Archief | april, 2012

We willen een boot!

30 Apr

Ach, we hebben dan altijd wel gezegd dat wij niet zo nodig een boot hoeven te hebben, maar na vandaag moeten daar toch op terug komen. Lucilia wilde een dagje varen en wij gingen mee, samen met Ro, Fiona en Henk. De kapitein/kok van vandaag was Attie, een van de kapiteins waar Lucilia mee samenwerkt.  Gewoon lekker een dagje op het Spaanse water varen en op het platform van Lucilia bbq-en. De boot werd eerst vol geladen met, hoe kan het ook anders hier, drank. Maar ook heerlijke salades, en vlees/vis voor de bbq werden aan boord genomen. En redelijke boot met twee grote inboard carterpilar dieselmotoren van elk 250 pk.

Na een tankstop, er gaat even voor zo’n 500 naffies aan fuel in, koersten wij langs de imposante villa’s van de happpy few aan het Spaanse Water. Lucilia kreeg onderweg les van Attie, want zij wil later zelf ook deze boot en haar andere boten kunnen besturen. En hier heb je ondanks de weinige regels toch nog wel een vaarbewijs nodig, vandaar. En onze Braziliaanse reder genoot zichtbaar van haar stuurmanskunsten. En met alle gashendels open gaf dat een mooie boeggolf!

  

Bij het platvorm hebben we alles uitgeladen. En da’s toch wel heel gemakkelijk hoor zo’n kok erbij, je hoeft niets te doen en alleen maar te reageren op het seintje ‘diner is ready’! Ondertussen sprongen wij van de boot in het water, klommen er weer af en gooiden elkaar er weer in. Vooral Marjan en Ro waren hiermee erg druk 😉

  

  

  

Na de bbq en het nuttigen van voldoende alcoholische versnaperingen waren we vol én zeg maar teut. We vertrokken richting het Hyatt Hotel waar het de gewoonte is om te zien en gezien te worden. Bij de aanlegsteiger daar was het een drukte van jewelste. De ene boot nog mooier en duurder dan de andere. Er liggen daar gewoon jachten van een paar miljoen tussen. En iedereen zit daar met de hele familie aan boord of bij vrienden. En zo ook onze huisarts en onze wannabee minister van volksgezondheid Dr. Semper (gaat ‘m wel lukken bij de volgende verkiezingen). “Heeee Jerry….haha jij ook hier?” Hij kwam gelijk op ons af rennen en begon Marjan spontaan te zoenen en schudde iedereen de hand. Echt een leuke vent, spontaan! Zo’n band hebben wij in NL nooit gehad met onze huisarts 😉

 

  

Na het Hyatt voeren wij richting thuisbasis en werd de spullen weer van boord gehaald. Wij zijn aansluitend, en gewoon in onze zwemkleding, naar Maxim’s restaurant gereden voor een ‘debriefing’ aan de bar. Want meer voedsel kon er simpelweg niet meer bij, wel drank. Na daar nog even flink te zijn doorgezakt waren wij zo tegen middernacht weer thuis!

Wij zijn overstag en gaan ook zo snel mogelijk een boot kopen….het wachten is alleen nog maar op het winnen van de jackpot van de Staatloterij 😉

Defecte bladblazer

26 Apr

Ad belde onderweg met Marjan om te vragen waar zij destijds de bladblazer had gekocht, maar zij nam niet op. Nee, die zat weer in een één of andere vergadering. De bladblazer was kapot en moest voor reparatie worden aangeboden. Ad moest moest kiezen tussen het Building Depot of Kooyman. En Ad koos voor het Building Depot, decision maker als ie is.

Hij kreeg een reparatie bon met nummer en zou worden terug gebeld als ie klaar zou zijn. En op de bon stond keurig vermeld dat er binnen 48 uur zou worden terug gebeld. Goed……. drie weken later pakte Ad de telefoon en informeerde maar eens naar de bladblazer. Hiervan was inmiddels ook al duidelijk geworden dat Marjan die had gekocht bij Kooyman en niet bij het Building Depot. Maar ach, hij lag daar toch al, en overal verkopen ze hier dezelfde merken in de bouwmarkten. Er waren geen onderdelen meer op voorraad en bestellen zou wel eens heeeel lang kunnen duren, vertelde de man aan de andere kant van de lijn. Ad kon wel een nieuwe krijgen, mits hij de bon nog had. En daar dook een klein probleem op, want de bladblazer was dus niet aangeschaft bij het Building Depot.

Vanmorgen meldde Ad zich bij de reparatieafdeling. Een klein kantoortje met allerlei uit elkaar gehaalde apparaten. “Ik kom mijn bladblazer ophalen, want die kunnen jullie niet meer repareren.” “Que señor?” was het antwoord van de man. Een soort van Manuel uit de serie Engelse serie Fawlty Towers stond mij te woord en raakte licht in paniek.  Oké, handen en voeten Spaans dat kon er ook nog wel bij. Ad’s bladblazer lag uit elkaar en Manuel Que begon naarstig te zoeken naar de losse onderdelen. Een klein half uurtje later had ie alles bij elkaar, en Ad liep richting klantenservice van het Building Depot in plaats van naar die van de Kooyman. Hij was het zat! Wéér ter reparatie aanbieden, wéér een paar weken wachten. Soms heb je daar geen zin in. Dus hij probeerde het gewoon maar…….

“Ik heb deze bladblazer hier een half jaartje geleden gekocht, maar jullie kunnen ‘m niet meer repareren.”  De supervisor kwam met een voorstel waar je niet echt vrolijk van wordt: Ad kon een nieuwe kopen met een korting, duh! De manager kwam erbij. Weer het verhaal uitgelegd en daaraan toegevoegd dat wij hier al onze gereedschappen hebben gekocht, en dat er toch echt wel een betere service verwacht werd. Nee, zonder goede oplossing zou Ad de winkel niet verlaten. Maar ja zonder aankoopbon sta je nergens sterk. De manager liep naar achteren met de bladblazer en kwam een kwartiertje later terug. Ad kreeg een nieuwe! En ach…..het Building Depot krijgt die machine ook wel weer vergoed door de fabrikant, toch? 😉

Badder bbq-tje

22 Apr

Zaterdagmiddag hebben we de Munky’s bij ons thuis gehad voor een badderpartijtje en een lekker bbq-tje. Het was weer super gezellig met die gasten! Alle plastic zooi dat kon worden opgeblazen, dreef in de pool. Met minder nemen Zoë en Kai geen genoegen 😉

Avondvullend programma

19 Apr

Tjonge wat een avond….Sinds een aantal weken hebben de loslopende buurthonden weer puppies. Wat begon met 3 honden is onderhand een hele roedel. Honden die maar wat graag hun tanden in je enkels zetten als je er langs loopt. En altijd gaat het goed, altijd…. tot vanavond. Ad en Ro gingen bij de puppies kijken die daar loslopen. Een vriendin van Ro zocht nog een puppie, en wellicht was een van deze stakkers wel wat. Na overleg met de eigenaar, pakten Ro en Ad een puppie. Maar…..de moederhond was het er niet zo mee eens. Samen met nog vier honden zetten zij de aanval in en de moederhond zette gelijk haar tanden in Ad’s onderbeen. Bloeden als een rund!

Tja, en dat vraagt om een tetanus spuit. En daar begon ons avondvullend programma. Huisarts gebeld, bandje. Volgende nummer gebeld, bandje. Je werd net zo hard weer terugverwezen naar het eerste bandje. Na diverse bandjes hebben we de pasta maar uitgezet, want wij moesten naar het ziekenhuis, de eerste hulp afdeling. Nou komen we daar niet zo heel vaak, eigenlijk nooit zelfs, en na vanavond komen we ook nooit weer. NOOIT!

Wat een vervallen bende daar! Eerst de ingang zoeken, dan naar de inschrijfbalie, vervolgens het loket waar je je moet melden en waar niemand achter zit. Drie kwartier later kwam de desbetreffende man aanlopen. “Een hondenbeet, nee sorry, daar moet u voor naar de huisarts”. Waarop wij melden, dat dat vanavond slechts een bandje was. “Zeker Semper” stelde de beste man. Op ons bevestigend antwoord steekt de beste kerel een scheldkanonade af, waar de honden geen brood van lusten. “Altijd Semper, altijd Semper, nooit neemt die man op”. Tja, maar Ad moest toch echt die spuit hebben, dus nog maar eens gebeld. Gelukkig nam hij nu wel op, onze olijke vriend, want humor heeft onze huisarts wel. Met nog een noodnummer op zak voor de tweede huisarts, want het ziekenhuis kent onze huisarts dus inmiddels, weer terug naar de botica. Daar lagen inmiddels de spuiten en de antibiotica klaar. “Ach, kun je dat zelf niet even doen”, vroeg onze huisarts nog. Die man spoort echt niet, en inmiddels hebben wij ook een 2e huisarts achter de hand, voor de meer serieuze zaken zeg maar. Je kan beter op safe spelen, toch?

  

Goed, de hele handel opgehaald, en de dokter zou ons bellen als hij tijd had. Dat werd 21.00 uur. Gezamenlijk gingen we maar weer op pad, gedeelde smart is halve smart, niet waar. En onderhand weten we dat een doktersbezoek een avondvullend programma kan worden, en dan is samen wachten altijd wat gezelliger.

De dokter onthaalde ons met een big smile, en een lelijk woord voor de patient die voor ons was. Dit was gelijk aanleiding voor hem om ons mede te delen dat hij zijn praktijk aan de wilgen ging hangen en de politiek in zou gaan. Wat ons betreft een goede keus, want deze kerel kan lullen als brugman. Hij was het helemaal zat met de huidige regering en dit eiland. Zo kon het niet langer, en samen met een groep direkteuren van grote bedrijven gaan ze het proberen bij de volgende verkiezingen. Ad kon het wel schudden met zijn bloedend been. Hij had er geen oog voor, hij kéék er niet eens naar. Ook niet voor zijn telefoon overigens die constant maar af bleef gaan. De ene na de andere patient werd afgewimpeld. De spuit werd tussendoor nog even gezet, en gelukkig besefte Marjan dat ze nog betadine in huis had. Die wond zou ze zelf wel even gaan verzorgen vanavond. Met een flinke pets op Ad’s net ingeënte arm, en een kus op Marjan’s wang werd er afscheid genomen.

 

Op naar huis. Waar de politie inmiddels voor de deur stond, die door Ad wel was gewaarschuwd eerder die avond. En dat doen we ook nooit weer. NOOIT! Waar belangrijke zaken soms geen aandacht krijgen van het politiekorps, werd deze zaak zeer overdreven opgevat. Inmiddels waren SKS, een speciale opsporingsdienst, én de technische recherche voor een foto onderweg. De wond moest op de foto, de hond in beslag genomen, de officier van justitie moest worden ingeschakeld, en nog meer van dat soort ongein.

Ad begon het redelijk zat te worden allemaal en blies de hele operatie af. “Ga maar alleen praten met de buurman” stelde hij. En vraag of hij zijn honden in het vervolg binnen het hek wil houden. Maar de agenten hadden geen haast. Die waren zo onder de indruk van ons huis, dat het wel weer grappig werd. Toch ging Ad uiteindelijk achterin de politieauto mee om de hond aan te wijzen. Dat de eigenaar er niet was, vond de agent niet erg. Dan kwam hij morgen nog wel even terug. Om te praten met de buurman, maar ook voor de tekening van ons huis. Lachen!

Mi Dushi Party Boat

18 Apr

Dinsdagavond was het weer eens party time op de Mi Dushi Party Boat. Er werd een feest gegeven voor een groep Braziliaanse touroperators, met als doel deze party boat te promoten. En wij mochten mee als speciale gasten. Geen probleem, wij zijn altijd op ons best als speciale gasten. En vanwege onze zeer goede contacten kregen wij een topplaats aan boord vanwaar wij alle optredens van de ingevlogen artiesten uit Brazilië en locale artiesten perfect konden volgen. Wij zaten op het bovendek met goed zicht op de optredende artiesten.

Minister Jacinta & Ad

Minister Jacinta & Ad

Er waren zelfs een aantal Curaçaose hoogwaardigheidsbekleders aan boord. De crème de la crème van de ik-regel-alles-voor-je-maar-wat-schuift-dat vips. Ook de minister van Gezondheid, Milieu en Natuur, Jacinta Constancia was aanwezig. Dit was trouwens ons tweede feestje dat wij vierden met een minister. Maar wat moet een minister van Gezondheid, Milieu en Natuur op zo’n feestje voor touroperators. Simpel, minister Nasser El Hakim (Economie & Toerisme) die wij bij een eerder feestje hebben ontmoet, was uitlandig. Sjeik El Hakim wordt hij liefkozend genoemd op Curaçao, vanwege alle uitgaven die hij doet op kosten van de staat (net als alle andere ministers en de minister president) 😉

Maar ach, ondanks dat wij niet helemaal gecharmeerd zijn van de politiek die hier wordt bedreven, zijn de ministers op feestjes ook gewone mensen. Nahwww….minister Jacinta Constancia had een bodyguard bij zich. Een dikke, slome, dom uitziende bodyguard die meer aan het wazzappen was dan dat hij de minister in de gaten hield. Heel af en toe keek hij verschrikt op als hij haar even kwijt was om zich daarna weer te storten op het pingen.

Na een half uurtje varen, waarbij wij de pracht en praal van de huizen die aan het Spaanse water staan konden aanschouwen, werd er aangelegd bij een klein drijvend restaurantje. De échte VIP’s gingen van boord, en de andere genodigden mochten op de boot blijven. Dus wij stapten over naar het restaurant bleven aan boord. Het buffet was weer rijkelijk gevuld en na de maaltijd begonnen de optredens van de verschillende artiesten. Tussendoor werd dit onderbroken door een groots vuurwerk waarvan wij nu al weten dat er één in onze vriendenkring ontzetttend baalt dat hij er voor gekozen heeft niet mee te gaan 😉

  

Op de terug reis hebben we nog even een multi multi miljonair afgezet bij zijn woning aan het Spaanse water. Een wat ouder stel stapte van boord en zwaaide ons uit. De woning was zo ontzettend groot, dat wij het einde daarvan niet eens konden zien. En nee, dat lag deze keer niet aan de drank. Ach, wij zijn ook gelukkig maar vragen ons wel eens af of wij dan toch niet iets verkeerd doen….. Het was een topavond!

  

  

Minister van party & Ad

Minister van party & Ad

 

Titanic 3D @ Cinema’s

17 Apr

Gewoon een erg leuke foto Marjan en Debora. Twee meiden die ontzettend veel plezier hebben, in alles!

Uitgeteld

13 Apr

Ad had het ze al een paar keer beloofd, maar het kwam er maar niet van. Duzzz…vandaag was het zover! Je roept gewoon ‘zwemmen’ en zij zijn direct door het dolle heen. Toch raar wat zo heel erg vaak doen wij dat ook weer niet. In de auto krijgen de beide dolgedraaide malloten een halsband om, en de rit naar de zee kan beginnen.

  

  

En zij zijn echt niet meer te houden bij zee. Rennen van links naar rechts, de zee in en weer uit. En proberen bij Ad omhoog te klimmen waardoor hij met grote regelmaat zijn zwembroek weer moet ophijsen. Daarna weer terug naar huis, wassen en een extra bak voer. Daarna drogen in de zon en weer  de porch op. Beide heren liggen nu uitgeteld op hun kussens 😉