nat werden. Daarna was het welletjes en reden wij door naar het resort voor een bak koffie, een duik in de pool én een siësta.

  

Wij waren ook die avond uitgenodigd bij Marianne en Frans voor een Indonesische maaltijd. Zij hebben vroeger een restaurant gehad, en Frans kookte daar een paar keer per jaar Indonesisch voor hun gasten. De koffie wijn stond al klaar en wij hadden zelf ook  maar een paar flessen meegenomen. En het eten was super lekker en de avond weer erg gezellig. Iets eerder dan die avond er voor vertrokken wij weer naar het resort, in een even zo (bijna) rechte lijn achter elkaar aan.

  

Op zondagochtend hebben wij de scooters weer ingeleverd, zónder schade. Marianne en Frans pikten ons op bij het verhuurbedrijf om ons naar Flamingo Airport te brengen. Daar hebben wij nog even een bakkie koffie genomen, nee nee géén wijn.  En nog een foto gemaakt op een trap van de airport 😉

Bonaire

19 Aug

Oh jaaaa…. wij hebben het afgelopen weekend doorgebracht op Bonaire! En eerlijk gezegd waren wij wel toe aan een weekendje ‘anders dan anders’. Het idee kwam van Marjan, en Debora vond dat wij een paar zware weken achter de rug hadden en bood ons een gratis verblijf aan in het ‘My Own Paradise Resort’ van Gert. De andere ‘sponsor’ was Tiara Airlines, één van de vliegmaatschappijen waar Marjan de afhandeling voor uitvoert. Het ophalen van Flamingo Airport en het weer terug brengen werd verzorgd door Marianne en Frans, onze Facebook vrienden. Maar deze leuke gasten hebben inmiddels van ons een upgrade gekregen naar de status van echte vrienden 😉

  

Marjan was de afgelopen week al niet meer te houden, zij was bijna hyper. We zeggen niet puberaal, maar ver zat het er niet vanaf. Ook omdat wij een paar scooters zouden huren om daarmee Bonaire te verkennen.  En het rijden van scooters was voor ons al zeker 10 jaar geleden. Dus waar moesten Marianne en Frans ons afzetten? Yep, bij het scooterverhuurbedrijf natuurlijk. Na enige uitleg stapten wij op en tuften weg, op weg naar een supermarkt om wat boodschappen te halen voor het ontbijt. Na een duidelijke uitleg door Ad hoe wij daar moesten komen kwamen wij overal, behalve bij een supermarkt. De taken werden herverdeeld. Marjan bepaalde nu de route en binnen know time stonden wij in de supermarkt. Daarna door naar het resort, snel uitladen en weer opstappen om Kralendijk te verkennen. Na een uurtje scooteren stopten wij aan de boulevard en namen bij Karel’s Beach Bar plaats op het terras voor een lekker glas wijn en een broodje hamburger.

  

Wij hadden die avond om acht uur afgesproken bij Marianne en Frans, dus stonden wij daar om half zeven voor de deur. Bonaire is niet zo gek groot én Marjan vindt alles in één keer, dus vandaar. Normaal beginnen wij de avond  met een kopje koffie, maar daar kwamen gelijk de flessen wijn op tafel. En da’s toch ook wel erg lekker. Frans had zoveel heerlijk hapjes gemaakt dat het eigenlijk een soort van complete maaltijd was, maar dat was aan ons wel besteed 😉 Rond een uurtje of half één stapten wij weer op onze scooters. Die van Marjan startte eerst niet, waarschijnlijk een beetje verzopen. Of lag dat misschien aan de wijn?  Maar goed, even later reden wij in een (bijna) rechte lijn achter elkaar aan weer naar het resort.