Archief | november, 2011

Hurricane season is over guys!

29 Nov

Er is vaak wel wat te zeggen over de regering hier op Curaçao, en meestal niet veel goeds. Ook maken zij zichzelf met grote regelmaat belachelijk. En verder is het begrip poko poko hen al helemaal niet vreemd want:

Onze regering  houdt vandaag een vergadering over de voorbereidingen van het orkaanseizoen. Jajajaja, hetzelfde orkaanseizoen dat morgen officieel al afloopt. De vergaderering stond gepland voor 1 juni dit jaar, het begin van het orkaanseizoen. Maar dat hebben zij gewoon eventjes tot vandaag uitgesteld! Hahhahaa……..dit kan echt alléén op Curaçao!

Heineken

27 Nov

Gisteren had Marjan weer eens een leuk ideetje. Naar de flim! We kozen ‘De Heineken Ontvoering’. Gelijk Ro en Ing maar mee gevraagd, en ook zij vonden dat een leuk plan. We hadden nog nooit een film bekeken in de Cinema’s, de nieuwste bioscoop bij het Renaissance. Nou ja, hij is een jaartje oud of zo, kan ook twee al zijn.

Wij waren er redelijk op tijd omdat we telefonisch niet konden reserveren. En een plaatst vastleggen bij het afrekenen kon ook al niet. Gewoon wie het eerst komt, die het eerst maalt voor wat betreft de beste plaats. We konden de zaal nog niet in, dus namen wij plaats in de foyer. Met twee kleine (lees: toch nog behoorlijk grote) bekers popcorn en een paar mega bekers cola zaten wij te daar aan een tafel te wachten totdat de zaal open zou gaan. Er kwam even later zowaar een medewerker naar onze tafel om te melden dat deze open was. Da’s toch wel weer een erg goede service! En gelukkig was het niet druk, dus de stoelen hadden wij voor het uitzoeken. Wij zaten bijna helemaal bovenin, en Ing kwam er iets later aangelopen. Marjan zwaaide en schreeuwde naar haar: “INGGGGGGGG….WIJ ZITTENNNNN HIERRRRRRR….” Als of de zaal vol zat met honderden mensen. Nou er zaten er op dat moment slechts een stuk op tien, en veel meer zijn dat er niet geworden.

Het was een leuke film die volgens ons wel een realistisch beeld gaf van hoe het toen moest zijn gegaan. Maar echt spannend was ie ook weer niet. Marjan en Ad hadden zelfs het boek gelezen. En wat je vaak hoort van notoire boekenlezers dat het boek alijtd beter was dan de film,  is voor Ad in ieder geval andersom. Ach,  hij is ook niet zo’n grote lezer en dat kun je hem dan ook niet kwalijk nemen, toch? Wel jammer dat er geen pauze tussen de flim zit, want al onze blazen stonden onderhand op knappen door die mega bekers cola. Dus na de film allemaal in één streep richting toiletten. En direct daarna eerst buiten paffen.

Na de film thuis bij kas Dido nog een lekker afzakkertje genomen. En vandaag weer een lekkere zondag: pool, porch, snaaien en de bekende siësta op bed.

Kan niet wachten…..

25 Nov

Helaas, Sinterklaas is nog niet voorbij. Helaas omdat ik weer bijna niet kan wachten om onze super kitscherige kerstverlichting op te hangen. Van die belachelijk leuke gekleurde LED verlichting.

Het eerste jaar hadden we hier ook veel hangen, in totaal 1700 lampjes. Mooi man, totdat wij achter af de rekening van Aqualaectra kregen. Nog net geen hartstilstand zeg maar. LED is vele malen goedkoper en wij hebben daar dan nu ook een aardig aantal strengen van liggen. Dushi Fennalda, die altijd meedenkt, heeft in Nederland nog even snel drie dozen van elk 100 stuks gekleurde LED verlichting aangeschaft. En …..deze hebben bovendien nog vijf verschillende flikkerstanden! Maar zij komen pas na de Kerstdagen, helaas helaas, ach en wee!  Mwah…… dan gooi ik dat er alsnog in als zij hier zijn. Dan hebben we straks dus super-kitscherige-5-standen-flikker-LED-verlichting in de tuin hangen!

Maar oke, Sinterklaas is nog niet voorbij. We hebben een Sinterklaasavondje ingepland met Ing en Ro. Inclusief pepernoten, taai-taai én een paar fun kadootjes waarvan niemand weet wie wat krijgt. Denk dat ik Ro maar een Ba(h)cootje geef, dat vind ie vast prima gezien het leuke moment dat wij hadden in de benedentuin.  Dit jaar trouwens voor het eerst het grote Sinterklaasdobbelspel. We komen daar nadat wij het gespeeld hebben nog wel op terug.

En Sinterklaas shoppen voor Emma en Lisa hebben wij dit jaar bij de punt coms gedaan. Gewoon via het internet. Klikken, betalen en het wordt aan huis bezorgd bij de meiden. Wel weer een hele zoektocht geweest maar dat is altijd zo, toch? De Sint zat te denken wat Hij dan nu weer moest …………..bladiebladiebla.  Maar rijmen en dichten gaat ons nog altijd goed af. Sttt… jaja mede dankzij rijmwoorden punt com of nl.

Daar gaan we weer

23 Nov

Was het precies een jaar geleden dat het eiland bijna helemaal blank stond? Iets later, en het is iets minder heftig vandaag. Maar toch regent het alweer aardig. In no time staan een aantal straten weer helemaal blank en de vooruitzichten zijn dat we nog wel een beetje meer regen gaan krijgen. Ach, wij klagen niet. We vinden het wel wat hebben al dat awa. Op een gegeven moment ben je het natuurlijk wel zat, maar vooralsnog genieten we van de koelere lucht. Yeah, tshirts aan zonder te zweten, een koel bed, geen fan. En ja, een koude douche, dat hoort er nu eenmaal bij.

Mangusa ‘Hyper’ Market

20 Nov

Ongeveer een jaartje later dan gepland (goh, hoe kan dat nou hier….) is de Mangusa Hyper Market open gegaan. Wij weten nog niet precies waar het woord ‘hyper’ dan op moet slaan, maar ook hier slaat het zeker niet op het personeel.

Het is voor Curaçaose begrippen wel een mega grote supermarkt waar je nagenoeg alles kunt kopen. Hyper-ruim opgezet, met vier roltrappen van elk een metertje of 50 lang. Hyper-lang zeg maar sua! Ro en Ing waren er ook nog even en zij hadden iemand voor zich bij de roltrap die er niet afdurfde..hahaha. Die was natuurlijk hyper-nerveus. Jammer dat wij dat niet hebben meegemaakt.

De rijen bij de kassa’s waren helaas wel weer hyper-lang. En dat was best een beetje zonde. Maar ze hebben een mega assortiment. Ingrid telde 30 soorten tomatenpasta. We zijn er alleen nog niet helemaal achter over de boodschap-pakin jongens helemaal met je meelopen naar boven, de rolstrappen op, en dan weer naar beneden. Want dan mogen de fooitjes wel wat groter worden, ze zijn gemiddeld dan een keer zo lang onderweg met je.

Over een half jaar volgt de officiële opening. Waarom dat weer zo lang moet duren is ons ook niet helemaal bekend, er komen wel nog wat foodcourts in, en als je dan uit het mega assortiment nog niet hebt kunnen kiezen, kun je bij de uitgang altijd nog voor kant en klaar gaan.

En alleen al voor het uitzicht moet je deze hypermarket een keer bezoeken. Vanaf het dak hebben we ons huis gezocht. Alleen zijn we er nu wel achter dat Ad nog iets meer moet kappen, want tussen al het groen zit ons huis verscholen. Een prachtig vergezicht, en waarschijnlijk het beste plekje om straks te bbq-en of vuurwerk te bekijken. Maar of dat helemaal de bedoeling is van deze hypermarket?

De dierentuin anno 2011

18 Nov

Wij weten niet meer precies wie deze naam gegeven heeft, maar denken dat dat Natascha is geweest. En iedere keer als wij het er over hebben, de katten Nina, Dikkiedik, Pino, en de honden Flep en Cojac, noemen we het onze dierentuin. En iedereen komt uit het asiel.

Nina, de lapjeskat heeft veruit de meeste rechten, vindt zij zelf. Maar alle anderen uit de groep vinden dat eigenlijk ook wel. Flep en Cojac schieten zelfs van hun deken af als Nina aan komt lopen en een heel hoog miauwtje laat horen. Ook heeft deze dame een ochtend humeurtje. Als er ’s morgens iemand te dichtbij komt, krijgt die gewoon een klauw. Pas na het eten wordt zij weer wat aardiger. Dit is ook de grootste jager uit de dierentuin. Onvermoeibaar en altijd op jacht naar een hagedis, leguaantje, plakkie plakkie, kakkerlak of een vogeltje.

Dikkiedik, het broertje van Pino, weegt zo’n 9 kilo schoon aan de haak. Light voer helpt helemaal niets. Dikkiedik is gewoon van huis uit een zware kat. En hij gedraagt zich precies zo als je van zo’n log beest mag verwachten. Hij is wars van enige vorm van inspanning, en ligt het liefst op zijn rug met zijn poten omhoog. Dikkiedik’s favoriete plek is onder de palapa, daar slaapt hij de hele dag. Pas als Marjan thuiskomt, komt deze logge lobbes in beweging. Dan is het tijd voor het stempelen. Marjan houdt hem dan een oude zakdoek van haar moeder voor zijn neus, daar bijt hij zich in vast en gaat zuigen en stempelen. Hij is ook degene die ’s avond standaard te laat in huis komt. Marjan kan dan roepen wat zij wil, Dikkiedik luistert niet en blijft gewoon in de benedentuin liggen totdat hij zelf besluit om te komen.

Pino, het zusje van Dikkiedik, woog ook eerst 9 kilo. Maar zij is met het dieëtvoer wel 2 kilo afgevallen. Pino zit qua activiteit een beetje in het midden van de andere twee. Af en toe wil zij wel eens iets vangen, maar het houdt niet over zeg maar. Pino is heel goede maatjes met Cojac. Als wij het eten aan het voorbereiden zijn, zitten Pino en Cojac allebei naast elkaar op de keukenvloer. Pino geeft dan keihard kopjes aan Cojac. Pino haalt zelfs Cojac op om mee te gaan naar de keuken als hij ligt te slapen en niet in de gaten heeft dat wij met het eten bezig zijn.  Pino is dan ook de aller grootste schooier van deze dierentuin, zodra er iets van geritsel is, is zij er al bij. Deze poes lust alles en is zelfs helemaal gek op pinda’s.

Flep, onze eerst hond, kwam helemaal van slag uit het asiel. Hij bleek al eerder ergens te geplaatst te zijn geweest en daar is hij waarschijnlijk mishandeld. Met heel veel geduld hebben we hem zover gekregen dat hij ons leerde vertrouwen. Hij vertrouwd dan ook niemand en pas als je ‘m met rust laat komt Flep vanzelf een keertje bij je. Flep heeft in het begin alle bedrading uit de tuin gesloopt, net als het dripsyssteem. Ach, een deurbel heeft toch bijna niemand. Iedereen toetert gewoon als ze er zijn. Een opmerkelijk stukje over Flep: toen Nina ziek was na haar sterilisatie en ergens onder de palapa lag gaven wij Flep een snoepje. Met dat snoepje liep hij vanaf de porch naar Nina toe en legde dat snoepje zo voor haar neer. ‘Jij bent ziek, neem jij ‘m maar.’ Dat zal hij gedacht hebben. Kortom een erg lief beest. Samen met Cojac vormt hij de eerste verdedigingslijn van ons huis. Alles wat langs loopt of probeert binnen te komen, wordt weggejaagd. En geloof ons, als je hen ziet aankomen stormen, wil je niet eens meer door de poort.

Cojac, onze tweede hond is echt helemaal gestoord. Een graafmachine van het zuiverse water. De ene kuil na de andere verscheen in onze tuin en wij bleven de kuilen maar dichten. Wellicht Duits bloed in zich, wij weten het niet. Cojac en Flep zijn echte maatjes geworden, waar de een is , is ook de ander. En Cojac is gek op spelen, hij haalt alles op wat je weg gooit. En als je zelf niets gooit, begint hij er wel mee. Verder is ie gek op nieuwe planten, want hij heeft inmiddels al voor zo’n 600 gulden aan planten gesloopt. Na het eten moet het weer gebeuren, donderstralen met Flep. Heen en weer scheuren van de porch af het pooldek op en weer terug. Zijn nieuwste bezigheid was het omver rammen van de kliko. Gewoon alles eruit halen en dat wat lekker was nog even opvreten of leeglikken. We hebben ‘m een paar keer op zijn donder gegeven, maar dat hielp niet echt. Ad heeft nu de kliko met een ketting vastgezet. Het zal ons benieuwen waar hij straks weer mee komt. En zo nu en dan komt hij met van die uitstekende naalden in zijn vacht naar binnen. Tja, dan is Cojac weer eens tegen een cactus aangerend. Het is en blijft een hele leuke snuiter!

Ons huis!

18 Nov

Onze woning! Marjan heeft ‘m ontdekt toen wij hier op vakantie waren om te kijken of Curaçao uberhaupt wel iets voor ons zou zijn. In de laatste week, een paar dagen voor vertrek kwam zij ‘m op het internet tegen. Je kent het misschien wel: gelijk in love man!

Deze woning heeft gewoon alles: staat op een heuvel en daardoor goed op de wind; een mooie grote porch; een mega lekker zwembad; alle privacy die je maar wenst, niemand die kan je hier zien rondlopen; een palapa; een mooi appartement voor familie en vrienden.

Nadat wij ‘m eerst twee jaar hebben gehuurd konden wij de woning, na veel aandringen bij de eigenaar, in 2010 toch kopen!