Archive | februari, 2012

Koolsla?

29 Feb

Het is gekkenhuis bij mij op het werk de afgelopen weken. Alle vluchten zitten boordevol met passagiers, KLM personeel wil in grote getalen aansluiten op de vrije stoelen die er amper zijn. Kortom, rennen en vliegen voor mij. Met grote regelmaat kom ik compleet brak thuis, met de wenkbrauwen op de tenen zeg maar. Gelukkig hoef ik me niet meer druk te maken om de boodschappen, koken etc. Ad regelt het allemaal prima, mits ik ’s morgens ff help om een verantwoorde maaltijd samen te stellen. Tja, ben nog steeds op dieet (als het mij uitkomt dan).

Vanmorgen hadden we dan ook bedacht om vanavond een biefstuk met brie te eten en een frisse salade, je kent het wel. IJsbergsla, tomaat, uitje, beetje light dressing zoiets. Verantwoord, weinig koolhydraten. Nu is de sla hier vaak van twijfelachtige kwaliteit. We weten niet wat ze ermee doen, invriezen en overschepen of zo, tenminste zo ziet sla er hier vaak uit. Maar toen ik vanavond thuiskwam en een handje wilde helpen, haalde ik een pracht van een krop ijsbergsla uit de koelkast. Men, zo zie je het hier niet vaak. Een mega krop, prachtig blad. Totdat ik het zakje eraf haalde wat erom heen zat en het mes erin zette. Het was namelijk geen ijsbergsla, maar een hele grote witte kool. Euh ja…. en toen. Ik had al een bak vol met tomaatjes, paprika en ui gesneden. Mijn hersens konden nog even niet op de avondstand, maar moesten nog even kraken. De hele handel in de wok gegooid, beetje zout en peper erbij, en wokken die handel. Afblussen met een scheutje ketjap, moet lukken toch? En ja, het is gelukt, maar het is geen blijvertje zeg maar. Het is niet iets waar je heel gelukkig van wordt, maar het was wel binnen te houden.

We houden ons nog aanbevolen hoor, voor lekkere recepten. Maar even niet meer met witte kool, de rest gaat in de container denk ik. En Ad heeft plechtig beloofd voortaan zijn leesbril mee te nemen als hij boodschappen gaat doen.

Documentaire Curaçao

29 Feb

Sander Snoep en Sara Vos hebben een documentaire gemaakt over Curaçao. En dat is inmiddels alweer ruim een jaar geleden. Wij hebben de meningen hierover gehoord en gelezen. Dus werd het voor ons toch ook eens tijd om na een jaar deze documentaire te downloaden, te kijken én te beoordelen (ach ja, pokopoko hè) 😉

We hebben  het nu zelf gezien: wat een stemmingmakerij. Absoluut in strijd met de waarheid. Je kan een documentaire net zo maken als je wilt, het heeft alles te maken met benadering en vooringenomenheid. Van enige objectiviteit is gezien de inhoud van de documentarie geen enkele sprake!

Wat opviel was het troosteloze beeld van de oudjes van Curaçao die in verschrikkelijke huisjes wonen, alsof iedereen in deze leeftijdsgroep zo woont. Wat ook opviel was het beeld van Curacaoenaren die ergens langs een muur in een stukje zee gaan. Aan de andere kant van deze muur ligt een resort waar de happy few in dezelfde zee springt. Dit is trouwens enige plekje op Curaçao waar dit op deze manier gebeurt voor zover wij weten. Verder is het toch echt overal een gezellige mix van Nederlanders en Curacaoenaren die naast elkaar op de stranden liggen.

En er zijn hier inderdaad een heleboel arrogante Nederlanders die in resorts leven. Zij zijn rijk en komen met een kapitaaltje naar Curaçao. En misschien moeten wij daar blij mee zijn, al is het alleen maar voor de economie 😉 En zij denken ook nog precies te weten hoe de Curacaoenaar zou moeten leven. Maar wij weten gelukkig ook dat er een andere groep Nederlanders is die zich wel aanpast, met al hun beperkingen. En die hebben wél begrip voor de Caraïbische manier van leven en zij proberen in ieder geval te intergreren. Zij zijn minder rijk en moeten werken voor hun geld. Net als wij dat hier doen. Wij leven hier met onzettend veel plezier midden tussen de Curacoaenaren 😉

 

De documentaire is te bekijken op: http://www.hollanddoc.nl/kijk-luister/documentaire/c/holland-doc-curacao.html

Arnout’s bbq

27 Feb

Okay, alwéér zullen jullie denken hè. Maar wij kunnen daar niets aan doen, wij wonen hier nu eenmaal. Wéér een verhaaltje over Lagun. Maar deze keer is het eigenlijk de schuld van Arnout, de zoon van José en Ronald. Hij had het al een paar keer gezien hoe leuk het is om je verjaardag te vieren op het strand met een bbq erbij. En hij heeft alles maar dan ook alles helemaal alleen georganiseerd én uitgevoerd. Pabien.

Normaal nemen wij een koelbox mee met bbq en slepen we ons de kolere, en dat hebben we er graag voorover daar niet van maar: alleen maar je handdoek meenemen een e-reader en wat zonnebrandcrème, jaha da’s toch wel extra genieten! We hadden het er samen nog even over toen er zo’n mooie schildpad zo heel gracieus tussen ons door zwom: hee dude! Deze schildpad(den) komen meestal achter de kleine visersbootjes aan mee de lagune in om daar wat visafval te snaaien. Je ziet dan al die toeristen rennen met een fotocamera. Ach, dat deden wij ook in het begin. “Dáár gaat ie  mevouw, snel anders is ie weer weg.” 

Arnout sua bedankt, het was een heerlijk dagje. Je had alles perfect voor elkaar. Alleende volgende keer moet je niet je vader alles laten bbq-en 😉

   

Kussen

22 Feb

Toen Ing onlangs naar Nederland vertrok, bleven er nog wat spullen achter van de drie katten die zij meenam. En één van die dingen was een groot kussen waarop haar katten altijd lagen. En hoewel zij er maar drie had, konden er met gemak 10 op liggen. Tja, Ing is gek op haar katten en die komen dan ook niets tekort. Die slapen zelfs bij haar op bed. En Ing ging hier de deur niet uit als haar poessies niet in huis waren.

Marjan had vroeger ook een poes die bij haar op bed sliep, op een kussen naast haar. En toen zij een keer naar Amerika ging, en ik als verrassing bij haar introk tijdens haar afwezigheid, moest ik Mirthe, haar poes uit de slaapkamer zetten. Ik houd daar niet van, een poes op bed. Ik kon de slaap niet vatten omdat ik iets voelde kriebelen deed ik het licht aan. En ja hoor, het kussen waarop ik lag zat vol met kattenharen. Ik heb toen het hele bed midden in de nacht moeten stofzuigen, getverdegetver.

Maar goed verder met het kussen. Wij mochten dat hebben voor onze honden Flep en Cojac. Onze kater Dikkiedik sprong daar als eerste op en nam er bezit van toen hij het kussen zag liggen. Nou ja, hij heeft ook de afmeting van een kleine hond, vandaar.  Maar uiteindelijk na lang aarzelen maken onze ‘waakhonden’ er nu ook gebruik van. Dit wel nadat wij er eerst zelf op gingen liggen om ze te lokken. En dat kussen ligt trouwens erg lekker!

Zeewier

20 Feb

Na een behoorlijk zware week door de audit van de KLM had Marjan dan eindelijk een lekker lang weekend van drie dagen. Maandag is hier een nationale feestdag, de dag na het carnaval. Deze dag hebben ze ooit in het leven geroepen omdat toch niemand de maandag na het carnaval op het werk verscheen. Juist, op deze dag meldden zij zich altijd ziek.

Vrijdagavond begon Marjan ineeens snipverkouden te worden en zaterdag werd het niet veel beter. Zondag was al helemaal een drama omdat zij de hele dag misselijk was. En zuster Ad maar lopen de hele dag. ’s Avonds kwam alles eruit en knapte zij weer zienderogen op. Ro kwam die avond nog even langs met een groot kussen voor de honden. Ing heeft die niet meegenomen naar Nederland dus mochten wij die hebben. Oorspronkelijk was dit een kussen voor de katten en dat bleek al snel. Dikkiedik nam er bezit van, terwijl onze honden Flep en Cojac en (nog) niet op willen liggen. We konden zondag mee op uitnodiging van Ro op de Mi Dushi Party Boat, maar dat hebben we maar niet gedaan omdat Marjan nog niet helemaal fit was. En ten overstaan van feestgangers over de railing hangen, daar had Marjan niet echt zin in.

Het werd dus gezellig naar Mambo met de Munky’s. Konden we in ieder geval snel naar huis als Marjan het niet meer zou trekken. En Marjan sterkte gelukkig aan, en al helemaal na een flinke bak patat met bamischijf. We hebben ons verder nog kostelijk vermaakt in zee met een soort van zeewiergevecht. Grote slierten zeewier sierden ons op deze dag na carnaval. Debora deed niet mee, maar kreeg van haar altijd lieve dochter Zoë onverwacht een flinke bos zeewier over haar gezicht gewreven toen zij op haar ligbedje lag. Haar gezicht stond op onweer toen zij richting zee liep, en toen zij ons dubbel van het lachen in het water aantrof, werd dat er niet veel beter op. Maar……zeewier is goed voor de huid, toch?  😉

  

  

Het blijvertje

16 Feb

Wij hebben weer een blijvertje ontdekt vandaag. Een blijvertje is een gerecht dat hier in huis voor de eerste keer wordt gemaakt en zo lekker is dat wij dat vaker zullen maken.

Deze keer was het pangafilet uit de oven. En onder de pangafilet liggen een paar mega plakken bacon en bovenop de vis gefruitte uienringen met kerrie. Daarboven op nog wat creme fraiche met parmazaanse kaas. That’s it, niet meer niet minder. Dit met een heerlijk salade erbij en wat rijst. De rijst was alleen voor Ad want Marjan is op een dieëtje. Het bekende South Beach. Het zijn gewoon waanzinnig lekkere gerechten en je valt er nog van af ook. Het is de eerste keer niet de eerste keer dat Marjan een dieët begint. Telkens als zij haar doel heeft bereikt, dan komt er gewoon daarna weer wat bij aan. Zij is gewoon een lekkerbek eerste klas, da’s bekend.

Maar omdat Ad net zo hard mee afvalt, moet hij worden bijgevoerd met Marsen, Nutsen, chocolade en allerlei lekkers zoals pasteitjes. Alleen zo blijft hij op gewicht want anders blijft er niets van hem over. Dus als je hem ergens onderweg tegenkomt, gooi er dan wat extra’s in allemaal.

Op dit moment zijn hangen wij na deze maaltijd en een paar glazen wijn aan het uitbuiken op de porch. En in de verte klinkt vals trompet geschal en slecht getrommel van een één of andere carnavalsvereniging die denken dat heel mooi te kunnen, not dus. Maar dat is ook het leuke van Curaçao, alles kan en mag.

Voutje!

13 Feb

Die hebben echt zitten slapen op de redactie

Nu met extra chocolade!