Archief | december, 2011

Boem

30 Dec

Vandaag zijn Fennal, Jan en Ad even op pad geweest om wat vuurwerk te scoren. Maar eerst naar Punda vanmorgen, om even te hangen op een terrasje aan de Annabaai. En omdat het toch al richting lunchtijd ging, besloten we om bij de Mama’s te gaan eten. Wonderbaarlijk genoeg waren Fennal en Jan hier nog niet geweest tijdens een van hun 6 vorige visits. Een lekker ochtendje was dat weer.

  

Goed, het vuurwerk. De planning was om dat gisteren te doen, maar Jan’s siësta was uitgelopen. Hier op deze rots vuurwerk scoren is geen enkel probleem. We rijden de straat uit, links of rechts dat maakt niet uit, en we komen de eerste containers met vuurwerk direct al tegen. Op dit eiland zijn 88 verkooppunten waarvan 27 containers. En dat op een inwonersaantal van 150.000! De grote ijzeren bakken worden opgeleukt, er worden wat verkopers ingezet en klaar is sua. Verder worden er hier zo’n 25 pagarashows gegeven door bedrijven. Een pagara is een miljoen klapper van tussen de 200-500 meter, keihard met aan het einde een oerknal. Ook zijn er drie grote vuurwerkshows……

Het vuurwerk wordt naar de verkooppunten vervoerd in krakkemikkige bestelautootjes met waarschuwingsbord van explosieven achterop. Maar dat stelt qua veiligheid echt geen reet voor. Het afsteken mag hier gewoon al op 27 december tot 1 januari, 24 uur per dag. En dat gaat ook gewoon de hele dag door hier. Da’s wel weer erg leuk 😉 maar onze dierentuin is er inmiddels al helemaal gestoord van.

  

Advertenties

Laat maar die Lama’s

30 Dec

Gisteren zij wij met Fennal, Ing, Jan en Ro bij de grote improvisatieshow van de Lama’s geweest. Eerst even gegeten bij Landhuis Brakkeput Mei Mei, een simpel buffetje maar wel lekker. Als je daar eet en daarna naar een show gaat, heb je gegarandeerde plaatsen voorin. En da’s gewoon lekker relaxed: eten, drinken, uitbuiken en dan op het laatste moment naar je plaats toe. De anderen zitten daar dan al ruim een uur van te voren.

Tja de Lama’s, het kon eigenlijk geen van ons allen boeien. Het waren dan ook een soort van halve Lama’s omdat er maar twee waren. De andere drie waren ingehuurd en daarom misschien was de groep niet goed op elkaar ingespeeld. Oké, het was ook weer niet heel dramatisch, maar echt hard lachen dat hebben we niet gedaan.

  

Marjan en Najib

30 Dec

En daar kwam hij weer aan lopen: Najib Amhali. Plaats van handeling: Hato Airport.

Ik stond net bij de balies toen hij plots naar me toen kwam. Of de VIP service nu ook nog geldig was? Tuurlijk Naijb, kom maar met de paspoorten riep ik hem toe. En ondertussen dacht ik, gelukkig hij heeft vorige week niets gezien. Maar ik juichte te vroeg. Najib draait zich om, bukt zich, komt weer overeind en met die guitige kop van hem geeft hij me een knipoog en zegt hij: “Dat was jij hè, vorige week”. Opnieuw kon ik wel door de grond zakken, maar hij kon er wel om lachen. En zijn hele band ook trouwens, want tuurlijk had ik in vol ornaat daar gestaan met m’n gescheurde broek.

Ik vertelde Najib dat ik blij was dat hij het niet in zijn show had gebruikt, want ik had hem aardig geknepen. Waarop Naijb vraagt: “welke avond was je er dan? Als ik je gezien had dame, was je van mij geweest”. Godzijdank had hij dus mijn tijgersluipgang niet opgemerkt 2e kerstdag, toen ik midden in zijn show naar het toilet moest. Zeker weten dat ik het dan niet meer gehaald had.

Het was weer lachen, gieren, brullen met deze gast gisteren bij de balies. Een veel te grote en zware kist met podiumspullen woog volgens hem echt niet meer dan 24 kilo, waar hij ongeveer 50 Euro voor had betaald op Schiphol. En of hij nog een upgrade kon krijgen… Een blik in het systeem en ik gaf Najib aan dat hij al geupgrade had naar comfortclass. “Neehee, een upgrade naar de cockpit”, kan dat nog? Nou, dat sfeertje ging nog even door.

Bovendien tikte hij me nog even op de arm en vroeg me of ik wel wist dat het hele gescheurde broekverhaal ook ergends op een weblog stond. “Jazeker weet ik dat Naijb, dat is mijn eigen log”, vertelde ik hem. Okay, nog een afgang, de volledige groep had zich uitgestort over onze weblog. Wrijf het er nog maar even in, dacht ik. Straks ga je weg en kan ik deze ellende snel achter me laten. Maar Najib had wel medelijden met me en vroeg waarom ik hem vorige week niet even om een vrijkaartje had gevraagd. Dus ik zeg hem: “met die gescheurde broek op mijn knieeen Najib”? Als goedmaker krijg ik kaartjes van hem voor de show van volgend jaar.

Bij de gate hebben we nog even een speurtocht gehouden naar zijn vrouw. Heeft hij er net weer eentje, is Najib haar binnen no time weer kwijt. Geen spoor van mevrouw Amhali. En zo groot is Hato nu ook weer niet. “Ach, geeft niets”, zegt Naijb. “Vrouwen genoeg aan boord toch? Graag de mijne 2x voeren, en een keertje uitlaten, komt helemaal goed”.

Nog even snel een fotootje gemaakt, en hij stapte aan boord. Ons gierend van het lachen achterlatend.

Najib, mocht je dit ook nog lezen, je bent een topgozer en wat hebben we gelachen met je. Tot volgend jaar!

Leferink’s @ Cur (aflevering 7)

28 Dec

Voor de 7e keer zijn vandaag Fennalda en Jan aangekomen op Hato voor een lekkere lange vakantie op Curaçao. En voor de eerste keer vieren zij hier oud & nieuw. En da’s natuurlijk een hele happening hier met al dat zware vuurwerk.

En ondanks dat de temperatuur van de pool slechts 26 graden is, liep Jan volgens zijn eigen traditie direct door naar het appartement, gooide zijn kleren uit en trok zijn zwembroek aan. Vervolgens dook hij de pool in, gadegeslagen door een verbijsterende Fennalda, Marjan en Ad. “Stoer sua!”  Na Jan’s duik werden er een partij kadootjes uitgepakt én ongeveer een koffer vol met spullen die Marjan had besteld bij Fennal. Het is ook altijd hetzelfde, Fennal en Jan nemen gewoon altijd een extra koffer mee met spul. Voor Flep en Cojac zijn het inmiddels oude bekenden en die kwamen dan ook weer gelijk naar hen toe.

Morgen eerst naar die malloten van de Lama’s met Ing en Ro. We hebben gereserveerd bij Brakke Put Mei Mei want dan hebben we ook gereserveerde plaatsen vooraan bij de show. Dat zal ongetwijfeld  weer lachen worden. Improviseren? Dat kunnen wij ook wel 😉

Alles komt goed

27 Dec

Gisteren zijn wij naar de nieuwe show ‘Alles komt goed’ van Najib Amhali geweest. Samen met Ing en Ro. Maar helaas werd Ing voordat Najib op de buhne stond niet lekker en vertrokken beiden weer naar huis.

Omdat de show vorig jaar wat minder goed was dan wij van hem gewend zijn, vroegen wij ons af of wij in deze show weer de oude Najib zouden zien. Er zaten drie muzikanten op het podium die wat begonnen te spelen en wij dachten nog van…..wat moet je daar dan mee Najib?  Even later kwam hij op met die guitige kop van ‘m en had er zin an. Dat zág je gewoon. Nou…… hij is inderdaad terug, en barstensvol energie ook. Wat hebben we gelachen om die gozer, en de band die past daar gewoon perfect goed bij. Halverwege moest Marjan naar het toilet, maar daarvoor moest zij wel voor het podium langs. In  elkaar gedoken probeerde zij aan zijn aandacht te ontkomen, en dat lukte helaas ook nog. Dat vond met name Ad erg jammer.  Najib maakt het niet uit of je tussendoor even een biertje gaat halen of even naar het toilet moet. De een pakt hij wel aan en de andere niet.

Een hilarisch stuk is bijvoorbeeld als hij door zijn vriendin de dansvloer op wordt gesleurd, hij probeert dan mee te zingen en te dansen op de muziek. Herkenbaar voor Ad, zo probeerde hij vroeger ook mee te zingen met de muziek op de dansvloer, een paar woordjes van liedjes herkende hij, en bij hem het klonk evenals bij Najib ook nergens naar. Zouden ze vroeger dan ook zo om Ad gelachen hebben toen hij op de dansvloer stond vraagt hij zich nu af 😉

Tussen de bedrijven door nog even Van der Sar, Wesleij Snijder, Jolanthe, Marco van Basten, Jan Smit, Nick en Simon en een van De Boer gezien die gezellig met z’n allen aan de bar van Mambo zaten. Yep, this is Curaçao!

Het was echt een mega show en na afloop stond Ro klaar om ons weer naar huis te brengen. Het was een topavondje!

De Genadeklaptaart

26 Dec

Het kerstdiner was uiteraard ook dit jaar weer weer een groot succes. Er werd als vanouds weer voor een man of negen gekookt terwijl wij maar met z’n viertjes waren. Ja joh, want stel je toch eens voor dat er van een bepaald gerecht iets te weinig zou zijn 😉 Ing verzorgde het voor- en nagerecht, terwijl Marjan het hoofdgerecht voor haar rekening nam. Ro en Ad hielden zich ondertussen bezig met het nuttigen van de drankjes, een niet onbelangrijk onderdeel van deze kerstavond. En ‘for the record’: beide mannen willen wel graag vermeld hebben dat zij regelmatig hun hulp in de keuken hebben aangeboden, maar dit werd steeds opnieuw door de vrouwen afgewezen. Bij deze dus.

De twee kilo zware beenham was zeer bewerkelijk kwam rechtstreeks van de Centrum, en hoefde alleen nog maar te worden aangesneden. De andere vleesgerechten, groeten en liflafjes werden wel door de keukenprinsesjes bereid. Een paar lekkere flessen wijn maakte het kerstdiner af.

En oh ja, er moest natuurlijk ook nog een foto worden gemaakt voor de beide websites. Dus hoppa de kerstmutsen op, camera in de goede positie, het timerknopje indrukken en terugrennen naar je plaats. Trrrrrrrrrr……..klik. “Ja hallo, deze foto kan écht niet hoor, moet je kijken hoe raar ik mijn voet heb staan!”  Nou vooruit nóg maar een keer dan 😉

Ing had een heerlijke dessert taart gemaakt waar zo ongelofelijk veel inzat dat we die maar officieel ‘De Genadeklaptaart’ hebben genoemd. Man o man wat was die taart machtig! Het was een ontzettend gezellig avondje en we hebben genoten van de culinaire hoogstandjes van de meiden. Waar Ro en Ad ab-so-luut niet op hadden gerekend was dat zij nadien alles mochten afruimen én de keuken schoon moesten maken.

  

1e Kerstdag

25 Dec

Dit was gewoon de mooiste dag tot nu toe in de regenperiode, eerste kerstdag. We betrappen ons erop dat wij eigenlijk wéér een traditie in ons leven hebben: eerste kerstdag naar het strand. En dat is tot op heden nog steeds gelukt. Daar waar men in Nederland hoopt op een witte kerst, hopen wij altijd op mooi strandweer.

Porto Marie, geopend vanaf half 10. Maar ook deze keer konden wij rond negen uur gewoon de poort doorrijden want die stond open. Het restaurant- en duikschoolpersoneel vergeet die vaak weer achter zich te sluiten, of hebben daar simpelweg geen zin in dat te doen. Het laatste gokken wij maar, dit is per slot van rekening Curaçao hè ;-).

En als je er als eerste bent, heb je de plekken voor het uitkiezen. Wij kozen voor de grote tent in het midden van Porto Marie daar kunnen wel wat meer mensen onder, maar wij bakenen gewoon die tent af zodat er wat minder ruimte is voor anderen. Achteraf bleek dit weer een zeer goede keuze. Een enkele keer komt er een stelletje bij liggen, maar dat is oké. Het wachten was op Ing en Ro, zij waren al onderweg, maar iets later omdat zij de koffie waren vergeten. Marjan en Ing hadden de avond daarvoor allerlei lekkere hapjes gemaakt en ook zij zetten een volle koelbox onder de tent.

Het was een dag met een hoog stagiaire gehalte, naast onze tent lag alleen al een groep van een stuk of twintig van die gasten die volgens ons allemaal uit het Gooi komen en met die rare rrrrr spreken. Ach maar wel aardig om daar naar te luisteren. Zo halverwege kwam er ineens een bui opzetten en iedereen op het strand probeerde een droog plekje te zoeken. Succes allemaal dachten wij nog net niet hardop. De groep Gooise rakkers die naast ons lag dook gelijk bij ons onder de tent. “Gezellig hè zo met z’n allen… hééééé lekkerrrrr (Gooische R) gehaktballetjes!” riep een van die gasten nog. Vol humor ook nog, maar van de gehaktballetjes bleven zij af.

Naast ons lag het buurmeisje van Frank, toen hij nog in Enter woonde. Zij leeft zich hier helemaal uit en speciaal voor de camera.

Rond een uurtje of drie vertrokken wij weer naar huis en rond vijf uur stonden Ing en Ro weer voor de deur. Marjan en Ing begonnen met de voorbereiding van het kerstdiner en RO en Ad die hielden zich bezig met het uuhhhhmm…. nuttigen van drankjes en het bijwerken van de site en FB. Verschil moet er zijn, nietwaar?