Archief | maart, 2012

Naar de buren van De Buren?

31 Mrt

En daar liepen we weer van de parkeergarage naar het eerste terrasje in Punda aan de Annabaai. Ja traditie hè, eerst een terrasje en dan de rest. Wij zouden de straattekeningen gaan bekijken, maar op de korte route naar de Annabaai zagen we er maar twee proffesioneel bezig. De andere veertig die ook aan het straattekenen waren, waren scholieren. Je kent dat wel, van die gastjes die je vroeger bij de stoep wegstuurde voor je huis als ze daar weer eens een kleurrijk zooitje van maakten. “Ga dat maar lekker bij jouw papa en mama voor de deur doen, opzouten.”  😉 En dit keer waren de tekeningen niet anders van kwaliteit. Maar…… wel een gezellige boel daar in Punda! Er was trouwens ook één zandsculptuur tussen de tekeningen, die was al wel af.

Bij de Annabaai zagen wij Carin en Jos op het terrasje zitten, kenissen van ons die ook op Curaçao woonden, maar die vorig jaar terug gegaan zijn naar Nederland. Gezellig, aanschuiven maar bij die toeristen. Even een drankje en kletsen over of zij Curaçao dan nu anders zien als toerist dan toen zij hier woonden. Wij zaten er goed en wel toen daar ineens Debora, Michel en kids aan kwamen lopen. Even heftig zwaaien en de boel zat bij elkaar. Leuk hè, het is dan ook gelijk weer gezellig met zo’n club. Het liep tegen lunchtijd en wij besloten met z’n allen bij De Buren te gaan eten.

De Buren, een eetcafé waar wij wel vaker komen omdat het gewoon goed is. De serveerster, een leuke vlotte Antilliaanse tante, nam de bestelling op. Het terras zat niet vol dus lang wachten hoefden we niet. Drie kwartier later zijn wij maar eens gaan informeren waar onze bestelling dan bleef. Deb kreeg een broodje carpaccio, en dat had volgens het panel van deskundigen aan tafel een uurtje in de zon gestaan. Een erg onaantrekkelijke kleur. Die mocht direct weer richting keuken. Jaha, wij waren scherp doordat het ons al allemaal al veel te lang duurde. Het gerecht dat Marjan en Ad namen, hetzelfde, zag er totaal verschillend uit. “Hé dushi, leg eens even uit! Is dit wel hetzelfde?” Ja dus, het bleek dat de chefkok er niet was, en zijn vervanger overal een zooitje van maakte. Nou ja, het smaakte wel lekker, maar verder was de service na onze klachten ronduit slecht, nadat wij de manager hadden geïnformeerd. Volgende keer maar naar de buren van De Buren 😉

  

Als toetje kreeg Deb een tak die uit een boom waaide bijna op haar bordje. Ach, het is ook bijna Pasen hè!

Advertenties

Henk’s birthday party!

27 Mrt

Toen wij om zeven uur aankwamen op het feestje, was er nog helemaal niemand van de feestgangers aanwezig. Ach een klein misverstandje tussen José en Marjan. We werden pas verwacht tegen acht uur. En dit vroege verschijnen werd gelijk ‘afgestraft’ want wij mochten meehelpen met dat wat er nog moest worden opgebouwd. Er moest nog wat drank worden klaargezet en tafels gedekt. Werkelijk alles was versierd met ballonnen, slingers. Op alle tafels stonden bloemstukken met daarin van die spetterkaarsen.

Het was deze dag Henk’s 61ste verjaaardag. Ro had een surprise party georganiseerd en zijn vader wist van niets. Nee, die zat lekker met Ro en Nico in Grand Café de Heeren een hapje te eten en te drinken. Ondertussen kwam een DJ zijn opwachting maken en was ook het dansgroepje aangekomen. Twee koks (kokkinnen staat zo debiel) die de hele middag al waren bezig geweest met de voorbereidingen voor het buffet waren ook nog druk in de weer. De bbq was aangesloten, het feest kon beginnen!

Er was telefonisch contact dus we wisten exact het moment van Henk’s aankomst. De spetterkaarsen werden aangestoken en Ad hield daar nog een lekker brandplekje aan over. Tja, moet je je duim maar niet voor die kaars houden sua.

Henk kwam binnen en de DJ zette de bekende birthday songs op, en iedereen zong uit volle borst mee.  Henk, die van dit alles niets wist en was weggetrokken uit Grand Café de Heeren terwijl hij daar net met een leuke vrouw stond te kletsen, was behoorlijk ontroerd. Tranen van ontroering liepen over zijn wangen. “Jullie zijn hartstikke gek allemaal!” riep hij voortdurend. (uitspreken op z’n Utregs) Hahaha! Oké, het is dan ook niet niets zeg, ongeveer een man of 30 die je dan feliciteren en waarvan hij de meeste niet eens kent. Het waren dan ook voornamelijk vrienden van Ro. Maar het was er niet minder leuk om!

Het buffet werd geopend en iedereen stortte zich op de rijkelijk gedekte dis, Ad voorop want da’s traditie. Na het eten was er tijd voor amusement. Henk werd naar voren geroepen en de eerste dansers gaven voor hem een optreden. En Nico, Henk’s vriend, riep steeds maar tussendoor dat hij zijn verjaardag hier ook zou komen vieren 😉 De leukste act was toen Henk met zo’n volbloed Curacaose moest dansen. Henk moest haar namelijk nadoen. Maar ja…die bewegingen die zij hier al kunnen als zij net kunnen lopen, dát hebben wij Makamba’s niet meegekregen. Nee, bij ons zit dat niet in de genen zeg maar. Het zit bij ons vast op de een of
andere manier. En zo ook bij Henk. Het zag er dan ook erg grappig uit toen Henk een poging deed dat na te doen. Hilarisch! Zij met haar draaiende en lonkende heupen, en Henk daar vol enthousiame maar toch wel wat houterig achteraan!

Na nog een aantal leuke acts van het dansgroepje was het einde aangebroken van een door Ro perfect georganiseerde avond. Wat kan je je als vader nog meer wensen…….

  

  

Ro’s verhuizing & verhuistips

25 Mrt

Dat was weer een dagje ouderwets sweetuh sua. Samen met Ro, Henk, Nico en twee ingehuurde Jamaicanen hebben we zaterdag het huis van Ro leeggehaald. En Ad zei nog tegen Marjan dat de klus wel zo rond een uurtje of één geklaard zou zijn. Maar het was pas rond vijf uur toen hij weer thuis was. En ook deze klus was qua tijd weer eens door hem verkeerd ingeschat. Ja écht, het is altijd hetzelfde met hem….en wij weten inmiddels dat wij bij iedere klus de tijd gewoon moeten verdubbelen.

Wij zouden we om 8 uur beginnen. Maar toen Ad aankwam, zat Henk nog met een soort van ontpofte haarcoupe op de bank. Zij hadden die avond daarvoor nog een paar bietjes gedronken. Dus, de start was deze ochtend ietsje later dan gepland. In opdracht van Ro zouden we de Jamaicanen zoveel mogelijk zwaar spul laten slepen. Tja, zij werden er per slot van rekening voor betaald haha 😉 Dus Ro en Ad hielden goed in de gaten of zij de kantjes er niet afliepen. We hadden een geleende kleine dumptruck, Ro’s busje en zijn personenauto om de verhuisboedel in te vervoeren. Ad reed de dumptruck. En daar heb je hier eigenlijk een groot rijbewijs voor nodig, maar dat werd ten stelligste ontkend door Ro. “Oké Ro, jj betaalt een eventuele bekeuring sua! Want ik heb geen groot rijbewijs.”  zei Ad. Hm…. zou het mogelijk kunnen zijn dat als je hier je rijbewijs copieërt op A-3 formaat en dat toont als je wordt aangehouden, de hermandad daar nog intrapt ook 😉

De dumptruck had trouwens zeer slechte remmen, buitenspiegels die heen en weer wapperden tijdens het rijden en ook nog eens stuurspeling van ongeveer 10 centimeter. Op zich trouwens niets bijzonders hier op Curaçao. En Ro en Nico die achter ons aan reden maar zeggen van: nou hij vangt wel veel wind hè! Man, er stond amper wind!

De verhuizing verliep verder redelijk vlotjes. Halverwege werden Henk en Nico vanwege hun nog maar beperkte houdbaarheidsdatum op non actief gezet door Ro. Deze altijd goed gehumeurde oude knarren hadden ook eigenlijk wel rust verdiend. Nico dook met een boekje de zon in, en Henk dook zijn bed in voor een welverdiende siësta. En de rest werkte zich verder de pleuris.

Ro is trouwens niet verhuisd naar de woning die hij had geregeld, simpelweg omdat de eigenaar deze voor 200 naffies meer kon verhuren aan een ander. En dat liet deze konjo bo mama drie dagen van te voren weten aan hem. Ro’s spullen staan nu voorlopig opgeslagen bij Lucilia, en daar zij hebben zij ook twee appartementjes betrokken. Volgens ons vond Lucilia het wel gezellig want wij werden allemaal uitgenodigd voor een dineetje daar diezelfde avond!

I.v.m het ontbreken van foto’s, tot slot nog maar wat verhuistips 😉

  

  

Gracias amigos!

23 Mrt

“Uw pas is geblokkeerd mijheer.” zei de cassière bij AH. En ook na nog een paar pogingen lukte het niet om te betalen met deze pas. Gelukkig had Ad nog een pas van een andere bank bij zich en kon hij de boodschappen afrekenen. Leuk om te zien hoe de mensen die achter je staan, langzaam hun geduld beginnen te verliezen. Je denkt zelf dan altijd als je in zo’n rij staat van: zorg er dan ook voor dat je genoeg op je rekening hebt staan, sukkel! 😉

Thuis werden de boodschappen direct opgeruimd en de MCB Bank werd gebeld. Ad informeerde ook Marjan, en zij zag direct al dat de hele rekening was geplunderd. Ad’s rookschema lag gelijk helemaal aan flarden, en hij stak de ene na de andere weer op. En da’s ook wel begrijpelijk als je een tikkie ongerust helemaal over de zeik bent. Ad’s bankpas was geskimd!

Het bleek dat de bank inderdaad de pas had geblokkeerd vanwege diverse geldopname’s. Maar Ad kon de dag erna al een nieuwe pas met pincode ophalen. Een uurtje later belde de MCB terug met de melding dat het geld was opgenomen in Mexico. Maar die mevrouw vertelde ook dat de bank ons schadeloos zou stellen en dat het geld de dag erna al zou worden terug gestort. Hoezo poko poko? Niet bij de MCB bank in ieder geval.

Gracias amigos! We spreken de wens uit dat jullie je verslikken in de tequila’s tijdens een van de vele feestjes die jullie ongetwijfeld vieren daar in Mexico 😉  Stelletje klote gringo’s.

Deze lag vanmorgen bij ons in de bus

Chopsticks @ Munasan

19 Mrt

Wij hielden zondagmiddag, geheel volgens traditie, weer eens een siësta toen Ro ons geluk ‘verstoorde’ met een telefoontje. Hij vertelde dat hij samen met Henk en Nico een weekendje in het Breezers had geboekt, just for the fun of it! En…….of wij misschien zin hadden om zondagavond Japans te komen eten in het Japans restaurant Munasan van het Breezers. Jazeker, dáár hadden wij wel zin in!

Wij hadden afgesproken in de lobby rond zeven uur en Ro kwam er net aangelopen. We kregen een een blauw bandje om onze pols en wij liepen verder het hotel door. Henk en Nico waren niet bij de ontvangst. Breezers is een behoorlijk groot all inclusive hotel met iets van 350 kamers. En bij de achterzijde aangekomen zagen wij een grote menigte zich tegoed doen aan het buffet. En wie hingen er aan de dichtsbijzijnde bar? Juist, Henk en Nico! Met een grote grijns verwelkomden zij ons en boden ons een drankje aan. “Neem maar wat je wilt, hahaha.”  Ja leuk hoor mannen, maar het is een all inclusive hotel ……en met ons blauwe bandje konden we eten en drinken wat wij maar wilden.

We moesten even wachten totdat er plaats was aan tafel bij Munasan en wij vermaakten ons ondertussen met wat gezellig kletsen en het nuttigen van diverse drankjes. Tegenover ons zat een leuk stel aan een tafel dat elkaar waarschijnlijk nog niet zo lang geleden hadden ontmoet gezien hun kleffe gedrag. Ach we zijn allemaal zo geweest in het begin, toch?

De tafel was gereed en wij namen plaats tegenover een echte Janpanse Antilliaanse kok die gelijk de show probeerde te stelen met een paar grapjes. Wij zaten samen aan tafel met een groep gepensioneerde Amerikanen of Canadezen, dik…en met witte sokjes aan, gestoken in van die jezus-sandalen. Die gasten hebben gewoon geen smaak. Gelukkig lagen er gewoon vorken en messen. Ja hoor we zagen het al, op onze borden lagen van die chopsticks! Dat was alweer een tijdje geleden. Je zag Henk en Nico, de jongens van de Hollandse pot, al denken van: fuck! De kok begon met zijn snij- en hakkunsten en maakte binnen no time de lekkerste gerechten klaar.  Het naar binnen werken van al dit lekkers met de chopsticks ging ons allemaal wonderwel goed af. We hebben achteraf tenminste geen vlees op de grond zien liggen wat van deze tandenstokers was afgesprongen.

Na het eten namen wij plaats aan een uitbuiktafel, direct voor de band. Jaha, er was ook nog live muziek op deze avond. De wijn en baco’s volgden elkaar in vlot tempo op. Naast ons zaten een paar Canadese vrouwen die net als wij de grootste lol hadden en net waren aangekomen. En voor wij het wisten, stonden we met z’n allen op de dansvloer te swingen. Het was een een super leuke avond, en dat……dat gaan we vaker doen! Ro….. masha danki sua. En als je je roes hebt uitgeslapen, stuur dan de foto’s even toe.

Snorkelles @ Kokomo Beach

17 Mrt

Kokomo Beach heeft echte palmbomen neegezet op het strand! Yeah man….. eerst stonden daar nog kleine boompjes in potjes met een Bedoeïnentent waar je met 60 man onder kon zitten. Kortom, een hele verbetering. Het ziet er nu echt wat Caraïbisch uit, en zo hoort het ook.

Ronold, zijn vader Henk, diens vriend Nico en de Munky’s waren mee voor een lekkere beach dag. Het mocht dan wel zwaar bewolkt zijn, maar de temperatuur was gewoon tegen de 30 graden. Nico bleek trouwens  geen seconde stil te kunnen zitten en lag dan ook als eerste in de zee. Hij kijkt de hele dag vrolijk en sjokte vandaag alleen al een keertje of tien over het strand heen en weer. En ondanks dat het ook daar verboden is om eten en drinken mee te nemen, was ons gewiekste clubje weer voorzien van voldoende contrabande. Wij vinden dat wij op de stranden voldoende uitgeven aan eten en drinken, want wij gebruiken ook altijd de lunch daar in de restaurants. Wat ook verboden is én op het toegangsbord staat bij Kokomo Beach is een ‘bad attitude’. En met die regel hebben wij geen enkel probleem.

Het was ondertussen tijd voor Nico’s snorkelles. Dat had hij nog nooit gedaan en Ad, aardig als ie is, zou hem dat wel ‘even’ leren. Onze master diver Michel keek met lede ogen toe. Nico nam het snorkelsetje dat Ad voor hem meegenomen had en was al bij de zee voordat iemand dat in de gaten had. Hij mag dan wel gepensioneerd zijn, maar aan snelheid heeft hij niets ingeboet. Hij had d’r zin an! Doordat instructeur Ad vergat te vertellen dat je met flippers aan beter achteruit het water in kan lopen, liep Nico dus vooruit de zee in. Lachuh dus, want dat is altijd weer een komisch gezicht dat domme geploeter. Hij beet in het begin het mondstuk van de snorkel zowat in tweeën, maar even later ging het toch richting vissies. Maar na vijf minuten was hij al bekaf, door het snelle ademen. Niet slecht voor een eerste keer.

Na een ontzettend lekkere lunch in het restaurant begonnen Zoë en Kai de aandacht op te eisen en wilden naar het vlot en Ad ging mee. Gewoon een beetje donderstralen. Nico zat al op het vlot te kletsen met een stagiaire. Of het Ad’s kids waren vroeg zij aan hem, nee dus. Even later kwam Ro als een soort van invalide aangezwommen, maar toen hij dichterbij kwam bleek waarom. Hij had een paar blikje bier meegenomen. Hopi bon sua! Of het dan zijn kids waren, vroeg de stagiaire aan hem. “Nee de ouders liggen uit te slapen op het strand….dat krijg je al snel met twee van die drukke kids hè!” zei Ad lachend. We sloten de dag af met de deal dat we dit minimaal één keer per maand zouden blijven doen. Nou, daar kunnen wij wel mee leven.

  

  

Jatmozen

13 Mrt

Afgelopen vrijdag is er een één of andere onverlaat bij de buren over onze muur geklommen. Ad zat op de porch en de honden lagen bij de pool in diepe rust. Het enige dat zij hebben meegenomen is de haspel met tuinslang en wat Gardena spul uit de voortuin. Een gelegenheidsdief zeg maar. Onze tjoller die naast ons aan auto’s werkt is waarschijnlijk een tijdje uit de roulatie en kan de boel dus niet meer in de gaten houden. Wij hebben hem in ieder geval na het carnaval niet meer gezien. Hij zal wel tijdelijk in het hotel ‘Bon Futuro’ zitten, denken wij.

De verzekering stuurde ons eerst door naar de politie voor het doen van een aangifte. De tv stond gewoon gezellig aan in het buro en Ad zag een agent driftig sms-en, en dan weer tussendoor aan het bellen met een vriend, dat kon je gewoon horen. Het valt dus waarschijnlijk wel mee met de criminalteit dacht hij nog eventjes. Ad trof een wat oudere agente achter een buro aan die voor het laatst voor de Cooper test moest zijn geslaagd in de 80-er jaren. Maar ook gezien haar imposante omvang zou zij voor deze test vandaag de dag ook zeker niet slagen.

Zij: Wat komt u doen? (tikkie sjagrijnig)

Ad: Aangifte van diefstal (vrolijk)

Zij: Wanneer is het gebeurd? (geïrriteerd)

Ad: Afgelopen vrijdag. (iets minder vrolijk)

Zij: EN DAN DOE JE NU PAS AANGIFTE, EEE JOE! Je had gelijk moeten bellen, dan was de patrouillie auto bij JOUW gekomen!!!! (érg verontwaardigd)

Ad: En voor zoiets kleins komen jullie echt langs? Hahaha…nee echt? (verbaasd, vrolijk)

Zij: Pak maar een stoel. (geïrriteerd)

Ik mocht een stoel pakken ergens in het kantoor, sleepte die naar haar buro en nam plaats. Zij nam alles op en knalde er een paar stempels op. Mijn lijstje met gestolen spullen gaf zij aan een collega die dat moest overtypen. Een kopie maken kon niet want de toner was op. “Tja dan moeten jullie misschien wat meer bonnen uit gaan schrijven…hahaha. Kun je daarvan mooi toner op voorraad kopen.” Zij keek over haar bril naar Ad en dacht waarschijnlijk zoiets van: rare Makamba, maar glimlachte nog wel.

Het volgende ritje is naar…..het verzekeringskantoor.